Στους πρώτους αιώνες του διωγμού της Εκκλησίας ένας στρατιωτικός μάρτυρας υπέμεινε ίσως το πιο πρωτότυπο και επινοητικό βασανιστήριο της εποχής του. Ο άγιος Μαυρίκιος ομολόγησε με γενναιότητα τον Χριστό ως αληθινό Θεό μπροστά στους ειδωλολάτρες δικαστές του αυτοκρατορικού καθεστώτος. Όταν δεν μπόρεσαν να τον κάμψουν με τις συνηθισμένες απειλές και τα τυπικά βασανιστήρια, οι δήμιοι κατέφυγαν σε μια διαβολική τέχνη. Έγδυσαν τον γενναίο αθλητή του Χριστού και άλειψαν ολόκληρο το σώμα του με γλυκό μέλι κοπιαστικά.

Έπειτα τον άφησαν εκτεθειμένο κάτω από τον φλεγόμενο ήλιο για να τον βρουν τα σμήνη των αγρίων μελισσών. Πραγματικά οι μέλισσες όρμησαν εναντίον του και τον τρυπούσαν αλύπητα από κάθε μέρος του σώματός του. Ο άγιος όμως, ενισχυόμενος από τη θεία χάρη, εθεωρούσε τις πληγές των μελισσών ως γλυκύ πνευματικό μέλι. Έτσι το ίδιο το όνομά του αποκτούσε άλλη σημασία, διότι ο Μαυρίκιος μέσα στο μέλι των τραυμάτων γευόταν τον Παράδεισο.

Με αυτόν τον τόσο επινοητικό και διαβολικό τρόπο μαρτυρίου παρέδωσε τη γενναία ψυχή του στον Νυμφίο Χριστό. Στους Συναξαριστές της Εκκλησίας αναγράφεται η μνήμη του την πρώτη ημέρα του Ιουλίου με τη μικρή αυτή σημείωση. Η πληρέστερη βιογραφία του βρίσκεται στις είκοσι επτά Δεκεμβρίου όπου εορτάζονται κύριοι οι αγώνες του και τιμάται από τους πιστούς. Διά πρεσβειών του αγίου μάρτυρος Μαυρικίου, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον ημάς τους αμαρτωλούς δούλους σου.