Στις δοκιμασμένες παγωμένες παρυφές της παλαιάς ρωσικής γης ανεδείχθη η ευσεβής Πριγκίπισσα Άννα του Κασίν, μετέπειτα θαυματουργή μοναχή Ευφροσύνη. Η ευλογημένη αυτή πριγκίπισσα έζησε τη μοναχική της πορεία στους σκληρούς χρόνους του τάταρομογγολικού ζυγού της παλαιάς Ρωσίας. Με ευσέβεια και με ανυπολόγιστο πνευματικό ζήλο εγκατέλειψε τη βασιλική κοσμική εξουσία και αφιέρωσε τη ζωή της στον σαρκωθέντα Κύριο. Κοιμήθηκε εν Κυρίω την δευτέρα Οκτωβρίου του χιλίων τριακοσίων εξήντα οκτώ μετά Χριστόν, αφού έλαβε προηγουμένως το Μέγα και Αγγελικό Σχήμα.

Στη συνέχεια το άγιο σώμα της παρέμεινε στον τάφο της επί πολλά χρόνια, μέχρι την ευλογημένη ιερή ανακομιδή του. Στην εικοστή πρώτη Ιουλίου του χιλίων εξακοσίων σαράντα εννέα έγινε η αξιοθαύμαστη ανακομιδή των ιερών λειψάνων της. Ο τότε Αρχιεπίσκοπος Ιωνάς του Καζάν, μαζί με μέρος του τοπικού κλήρου, άνοιξε τότε επίσημα τον σεπτό τάφο της Άννας. Με βαθιά κατανυκτική ευλάβεια διαπίστωσαν αμέσως ότι τα ιερά λείψανα της παρέμειναν εντελώς άφθαρτα, ευωδιαστά και θαυματουργά.

Πολλά αξιοθαύμαστα θαύματα ιάσεων συνέβησαν αμέσως κατά την ιερά ώρα της ανακομιδής, στους ευλαβείς ορθόδοξους πιστούς που ήταν παρόντες. Ο τοπικός κλήρος μαζί με τους ευλαβείς κατοίκους της παλαιάς πόλεως Κασίν συγκλονίστηκαν από τη θαυματουργή φανέρωση της αγιότητάς της. Στη συνέχεια απέστειλαν επίσημη αναφορά προς τον τσάρο Αλέξιο Ρομανώφ, ο οποίος βασίλευσε από το χίλια εξακόσια σαράντα πέντε ως το χίλια εξακόσια εβδομήντα έξι. Αναφέρθηκαν με ευλάβεια τα θαυμαστά γεγονότα και ζήτησαν από τον φιλόθεο τσάρο επίσημη εξέταση των ιερών λειψάνων της Πριγκιπίσσης Άννας.

Ο τσάρος Αλέξιος ανταποκρίθηκε αμέσως με ευσέβεια, και διέταξε τη σύγκληση επίσημης Συνόδου της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Στο έτος χίλια εξακόσια πενήντα συνεκλήθη η σπουδαία αυτή Σύνοδος, η οποία εξέτασε διεξοδικά τη ζωή και τα θαύματα της Πριγκιπίσσης. Η Σύνοδος αποφάσισε ομόφωνα να συγκαταριθμήσει επίσημα την Πριγκίπισσα Άννα στους Αγίους της παλαιάς Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Διέταξε επίσης τη σύνταξη ξεχωριστής εκκλησιαστικής Ακολουθίας προς τιμήν της, η οποία θα ψάλλεται σε ολόκληρη τη Ρωσία.

Κατά τη δωδεκάτη Ιουνίου του χιλίων εξακοσίων πενήντα έγινε η επίσημη και πανηγυρική μεταφορά των ιερών λειψάνων. Η μεταφορά πραγματοποιήθηκε με μεγαλοπρέπεια από τον ξύλινο Ναό της Κοιμήσεως στον λίθινο Ναό της Αναστάσεως του Κασίν. Τα ευσεβή πλήθη των πιστών συνέρρευσαν από όλη τη γύρω περιοχή με ευλάβεια στη λαμπρή αυτή τελετή της ιεράς ανακομιδής. Η τιμή της Αγίας Άννας αναπτύχθηκε σταδιακά σε ολόκληρη τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία ως υπόδειγμα μοναχικής αρετής και ευσέβειας.

