Ο Όσιος Οσιομάρτυς Δαβίδ καταγόταν από την οικογένεια των Κυδωνιών, της παλαιάς πόλεως Αϊβαλί στη Μικρά Ασία. Οι κάτοικοι του Αϊβαλιού είχαν ξεχωριστή πνευματική σχέση με το Άγιο Όρος του Άθωνος της Χαλκιδικής. Στην πόλη τους υπήρχαν δύο αγιορείτικα μετόχια, ένα της μονής Ιβήρων και ένα της μονής Παντοκράτορος. Όταν ο νεαρός Δαβίδ αποφάσισε να αφήσει την κοσμική ζωή και τη γενέτειρά του, αναχώρησε για το Άγιον Όρος. Έζησε εκεί κοντά σε έναν συμπατριώτη του, αδελφό της Σκήτης της Αγίας Άννης, ο οποίος επίσης έγινε αργότερα μοναχός.

Κατά τη διάρκεια της μοναχικής του ζωής ο Όσιος Δαβίδ φλεγόταν από βαθύ θείο ζήλο και αγάπη προς τον Χριστό. Έλαβε με ταπείνωση την ευλογία του Γέροντός του και επισκέφθηκε τη Σμύρνη για να συγκεντρώσει χρήματα προς ανακαίνιση δύο ναών. Συγκεκριμένα ταξίδεψε για να βοηθήσει στην ανοικοδόμηση του ναού της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος και της Παναγίας στο Άγιον Όρος. Μετά την ολοκλήρωση των έργων στους δύο αυτούς ναούς της Άθωνος, κατασκεύασε επίσης δύο ευλογημένες δεξαμενές νερού πόσιμου.

Επιπλέον έκτισε αρκετά μοναχικά κελλιά για τους προσκυνητές που έρχονταν με ευλάβεια στους ιερούς αυτούς αγιορειτικούς τόπους. Δεν παρέμεινε όμως στο Άγιον Όρος, διότι κάηκε από τον φλογερό πόθο του ένδοξου μαρτυρικού στεφάνου. Πήγε λοιπόν με τόλμη στη Μαγνησία της Μικράς Ασίας και εκεί ομολόγησε γενναία τον Κύριο Ιησού Χριστό. Χλεύασε δημόσια τη μουσουλμανική θρησκεία και έδειξε με μεγάλη χριστιανική τόλμη τα σφάλματα και τις θρησκευτικές πλάνες της.

Οι Τούρκοι τον συνέλαβαν, τον έδειραν με μεγάλη σκληρότητα και τον εξεδίωξαν τελικά από την πόλη χωρίς εκτέλεση. Έτσι δίχως να εκπληρώσει την επιθυμία του, επέστρεψε στην Ιερά Σκήτη της Αγίας Άννης απογοητευμένος αλλά γεμάτος μαρτυρικό πόθο. Εξομολογήθηκε στον πνευματικό του πατέρα τον σφοδρό πόθο του να μαρτυρήσει για την ορθόδοξη πίστη του Χριστού. Ο πνευματικός του πατήρ, φοβούμενος την έκβαση του εγχειρήματός του, προσπάθησε να τον αποτρέψει με κάθε δυνατό τρόπο.

Δεν τα κατάφερε όμως ο Γέροντας και ο Δαβίδ ταξίδεψε στις Καρυές, όπου συνάντησε τον μητροπολίτη Παγκράτιο. Έλαβε από τον μητροπολίτη ευλογία να αναζητήσει το επιθυμητό μαρτυρικό τέλος και αναχώρησε για τη Θεσσαλονίκη. Στη Θεσσαλονίκη πληροφορήθηκε ότι ένας μοναχός από το βατοπεδινό μετόχι του Αγίου Δημητρίου είχε εξισλαμιστεί δυστυχώς. Προσπάθησε αμέσως να συναντήσει τον αλλαξοπιστήσαντα εκείνον μοναχό για να τον επαναφέρει στην ορθή πίστη του Χριστού.

Οι Τούρκοι ωστόσο πληροφορήθηκαν τις προθέσεις του, τον συνέλαβαν, τον έδειραν και τον παρέδωσαν στον δικαστή για άμεση δίκη. Ο δικαστής διέταξε αμέσως την εκτέλεσή του και τη νύχτα της είκοσι έξι Ιουνίου του χίλια οκτακόσια δεκατρία απαγχονίστηκε.