Ο Όσιος Ιωακείμ γεννήθηκε στα μέσα του δέκατου εβδόμου αιώνα μετά Χριστόν στην ευλογημένη ορεινή ελληνική γη της δυτικής Πελοποννήσου. Άλλες πάλι ευλαβείς πηγές τοποθετούν την ακριβή γέννησή του στα τέλη του δέκατου έκτου αιώνα μετά Χριστόν. Ως τόπο της γεννήσεώς του οι παραδόσεις παραδίδουν με σαφήνεια το ταπεινό χωριό Σκιαδά της επαρχίας των Παλαιών Πατρών. Το χωριό αυτό βρίσκεται απλωμένο στους νοτιοδυτικούς πρόποδες του ψηλού όρους Ερύμανθος, στην περιοχή της σημερινής Τριταίας.

Σε νεαρή ηλικία και παρά την προσωπική του θέληση, ο νέος Ιωακείμ αρραβωνιάστηκε μία ευσεβή και πιστή νέα του χωριού. Όμως ο νεαρός χωρικός φλεγόταν ολόκληρος εσωτερικά από έντονο πόθο για την αυστηρή και ησυχαστική μοναχική ζωή. Άφησε λοιπόν με γενναιότητα γονείς και αρραβωνιαστικιά και έφυγε αμέσως μακριά από το πατρικό του σπίτι. Έγινε στη συνέχεια ευλαβέστατος μοναχός στο ιστορικό μοναστήρι της Παναγίας Χρυσοπηγής, που βρίσκεται πάνω από το χωριό Δίβρη.

Στο ευλογημένο εκείνο μοναστήρι ο όσιος Ιωακείμ έφθασε γρήγορα με τους ασκητικούς του αγώνες σε μεγάλα ύψη μοναστικής αρετής και αγιότητος. Έτσι κρίθηκε άξιος από τον φωτισμένο ηγούμενο του μοναστηρίου να λάβει το μέγα αξίωμα της θείας ιεροσύνης του Χριστού. Εκεί προσευχόταν αδιάκοπα και υπηρετούσε με χαρά τις λατρευτικές ανάγκες των ευλαβών μοναχών της κοινοβιακής αδελφότητός του. Ζώντας ταπεινά και εν αδιάλειπτη υπακοή μέσα στην ευλογημένη μοναστική αδελφότητα, ο όσιος συνέχιζε αδιάκοπα τους κρυφούς ασκητικούς του αγώνες.

Μετά την μακαρία κοίμηση του γέροντος καθηγουμένου της μονής, εξελέγη ομόφωνα και αυτός νέος ηγούμενος της κοινοβιακής αδελφότητος. Στη συνέχεια μετέβη με ευλογία και εγκαταστάθηκε στην ιστορική μονή των Νοτενών, κοντά ακριβώς στη γενέτειρα γη του. Η μονή εκείνη ήταν αφιερωμένη στο όνομα της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου και τον δέχθηκε αμέσως ως καθηγούμενό της. Δεν παρήλθαν όμως πολλά χρόνια ηγουμενίας και ο όσιος αισθάνθηκε δυνατά ξανά τον φλογερό πόθο της απόλυτης ησυχίας.

Παραιτήθηκε λοιπόν ταπεινά από το αξίωμα του ηγουμένου και αποσύρθηκε σε ένα μικρό φυσικό σπήλαιο κοντά στο ίδιο μοναστήρι. Στο μικρό εκείνο σπήλαιο επιδόθηκε ολόψυχα σε σκληρή και ανυπέρβλητη ασκητική πολιτεία, με διαρκείς προσευχές, αυστηρές νηστείες και ολονύκτιες αγρυπνίες. Υπέμενε με γενναιότητα κάθε σκληραγωγία και στενοχώρια του ασκητικού βίου, με μοναδικό σκοπό να καθαρίσει τελείως τον εαυτό του. Ως ταπεινή του τροφή χρησιμοποιούσε μόνο χυλό αλεύρου βρασμένου με λίγο μέλι, ή απλά άγρια χόρτα βρασμένα στο νερό.

