Στην εποχή που η εικονομαχία είχε στιγματίσει τις χριστιανικές καρδιές, μια ευγενική κόρη της Κωνσταντινουπόλεως αρνήθηκε τον λαμπρό κοσμικό βίο για να αγκαλιάσει την ασκητική μοναξιά του Λευκαδίου. Η Αγία Άννα, η οποία ονομαζόταν αρχικά Σουσάννα, γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το έτος οκτακόσια σαράντα μετά την σάρκωση του Κυρίου. Οι γονείς της ήταν πλούσιοι και ιδιαίτερα διακεκριμένοι μέσα στην βυζαντινή αριστοκρατία της εποχής εκείνης, με σημαντική θέση στην αυτοκρατορική αυλή. Μεγάλωσε σε εποχή κατά την οποία βασίλευε ο εικονομάχος αυτοκράτωρ Θεόφιλος, και η Εκκλησία ζούσε δραματικές ώρες αδιάκοπου πολέμου.

Οι ευσεβείς γονείς της ανέθρεψαν την μικρή κόρη τους σύμφωνα με τα λόγια του αποστόλου Παύλου, εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου, τηρώντας τις ορθόδοξες παραδόσεις. Η μικρή Σουσάννα έλαβε σπάνια σωματικά και πνευματικά χαρίσματα μέσα από αυτή τη χριστιανική οικιακή παιδεία της θεοσεβούς οικογενείας. Όταν οι γονείς της απεβίωσαν, εκείνη κληρονόμησε όλη την πατρική περιουσία και την μοίραζε αφειδώς στους πτωχούς της πόλεως. Η σωματική της ομορφιά και η αρχοντιά της προσέλκυσαν ένα Αγαρηνό άρχοντα της Βασιλεύουσας, ο οποίος ζήτησε επίμονα τη συγκατάθεσή της σε γάμο.

Έλαβε μάλιστα την επίσημη συμφωνία του αυτοκράτορος Βασιλείου του πρώτου Μακεδώνος για την επιβολή του γάμου με τη βία. Η Σουσάννα όμως αρνήθηκε σθεναρά την πρόταση, διότι η αμόλυντη καρδιά της ήταν αφιερωμένη στον ουράνιο Νυμφίο Χριστό. Ο Αγαρηνός βασανιζόταν από τη σαρκική επιθυμία και δήλωσε δημοσίως ότι θα την λάμβανε με τη βία ως νόμιμη σύζυγό του. Η αγία κόρη με δάκρυα ικέτευσε τον δίκαιο Θεό να την απαλλάξει από τον φρικτό αυτόν πειρασμό της σαρκικής βίας.

Πραγματικά ο εύσπλαχνος και δίκαιος Κύριος εισάκουσε τη θερμή προσευχή της και επενέβη με θαυμαστό τρόπο στη ζωή της. Ο αυθάδης Αγαρηνός χτυπήθηκε από τη θεία δικαιοσύνη και πέθανε ξαφνικά, μη λαμβάνοντας ποτέ τη νύφη που επιβουλεύτηκε αμαρτωλά. Έτσι η Σουσάννα ελευθερώθηκε από τη φοβερή δοκιμασία και πήρε την μεγαλύτερη απόφαση της ζωής της προς αφιέρωση. Γύρω στο έτος οκτακόσια ενενήντα έξι αναχώρησε για κάποιο ναό αφιερωμένο στη Θεοτόκο μέσα στην βασιλίδα Κωνσταντινούπολη.

Εκεί παρέμεινε αφιερώνοντας τον υπόλοιπο βίο της σε αυστηρή νηστεία, ολονύκτιες αγρυπνίες και αδιάλειπτη προσευχή προς τον Κύριο. Η αγία αναμετονομάσθηκε σε Άννα κατά την μοναχική κουρά της, και έζησε αγγελική ζωή στον τόπο εκείνο της Βασιλεύουσας. Επί πενήντα ολόκληρα χρόνια ασκήτευσε με αδιάλειπτη πνευματική παίδευση, χωρίς να εγκαταλείψει ποτέ τη μονή ως μοναστήρι μετανοίας. Ο τόπος της ασκήσεώς της ήταν το Λευκάδιο, μέσα στα όρια της ευρύτερης βυζαντινής πρωτεύουσας, και έγινε φάρος της ορθόδοξης ευσέβειας.

Μετά από μια ελαφριά ασθένεια η μακαρία Άννα παρέδωσε ειρηνικά την ευλογημένη ψυχή της στον δίκαιο Θεό. Χρόνια μετά την οσιακή κοίμησή της, τα τίμια λείψανά της βρέθηκαν θαυματουργικά ακέραια, άφθαρτα και ευωδιάζοντα από θεία ευωδία της οσιότητος. Από τα χαριτωμένα αυτά λείψανα έβγαιναν δαιμόνια, οι τυφλοί ανέκτησαν το φως τους, και οι κουτσοί περπατούσαν θαυματουργικά. Έτσι ο δίκαιος Θεός δοξάζει εκείνους που τον δοξάζουν με ολόψυχη αφιέρωση, ταπεινή υπακοή και αδιάκοπο πνευματικό αγώνα.

Η Οσία Άννα συμπεριλαμβάνεται στο Μηνολόγιο του αυτοκράτορος Βασιλείου του δευτέρου, που είναι σπουδαίο εκκλησιαστικό μνημείο της Βυζαντινής εποχής. Ο βίος της περιέχεται επίσης στον περίφημο Συναξαριστή του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, που εκδόθηκε με μεγάλη σπουδή. Η μετέπειτα ζωή της Αγίας Άννης παραμένει άγνωστη στους ιστορικούς, διότι το συναξάρι δεν αναφέρει περισσότερες λεπτομέρειες για τους κόπους της. Μνημονεύεται στο εκτυπωμένο ελληνικό Μηναίο στη έκτη ωδή του κανόνος του όρθρου, χωρίς να συνοδεύεται από συναξάριο πλήρες.

Η μνήμη της εορτάζεται στις είκοσι τρεις Ιουλίου, ως ευλογημένη ημέρα ευχαριστιακής συνάξεως όλων των πιστών χριστιανών. Αγία Άννα του Λευκαδίου παρθένε και μοναχή, πρέσβευε υπέρ ημών στον ουράνιο Νυμφίο Χριστό, ώστε να φυλάττουμε την παρθενία της ψυχής μας από κάθε αμαρτωλή προσβολή του εχθρού, αμήν.