Στο έτος χίλια εξακόσια εβδομήντα επτά συνέβη όμως μια ξεχωριστή και απρόσμενη εξέλιξη που σημάδεψε την ιστορία της λατρείας της. Ο τότε Πατριάρχης Ιωακείμ της Μόσχας πρότεινε στη Μοσχοβίτικη Σύνοδο να σταματήσει η πανρωσική λατρεία της Αγίας Άννας. Επικαλέστηκε ως αιτία αυτού του αιτήματος το γνωστό σχίσμα των Παλαιοπίστων που ταλάνιζε εκείνη την εποχή τη Ρωσική Εκκλησία. Οι Παλαιόπιστοι χρησιμοποιούσαν το όνομα της Αγίας Άννας για τους δικούς τους σκοπούς, σε αντίθεση με τη επίσημη Ρωσική Εκκλησία.

Όταν είχε ταφεί στην παλαιά εποχή της, το χέρι της είχε τοποθετηθεί στο σχηματισμό του Σταυρού με δύο δάχτυλα. Η συνήθεια αυτή της δεικνύσεως του Σταυρού με δύο δάχτυλα ήταν χαρακτηριστική των Παλαιοπίστων του ρωσικού σχίσματος. Έτσι η Σύνοδος επέτρεψε μόνο την τοπική λατρεία της Αγίας στην παλαιά πόλη Κασίν, χωρίς πανρωσική επέκταση. Όμως η ευλογημένη μνήμη της Αγίας Άννας, την οποία είχε δοξάσει ο φιλάνθρωπος Θεός, δεν μπορούσε να σβηστεί.

Καμμία επίσημη απόφαση των ανθρωπίνων ιεραρχών δεν έσβησε ποτέ τη ζωντανή λατρεία της σε ολόκληρο το ρωσικό λαό. Οι ευσεβείς ορθόδοξοι πιστοί συνέχισαν να αγαπούν και να ευλαβούνται την Αγία Άννα με βαθιά κατανυκτική ευλάβεια. Πολλά αξιοθαύμαστα θαύματα συνέβαιναν συνεχώς στον τάφο της Πριγκιπίσσης Άννας, παρά τους τυπικούς εκκλησιαστικούς περιορισμούς της εποχής εκείνης. Τελικά η πανρωσική λατρεία της Αγίας Άννας αποκαταστάθηκε επίσημα την δωδεκάτη Ιουνίου του χιλίου εννιακοσίου εννέα.

Η αποκατάσταση αυτή υπήρξε δικαίωση της λαϊκής αυτής ευλάβειας, η οποία είχε διατηρηθεί ζωντανή στις καρδιές των ορθοδόξων πιστών. Στους σκληρούς όμως χρόνους της σοβιετικής αθεϊστικής εποχής, τα ιερά λείψανα της Αγίας Άννας υπέστησαν διωγμό και ταλαιπωρία. Αφαιρέθηκαν από τον Καθεδρικό Ναό και μεταφέρθηκαν αρκετές φορές σε διάφορους άλλους τόπους από τους πικρούς αθεϊστές της εποχής. Τελικά, στην εικοστή πέμπτη Ιουνίου του χιλίου εννιακοσίου ενενήντα τρία, τα ιερά λείψανα επέστρεψαν στον αρχικό τους τόπο.

Με τις θερμές πρεσβείες της Αγίας Άννας του Κασίν οι ορθόδοξοι πιστοί ζητούν τη χάρη της μοναχικής αυταπαρνήσεως μέσα στις δοκιμασίες της δικής τους ζωής.