Έτσι θέλησε να γίνει ο όσιος ένα εύχρηστο σκεύος του Αγίου Πνεύματος, καθαρισμένος εντελώς από τα ψυχοφθόρα και αμαρτωλά πάθη. Οι μεγάλοι πνευματικοί αγώνες του ταπεινού οσίου παρέμεναν διαρκώς κρυφοί και αθέατοι, διότι φοβόταν την βλαβερή κενοδοξία και την ανθρώπινη επίδειξη. Έλεγε με σύνεση ότι η φανερή αρετή χάνεται εύκολα, καθώς ακριβώς και ο φανερός πολύτιμος θησαυρός κλέπτεται από τους κακοποιούς. Έτσι όλες σχεδόν τις νύχτες ο όσιος κοιμόταν όρθιος, κρεμασμένος με σχοινιά από τις δύο μασχάλες του σώματός του.

Είχε επίσης πάντοτε ανοιγμένο μπροστά του ένα ιερό Τετραευάγγελο, για να μελετά αδιάκοπα τον λόγο του Κυρίου. Αν και ήταν σχεδόν τελείως αγράμματος ο όσιος, εν τούτοις κατανοούσε βαθιά την Αγία Γραφή και τα συγγράμματα των θείων Πατέρων. Γι αυτό και ο τότε λόγιος μητροπολίτης Παλαιών Πατρών, Παρθένιος ο Πέμπτος, καταδεχόταν να πηγαίνει συχνά κοντά του. Ο μητροπολίτης Παρθένιος ήταν εξαιρετικά πεπαιδευμένος στην ελληνική σοφία και στην βαθιά πατερική θεολογία της εποχής εκείνης.

Ζητούσε όμως ταπεινά τις φωτισμένες πνευματικές συμβουλές του ταπεινού και αγράμματου ασκητού, ως πραγματικές οδηγίες σωτηρίας. Έτσι λοιπόν ζούσε και αγωνιζόταν ο όσιος όλες τις ημέρες της επί γης ευλογημένης ζωής του. Έφθασε με τη χάρη του Θεού εις άνδρα τέλειον, εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού, κατά τον απόστολο. Καταλαβαίνοντας προφητικά την ώρα της μακαρίας εκδημίας του, κάλεσε τους πατέρες της μονής για να τους νουθετήσει με αγάπη.

Τους συμβούλεψε να πολιτεύονται κατά το αυστηρό μοναχικό τους πολίτευμα και να ζουν αρμονικά μεταξύ τους με αληθινή ειρήνη Θεού. Έπειτα έκανε με ευλάβεια το σημείο του Τιμίου Σταυρού και είπε: «Εις χείρας σου, Χριστέ, παρατίθημι το πνεύμα μου». Έτσι ο μακάριος όσιος απέπνευσε γαλήνια στα μέσα του δέκατου ογδόου αιώνα μετά Χριστόν, παραδίδοντας την ψυχή του στον Κύριο. Ενταφιάσθηκε ευλαβώς από τους πατέρες στον νάρθηκα του ιερού ναού της μονής, με όλες τις πρέπουσες μοναστικές τιμές.

Λίγα χρόνια μετά την κοίμησή του ο μητροπολίτης Παλαιών Πατρών θέλησε να κάνει τη ιερή ανακομιδή των αγίων του λειψάνων. Όταν άνοιξαν προσεκτικά τον τάφο, βρήκαν με μεγάλη έκπληξη ολόκληρο το σώμα του οσίου ακέραιο, ευωδιαστό και θαυματουργικά διατηρημένο. Στάθηκε μάλιστα όρθιο μέσα στον τάφο, παρόμοια ακριβώς με το ιερό λείψανο του Αγίου Σπυρίδωνος της Κερκύρας. Η φήμη του θαυματουργού ιερού λειψάνου διαδόθηκε γρήγορα παντού και πλήθος πιστών έτρεχαν ευλαβικά για προσκύνηση και ίαση.

Όχι μόνο πολλοί χριστιανοί, αλλά και αρκετοί Τούρκοι λάμβαναν θεραπεία από τις πληγές και τα πάθη τους. Στην ιερά μονή των Νοτενών σώζονται σήμερα μερικά λείψανα του οσίου που ευωδιάζουν και θαυματουργούν ποικιλοτρόπως. Δια πρεσβειών του Οσίου Ιωακείμ του Νέου των Νοτενών, Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον τας ψυχάς ημών.