Στην ηλικία των πενήντα ετών ένας απλός Ρώσος γεωργός είδε την Παναγία και έλαβε εντολή να ανεγείρει νέο μοναστήρι στην ερημιά. Ο όσιος Λεωνίδας ζούσε στην απομακρυσμένη περιφέρεια Ποσεχόνσκ της παλαιάς και ευλογημένης ρωσικής επαρχίας του Βολόγκντα. Είχε ταπεινό επάγγελμα γεωργού και κέρδιζε με τίμιο τρόπο και βαριά εργασία τον επιούσιο άρτο της φτωχικής του οικογενείας. Σε ηλικία πενήντα ετών είδε σε νυκτερινό όραμα τη Μητέρα του Θεού να τον προσκαλεί με μητρική στοργή.

Η Παναγία τον προέτρεψε να μεταβεί προς τον μακρινό ποταμό Ντβίνα και την μοναστική σκήτη του Μορζέφσκ. Έπρεπε να παραλάβει από εκεί την ιερή θαυματουργή εικόνα της Οδηγητρίας και να της ανεγείρει νέο ναό. Ο νέος αυτός ναός θα ανυψωνόταν στις πράσινες όχθες του ποταμού Λούζ κοντά στο επιβλητικό όρος Τουρίν. Ο όσιος Λεωνίδας δεν τόλμησε όμως αμέσως να ακολουθήσει τη συμβουλή του ουρανίου αυτού οράματος της Παναγίας. Θεώρησε εαυτόν εντελώς ανάξιο τέτοιας μεγάλης κλήσεως και νόμισε το όραμα ότι ήταν ένα απλό απατηλό όνειρο.

Πήγε λοιπόν στην ταπεινή μονή της λίμνης Κοζέ και εκεί δέχθηκε με βαθιά συντριβή την μοναχική κουρά. Άρχισε τότε νέα ζωή προσευχής και αυστηρής νηστείας, αναζητώντας με δάκρυα την οδό της σωτηρίας μέσα στην ησυχία της μονής. Πέρασε τρία ολόκληρα χρόνια εργαζόμενος και ασκούμενος στην ησυχαστική πολιτεία της μονής με ακρίβεια κανόνων και μεγάλη ταπείνωση. Από εκεί μετοίκησε στο μακρινό περίφημο Σολόβκι και διακόνησε αδιαλείπτως στο ταπεινό φούρνο της εκεί ορθοδόξου αδελφότητος.

Το ουράνιο όραμα όμως επανήλθε και η Παναγία τον προειδοποίησε αυστηρά να μη παρακούει στο εξής το θείο θέλημα. Τότε ο όσιος έσπευσε αμέσως προς τη μονή του Μορζέφσκ και έπειτα από έναν χρόνο εξομολογήθηκε στον ηγούμενο Κορνήλιο. Έλαβε από τον ηγούμενο επίσημη ευλογία και την ιερή θαυματουργή εικόνα της Οδηγητρίας ως πολύτιμη αποστολική παρακαταθήκη. Έφτασε επιτέλους στον ποταμό Λούζ κοντά στο όρος Τουρίν, σε απόσταση ογδόντα βερστίων από την παλαιά πόλη Ουστιούγκ.

Έχτισε μόνος του μία ταπεινή ξύλινη καλύβα από κλαδιά και έζησε εκεί προσευχόμενος αδιαλείπτως προς την κυρία Θεοτόκο. Οι ντόπιοι κάτοικοι φοβήθηκαν ότι η γη τους θα κατασχεθεί για την ίδρυση του μέλλοντος μεγάλου μοναστηριού. Τον υποχρέωσαν λοιπόν να μετοικήσει ανηφορικά κατά μήκος του ποταμού σε ελώδη και απρόσιτη βαλτότοπη ερημία. Σε απόσταση τριάντα βερστίων από την πόλη Λάλσκ ο γέρων κατασκεύασε μικρό κελί και ξεκίνησε με ζήλο την ανέγερση μονής.

Εκεί στους βάλτους και τα δάση δοκιμάστηκε σκληρά, αλλά κράτησε ακλόνητη πίστη στην ουράνια εντολή της Παναγίας. Για την αποστράγγιση των μεγάλων ελωδών εκτάσεων ο φιλόπονος ασκητής άνοιξε με αφάνταστους κόπους τρία βαθιά αρδευτικά κανάλια στη γη. Τα κανάλια είχαν συνολικό μήκος περίπου δύο χιλιόμετρα, ενώνοντας τον ποταμό Λούζ με την Μαύρη και την Αγία Λίμνη. Κατά την κοπιαστική αυτή εργασία τον δάγκωσε ένα δηλητηριώδες θανατηφόρο φίδι και ο όσιος βρέθηκε σε άμεσο θανάσιμο κίνδυνο.

Εμπιστεύτηκε όμως πλήρως τον εαυτό του στο θείο θέλημα του Κυρίου και αρνήθηκε οποιαδήποτε ιατρική θεραπεία ή φαρμακείο. Πήγε ήρεμα να κοιμηθεί και ξύπνησε εντελώς υγιής, αναγνωρίζοντας με δοξολογία τη θαυμαστή προστασία της Παναγίας. Σε ευχαριστία προς τον φιλάνθρωπο Κύριο ονόμασε αυτό το κανάλι Νεντούμαγια Ρέκα, που σημαίνει στα ρωσικά αδιανόητος ποταμός. Έτσι το ολόκληρο μοναστήρι πήρε το όνομα Ουστνεντούμσκ, που σημαίνει στα ρωσικά το στόμιο της αδιανόητης ποταμίας.

Με ευλογία του Μητροπολίτου Φιλαρέτου του Ροστόφ χειροτονήθηκε ιερομόναχος και τοποθέτησε ευλαβώς την εικόνα στον νέο ναό. Έζησε μέχρι την βαθιά ηλικία των εκατό ετών εργαζόμενος αδιαλείπτως και ποιμαίνοντας τους πνευματικούς του υποτακτικούς μαθητάς. Στον τάφο του φυλασσόταν για πολλά χρόνια το βαρύ και τραχύ τρίχινο ένδυμά του ως ζωντανή υπόμνηση των ασκητικών κόπων. Διά πρεσβειών του οσίου Λεωνίδα του Ουστνεντούμσκ, Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον ημάς τους αμαρτωλούς δούλους Σου.