Η Οσία Ευφροσύνη, η κατά κόσμον ονομαζόμενη Ευδοκία, ήταν θυγατέρα του ηγεμόνα του Σούζνταλ Δημητρίου Κωνσταντίνοβιτς που κοιμήθηκε εν Κυρίω. Από το έτος χίλια τριακόσια εξήντα επτά αξιώθηκε να γίνει σύζυγος του μεγάλου ηγεμόνος της Μόσχας Δημητρίου του Δονσκόι. Ο ευλογημένος γάμος τους αποτέλεσε για ολόκληρη τη Ρωσία πολύτιμο εχέγγυο ενότητας και ειρήνης μεταξύ Μόσχας και Σούζνταλ. Στην πνευματική ζωή της ευσεβούς ηγεμονίδας άσκησαν μεγάλη επίδραση οι σπουδαίοι Άγιοι του ευλογημένου εκείνου χρόνου της Ρωσίας.

Ο μέγας Άγιος Αλέξιος, μητροπολίτης Μόσχας, στάθηκε φωτεινός πνευματικός οδηγός της Ευδοκίας στον αγώνα της κατά Θεόν ζωής. Ακόμη και ο όσιος Σέργιος του Ραντονέζ τέλεσε ο ίδιος το βάπτισμα ενός από τα παιδιά της ευσεβούς ηγεμονικής οικογενείας. Επίσης ο όσιος Δημήτριος του Πριλούκι αξιώθηκε να γίνει νονός ενός άλλου από τα παιδιά της ευλαβέστατης δούκισσας. Η αγία ηγεμονίδα ανέπτυξε πλούσιο και αξιοθαύμαστο έργο ναοδομίας στην ευλογημένη γη της ορθοδόξου ρωσικής επικρατείας.

Κατά το έτος χίλια τριακόσια ογδόντα επτά ίδρυσε το γνωστό μοναστήρι της Αναλήψεως μέσα στο επιβλητικό Κρεμλίνο της Μόσχας. Στο ίδρυμα αυτό μόναζαν θεοφιλώς πλήθος ευλαβών μοναζουσών που αφιέρωσαν ολόκληρη τη ζωή τους στον Σωτήρα Χριστό. Η ίδρυση μοναστηριών μέσα στην ιερή έκταση του Κρεμλίνου αποτελούσε σπάνιο προνόμιο, που έλαμπε ως πνευματικός θησαυρός της βασιλεύουσας πόλεως. Κατά το έτος χίλια τριακόσια ενενήντα πέντε ξέσπασε η φοβερή εισβολή του βάρβαρου Ταμερλάνου στις νότιες περιοχές της ρωσικής γης.

Με τη σοφή συμβουλή της ευσεβούς ηγεμονίδας μεταφέρθηκε η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας του Βλαντίμιρ στη βασιλεύουσα Μόσχα. Με την παρουσία της θαυματουργής εικόνας η ρωσική γη διασώθηκε θαυμαστά από τη φοβερή καταστροφή και την επερχόμενη συμφορά. Κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Τεσσαρακοστής η ευλαβής ηγεμονίδα φορούσε κρυφά βαριές αλυσίδες κάτω από τα μεγαλοπρεπή βασιλικά της ενδύματα. Με την προσωπική της θεοφιλή χορηγία αγιογραφήθηκε επίσης η περίφημη εικόνα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, που έλαβε ξεχωριστή ιερή τιμή.

Η εικόνα αυτή έγινε αργότερα η κύρια εικόνα του εφέστιου ναού του Αρχαγγέλου μέσα στο επιβλητικό Κρεμλίνο της Μόσχας. Αφού ανέθρεψε με αγάπη πέντε αγαπητούς υιούς, καθώς ο έκτος είχε κοιμηθεί στη βρεφική του ηλικία, η ηγεμονίδα έγινε μοναχή. Έλαβε στη μοναχική της κουρά το νέο όνομα Ευφροσύνη, αφιερώνοντας ολοκληρωτικά τη μεγάλη της ψυχή στον αληθινό Νυμφίο της Χριστό. Τέλεσε την επίγεια πορεία της την εβδόμη ημέρα του μηνός Ιουλίου του έτους χίλια τετρακόσια επτά μετά Χριστόν.

Ενταφιάστηκε με τιμές μέσα στο μοναστήρι της Αναλήψεως, που είχε η ίδια ιδρύσει με τόση φλογερή αγάπη και θεϊκή ευλάβεια. Διασώζεται μάλιστα παλαιό ρωσικό εκκλησιαστικό ποίημα, ένας πραγματικός θρήνος της οσίας για τον σύζυγό της που έφυγε σε ηλικία τριάντα εννέα ετών. Ευχαίς της οσίας Ευφροσύνης, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον ημάς τους αμαρτωλούς, αμήν.