Στο ένδοξο πλήθος των μαρτύρων της Εκκλησίας προστέθηκε με αίμα και δάκρυα ο γενναίος Άγιος Ευγένιος, ομολογητής της πίστεως. Η ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του ευλαβικά κατά την εικοστή πρώτη Ιουλίου εκάστου έτους, εις δόξαν του ονόματός του. Η ακριβής εποχή του μαρτυρίου του δεν διασώζεται στην εκκλησιαστική παράδοση, ωστόσο φωτίζεται από το αξιοθαύμαστο συναξαριακό του στιχήρι. Η αρχαία υμνολογία τον υμνεί ως γενναιόψυχο ομολογητή, αναφέροντας ότι στάθηκε ευγενικά μπροστά στους διώκτες της πίστεώς του.

Στο σύντομο συναξαριακό δίστιχο επαινείται η γενναία στάση του ως άξια πρόκληση μπροστά στις απειλές των αρχόντων του κόσμου τούτου. Με ευγένεια και ψυχικό σθένος αρνήθηκε να απαρνηθεί τον σαρκωθέντα Κύριο και να θυσιάσει στους ψεύτικους θεούς της ειδωλολατρίας. Παρά τις φοβέρες και τις απειλές που εκτοξεύθηκαν εναντίον του, παρέμεινε ακλόνητος στην ομολογία της σωτηρίου πίστεως. Όταν οι δήμιοι κατάλαβαν ότι δεν θα τον λυγίσουν με κανέναν τρόπο, αποφάσισαν να καταφύγουν στο φοβερό ξίφος.

Έκοψαν με ένα ισχυρό κτύπημα τον τράχηλο του μάρτυρα, και ο Άγιος Ευγένιος έλαβε τον στέφανο του ένδοξου μαρτυρίου. Η αφάνεια των βιογραφικών στοιχείων του δεν μειώνει διόλου την αξία της θυσίας και του στεφάνου του στον ουρανό. Στους αιώνιους κήπους του Παραδείσου ο Άγιος Ευγένιος συνομιλεί τώρα με τη γενναία χορεία των αρχαίων μαρτύρων και ομολογητών. Με τις θερμές πρεσβείες του οι ορθόδοξοι πιστοί ζητούν θάρρος και ομολογητικό σθένος στις δικές τους δοκιμασίες της επίγειας ζωής.