Στα ανάκτορα της βασιλεύουσας Κωνσταντινούπολης μεγάλωσε ένα παιδί που έμελλε να ανταλλάξει τα παράσημα του πατρικίου με το αγγελικό σχήμα του μοναχού. Ο όσιος Πέτρος γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη της βυζαντινής εποχής από επιφανείς και πλούσιους γονείς της αυτοκρατορικής αριστοκρατίας του παλατιού. Ο πατέρας του Κωνσταντίνος έφερε τον τιμητικό τίτλο του πατρικίου και κατείχε τη θέση του στρατηγού των αυτοκρατορικών δυνάμεων. Από νεαρή ηλικία αφιερώθηκε στις σπουδές των επιστημών με ζήλο εξαιρετικό και εξέμαθε με βάθος τη φιλοσοφία και τις άλλες λαϊκές επιστήμες της εποχής του.

Όταν έφτασε σε ώριμη ηλικία ένωσε τη ζωή του με γάμο σύμφωνο προς τα ευγενή ήθη της οικογενείας του. Μετά την κοίμηση του πατέρα του κληρονόμησε τον περιφανή τίτλο του πατρικίου και διορίστηκε σε υψηλά αξιώματα της αυλής. Διορίστηκε αρχικά στο πατρικιανό αξίωμα κατά τη βασιλεία της ευσεβούς αυτοκρατείρας Ειρήνης και του γιου της Κωνσταντίνου. Όταν στον θρόνο ανέβηκε ο Νικηφόρος και ξέσπασε πόλεμος μεταξύ Ελλήνων και Βουλγάρων, ο Πέτρος ορίστηκε αρχηγός όλων των στρατευμάτων.

Ξεκίνησε με όλους τους στρατιώτες του εκστρατεία εναντίον των Βουλγάρων, εισβάλλοντας στις βουλγαρικές περιοχές που γειτονεύουν με την αυτοκρατορία. Στην αρχή του πολέμου οι Έλληνες νίκησαν τους Βουλγάρους με μεγάλη επιτυχία στο πεδίο της μάχης. Με θεία όμως παραχώρηση οι Βούλγαροι ανασυντάχθηκαν αργότερα και συνέτριψαν τους Έλληνες σε τρομερή μάχη με μεγάλη σφαγή. Στην ίδια εκείνη μάχη φονεύθηκε σκληρά ο ίδιος ο αυτοκράτορας Νικηφόρος και πολλοί στρατηγοί έμειναν στο πεδίο της σφαγής.

Σε αυτόν τον φοβερό όλεθρο αιχμαλωτίστηκε και ο μακάριος Πέτρος μαζί με πενήντα Έλληνες αξιωματούχους και αρχηγούς. Καταδικάστηκε από τους νικητές σε σκληρά βασανιστήρια και άμεσο θάνατο, και ρίχτηκε σε σκοτεινή φυλακή των Βουλγάρων μαζί με τους συντρόφους του. Όταν προσευχόταν θερμά στον Θεό για τη σωτηρία του, εμφανίστηκε νύχτα ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, ο επιστήθιος μαθητής του Κυρίου. Ο ευαγγελιστής τον ελευθέρωσε θαυματουργικά από τα δεσμά της φυλακής και τον μετέφερε ως αόρατος οδηγός μέχρι τη Ρώμη.

Από τη στιγμή εκείνη ο Πέτρος αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του στη διακονία του ζώντος Θεού και της Εκκλησίας. Πεισμένος για τη ματαιότητα όλων των επιγείων αξιωμάτων και τιμών αποσύρθηκε στο όρος Όλυμπος της Μικράς Ασίας. Εκεί έλαβε με χαρά το αγγελικό σχήμα του μοναχού και άρχισε σκληρό ασκητικό αγώνα κάτω από κανόνες αυστηρούς. Ασκούνταν δίπλα στον μέγα Ιωαννίκιο, τον περίφημο ασκητή του Ολύμπου, και προέκοπτε σε κάθε χριστιανική αρετή.

