Στα σκληρά χρόνια του αυτοκράτορα Διοκλητιανού, στις αρχές του τετάρτου χριστιανικού αιώνος, ζούσαν στη Θράκη επτά γενναίοι αδελφοί χριστιανοί. Τα ονόματά τους ήταν Ορέντιος, Φαρνάκιος, Έρωτας, Φίρμος, Φιρμίνος, Κυριάκος και Λογγίνος, και υπηρετούσαν όλοι μαζί ως ξακουστοί στρατιώτες του ρωμαϊκού στρατεύματος της εποχής. Ήσαν φημισμένοι σε όλη την επαρχία για την ανδρεία και τη γενναιοψυχία τους και διακρίνονταν στις πολεμικές μάχες με ευγενική στρατιωτική αξιοπρέπεια. Παρότι ζούσαν στο μέσον του ειδωλολατρικού στρατοπέδου, οι επτά αδελφοί διατηρούσαν με ζήλο την πίστη τους στον αληθινό Θεό.

Τα στρατιωτικά τους καθήκοντα δεν τους εμπόδισαν ποτέ να ομολογούν τον Χριστό μέσα από την έντιμη πολιτεία τους. Σε μία αποφασιστική μάχη που έδωσε ο ρωμαϊκός στρατός εναντίον των βαρβάρων Σκυθών, ο μεγαλύτερος αδελφός Ορέντιος αναδείχθηκε σε ασύγκριτο ήρωα. Κατόρθωσε με υπεράνθρωπη γενναιότητα να σκοτώσει τον σκληρό και πανίσχυρο αρχηγό των Σκυθών, ονόματι Μαραρών, σώζοντας έτσι το στράτευμα. Για το λαμπρό κατόρθωμά του αυτό τιμήθηκε μάλιστα δημοσίως και επαινέθηκε από τους ανωτέρους του αξιωματικούς της Θράκης.

Συγχρόνως όμως προσκλήθηκε να συμμετάσχει στις ειδωλολατρικές θυσίες, οι οποίες θα προσφέρονταν για την αναμνηστική νίκη του στρατού. Ο χριστιανός ήρωας αρνήθηκε ρητά και απερίφραστα και διακήρυξε με θάρρος ότι αναγνωρίζει μόνο έναν αληθινό Θεό. Διακήρυξε δηλαδή ότι λατρεύει αποκλειστικά τον αληθινό Θεό των χριστιανών, τον δημιουργό ουρανού και γης και ποιητή των πάντων. Παρά την άρνησή του οι ρωμαϊκές αρχές δεν τον τιμώρησαν αμέσως, χάρη στο μεγάλο πολεμικό ανδραγάθημα που είχε επιτελέσει.

Ωστόσο μαζί με τα έξι αδέλφια του τον έστειλαν σε δυσμενή στρατιωτική μετάθεση στη μακρινή χώρα της Αρμενίας. Στην αρμενική γη οι επτά γενναίοι αδελφοί υποβλήθηκαν μετά από κάποιο χρονικό διάστημα σε σκληρή ανάκριση. Όλοι μαζί ομοθυμαδόν και με ένα στόμα δήλωσαν την ακράδαντη πίστη τους στον Κύριο Ιησού Χριστό. Διακήρυξαν ότι μέχρι την τελευταία τους πνοή θα έμεναν πιστοί στον αρχηγό της σωτηρίας τους και κριτή τους. Τον ομολόγησαν δε ως δίκαιο κριτή κατά την επερχόμενη ημέρα της παγκόσμιας αναστάσεως και της τελικής ανταποδόσεως.

Μετά τη γενναία αυτή ομολογία τους καταδικάστηκαν σε εξορία και διασκορπίστηκαν σε μακρινούς και σκληρούς τόπους. Όλοι τους πέθαναν ο ένας μετά τον άλλο από τις κακουχίες, τις ταλαιπωρίες και τις κακοπάθειες της εξορίας. Πέθαναν χωρίς ποτέ να γογγύσουν και χωρίς να εκφράσουν το παραμικρό παράπονο για την άδικη μεταχείρισή τους από τις αρχές. Ο υμνογράφος επαινεί καθένα ξεχωριστά, παρομοιάζοντας τον Φαρνάκιο με ψυχή που ανέρχεται στον οίκο του Κυρίου.

Ονομάζει τον Έρωτα εραστή του ουρανίου κάλλους και τους Φίρμο και Φιρμίνο νοητούς θρόνους όπου εγκάθηται ο Βασιλεύς των Αγγέλων του Θεού.