Γύρω το έτος τετρακόσια πενήντα μετά Χριστόν γεννήθηκε στη μακρινή Μεσοποταμία ο μετέπειτα Όσιος Δαβίδ ο Θεσσαλονικεύς. Ο μικρός Δαβίδ αφιερώθηκε στον Κύριο και Δημιουργό από την παιδική του ηλικία και αγάπησε τη χριστιανική ασκητική παράδοση. Όταν ενηλικιώθηκε, μοίρασε ολόκληρη την πατρική του περιουσία στους πτωχούς και ταξίδεψε προς τη Θεσσαλονίκη για ασκητικό αγώνα. Εγκαταστάθηκε σε μικρή απόσταση από την πόλη, σε ένα μέρος ήσυχο και απομονωμένο, κατάλληλο για την κατά Χριστόν άσκηση.

Εκεί έλαβε την παράξενη απόφαση να ασκητεύσει για τρία ολόκληρα χρόνια ως στυλίτης πάνω σε ένα ψηλό αμυγδαλόδενδρο. Πέρα από το κρύο και τη ζέστη, ο Όσιος υπέφερε τις δυνατές αναταράξεις του δένδρου, όταν φυσούσαν δυνατοί άνεμοι. Η άκρα ταπεινοφροσύνη του και ο μόχθος μέσα στο πολύ στενό μέρος, που μόλις χωρούσε ένα μικρό κρεβάτι, τον έκανε απαθή. Έγινε ξακουστός σε όλη την πόλη της Θεσσαλονίκης για τη χάρη και τη γλυκύτητα του πνευματικού του λόγου.

Πολλοί κάτοικοι ανέρχονταν κοντά στο δένδρο εκείνο για να ακούν τη γλυκιά διδασκαλία του ευαγγελίου, σαν θείου πτηνού. Ο Όσιος εκήρυττε με σοφία τη μετάνοια και την αγάπη του Χριστού προς όσους τον επισκέπτονταν με ευλάβεια. Έλαβε από τον Θεό το ξεχωριστό χάρισμα της θαυματουργίας και θεράπευε ασθενείς και δαιμονισμένους χωρίς δισταγμό. Όταν ολοκληρώθηκαν τα τρία αυτά χρόνια της ασκήσεως, ένας άγγελος Κυρίου τον προέτρεψε να κατέβει από το δένδρο.

Ο αρχιεπίσκοπος της Θεσσαλονίκης μαζί με τον κλήρο τον υποδέχθηκαν με βαθιές τιμές και τον οδήγησαν σε ένα κοντινό μοναστήρι. Από τα θαύματά του αναφέρονται οι θαυμαστές θεραπείες μίας τυφλής γυναίκας και ενός δαιμονιζομένου, τους οποίους εσημείωσε με σταυρό. Παρότι αρχικά δεν επιθυμούσε, στάλθηκε με δύο μαθητές του ως πρέσβης των Θεσσαλονικέων στον αυτοκράτορα Ιουστινιανό τον πρώτο. Επρόκειτο για ένα κρατικό ζήτημα προς όφελος του λαού, καθώς οι Θεσσαλονικείς ζητούσαν αλλαγή της κοινωνικής διοικήσεώς τους.

Ο Όσιος είχε εμφάνιση αληθινού πατριάρχη, με τα γένια του να φτάνουν μέχρι τα πόδια του από τη μακροθυμία. Έγινε δεκτός με βαθύτατο σεβασμό από το αυτοκρατορικό ζεύγος του Βυζαντίου και από όλους τους ευγενείς της αυλής. Πήρε στην παλάμη του αναμμένα κάρβουνα και θυμίαμα και θυμίασε τον αυτοκράτορα και τη σύγκλητο, χωρίς να καεί. Το αίτημα των Θεσσαλονικέων εισακούσθηκε από τον Ιουστινιανό και ο Άγιος ξεκίνησε να επιστρέψει στη Θεσσαλονίκη.

Λίγο πριν φτάσει στον προορισμό του εκοιμήθη ειρηνικά το πεντακόσια τριάντα πέντε, όπως είχε προφητεύσει πριν την αναχώρησή του. Σύμφωνα με τον Λειμωνάριο, όταν προσευχόταν ο Άγιος Δαβίδ, το κελλί του φαινόταν να φλέγεται από θείο και άκτιστο φως.