Η ταπείνωση και η υπακοή του τον ανέδειξαν φωτεινό παράδειγμα μοναχικής πολιτείας για όλους τους συνασκητές του και τους επισκέπτες της μονής. Στο όρος του Ολύμπου παρέμεινε επί τριάντα τέσσερα ολόκληρα έτη ασκούμενος με αδιάκοπη προσευχή και αδιάλειπτη μετάνοια. Στο διάστημα αυτό κοιμήθηκαν εν Κυρίω τόσο η σύζυγός του στην Κωνσταντινούπολη όσο και ο μοναχογιός του. Μετά από αυτές τις θλιβερές απώλειες ο όσιος αποφάσισε να επιστρέψει στη βασιλεύουσα Κωνσταντινούπολη για να τελειώσει εκεί τον βίο του.

Έφτασε στην πρωτεύουσα και έμεινε αρχικά σε εκκλησία που είχε ανεγείρει ο ίδιος, την περίφημη Ευανδρία της Κωνσταντινουπόλεως. Έπειτα αναζήτησε ησυχαστικότερο τόπο και κατέφυγε σε μοναχικό σημείο μακριά από τον θόρυβο της πόλεως και των ανθρώπων. Έχτισε εκεί ένα μικρό κελί στο οποίο έμεινε επί οκτώ ολόκληρα έτη ασκούμενος αυστηρά και θεάρεστα. Φορούσε διαρκώς τραχιά και αγκαθωτή τρίχινη ζώνη που τραυμάτιζε το σώμα του και υπενθύμιζε τη μετάνοια.

Σε όλα τα χρόνια της νηστευτικής πολιτείας του δεν φόρεσε ποτέ υποδήματα στα πόδια του, μένοντας πάντα γυμνόποδος. Εξάντλησε φοβερά τον εαυτό του με νηστεία αυστηρότατη, αδιάλειπτη αγρυπνία και άλλους κόπους της αληθινής μοναχικής πολιτείας. Κατέπνιξε με αυτές τις άσκησες κάθε σαρκικό πάθος και εξύψωσε τον νου του στις ουράνιες θεωρίες των αγγέλων. Στους παρόντες προκαλούσε θαυμασμό η ταπείνωση και η αποξένωσή του από κάθε επίγεια απόλαυση και ξεγνοιασιά.

Ασκούμενος έτσι θεάρεστα και ενάρετα ο όσιος Πέτρος ο πατρίκιος εκοιμήθη ειρηνικά στον Κύριο και προσετέθη στις χορείες των οσίων. Συνταυτίστηκε στη χορεία εκείνων που δοξάζουν αδιάκοπα τον Πατέρα και τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα στους αιώνες. Η ζωή του στάθηκε φωτεινό παράδειγμα ότι κάθε επίγεια δόξα και κάθε υλική κληρονομιά είναι σκιά και χλόη που γρήγορα μαραίνεται. Από πατρίκιος και αρχιστράτηγος της αυτοκρατορίας των Ρωμαίων έγινε γυμνόπους και ταπεινός μοναχός στις απόμακρες σπηλιές του Ολύμπου.

Από τον λαμπρό κόσμο των αυτοκρατορικών ανακτόρων κατέφυγε ταπεινά στη φτωχή κέλλα ενός ησυχαστηρίου της Κωνσταντινουπόλεως. Έλαβε στο τέλος τον αμάραντο στέφανο της οσιακής τελειώσεως ως αληθινός φίλος και αφοσιωμένος υπηρέτης του Κυρίου Ιησού Χριστού. Η μνήμη του τιμάται από την Εκκλησία την πρώτη ημέρα του Ιουλίου με κάθε λαμπρότητα και ευλάβεια. Διδάσκει σε όλους τους πιστούς ότι η αληθινή ευγένεια δεν έγκειται στους τίτλους αλλά στην ταπείνωση και την αρετή.

Με τους κόπους και τους ιδρώτες του στόλισε την ορθόδοξη Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως ως πολύτιμος μαργαρίτης και θησαυρός. Διά πρεσβειών του οσίου πατρός Πέτρου του πατρικίου, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον τας ψυχάς ημών των αμαρτωλών δούλων σου.