Ο Άγιος πρίγκιπας Πέτρος υπήρξε ο δεύτερος γιος του πρίγκιπα του Μούρομ Γεωργίου Βλαδιμίροβιτς της παλαιάς ρωσικής γης. Ανέβηκε στον θρόνο της πόλεως του Μούρομ το χίλια διακόσια τρία και διακρίθηκε για τη δικαιοσύνη του στη διοίκηση. Λίγα χρόνια πριν την ανάληψη του θρόνου του ο ευσεβής Πέτρος είχε ασθενήσει από τη φοβερή νόσο της λέπρας. Κανένας από τους πολυάριθμους ιατρούς της εποχής του δεν είχε καταφέρει να τον θεραπεύσει από τη βασανιστική αυτή ασθένεια.

Σε ένα όραμα όμως αποκαλύφθηκε στον ταλαιπωρημένο πρίγκιπα ότι μπορούσε να τον θεραπεύσει η κόρη ενός μελισσοκόμου. Επρόκειτο για την ευσεβή νεάνιδα Φεβρωνία, μία ταπεινή χωρική από το χωριό Λασκόβα της επαρχίας του Ριαζάν. Ο Πέτρος έστειλε αμέσως απεσταλμένους του στο μακρινό αυτό χωριό για να αναζητήσουν την ευλογημένη εκείνη νεαρή. Όταν οι απεσταλμένοι του τη συνάντησαν, οδήγησαν τον πρίγκιπα Πέτρο μπροστά της για να συνομιλήσουν και να γνωριστούν.

Ο πρίγκιπας ερωτεύθηκε αμέσως τη νεαρή Φεβρωνία λόγω της ευσεβείας, της σοφίας και της εμφανούς παρθενικής αρετής της. Της υποσχέθηκε με ιερό όρκο ότι θα την έπαιρνε νόμιμη σύζυγό του αμέσως μετά την επιθυμητή θεραπεία της λεπρώδους νόσου του. Η ίδια συμφώνησε ταπεινά να αναλάβει την υποχρέωση να τον θεραπεύσει, εφόσον ο πρίγκιπας τήρησε με πιστότητα τη βασιλική του υπόσχεση. Πίστευε με ακράδαντη πεποίθηση ότι ο Κύριος ευλογούσε τη συνεργασία τους και ότι η θεραπεία του θα ήταν θαυμαστό σημείο.

Η ευλαβής Φεβρωνία θεράπευσε τον πρίγκιπα Πέτρο από την επώδυνη ασθένειά του και έγινε η αγαπητή σύζυγός του. Το άγιο ζευγάρι αγαπούσε ο ένας τον άλλον με βαθιά ορθόδοξη αγάπη μέσα από όλες τις δοκιμασίες της ζωής τους. Οι υπερόπτες βογιάροι όμως της πόλεως δεν ήθελαν με κανέναν τρόπο να έχουν πριγκίπισσα από κοινή λαϊκή καταγωγή. Παρότρυναν λοιπόν επίμονα τον πρίγκιπα Πέτρο να εγκαταλείψει αυτήν τη γυναίκα και να επιστρέψει στους αυλικούς.

Ο Άγιος Πέτρος όμως αρνήθηκε κατηγορηματικά την υπόδειξη αυτή και προτίμησε να παραιτηθεί από τον πριγκιπικό θρόνο του. Εξορίστηκαν λοιπόν οι δύο σύζυγοι από τους εχθρούς τους και πήραν με τόλμη τον δρόμο της εξορίας. Έπλευσαν αρχικά με ένα μικρό πλοιάριο από τη γενέτειρά τους πόλη επάνω στον ποταμό Όκα προς τα κάτω. Η Αγία Φεβρωνία παρηγορούσε στη διάρκεια της θαλασσίας πορείας με τη γλυκύτητα των λόγων της τον σύζυγό της Πέτρο.

Σύντομα όμως η οργή του Θεού έπεσε ξαφνικά πάνω στην πόλη του Μούρομ μέσω σκληρών δοκιμασιών και ταραχών. Ο λαός μετανόησε εγκάρδια και παρακάλεσε με δάκρυα τον πρίγκιπα Πέτρο να επιστρέψει μαζί με την ευλογημένη Αγία Φεβρωνία. Οι βογιάροι αναγνώρισαν επιτέλους τη μεγάλη τους αδικία και ζήτησαν συγγνώμη τόσο από τον πρίγκιπα όσο και από την πριγκίπισσα. Έτσι το άγιο ζευγάρι έγινε δεκτό με τιμές, και αποκαταστάθηκε η ειρήνη στον τόπο εκείνο της ρωσικής γης.

Επιστρέψαντες οι δύο σύζυγοι στην πόλη του Μούρομ, συνέχισαν να βασιλεύουν με δικαιοσύνη, ταπείνωση και βαθιά ορθόδοξη ευσέβεια. Αγαπούσαν την καθαρότητα και τη σωφροσύνη και υπήρξαν πάντοτε ελεήμονες, δίκαιοι και πράοι απέναντι στους υπηκόους τους. Απελευθέρωναν συνεχώς από την εξουσία των αδίκων όσους υφίσταντο αδικίες, πιέσεις ή απάνθρωπη μεταχείριση από ισχυρότερους. Τιμούσαν με σεβασμό τους ιερωμένους και τους μοναχούς της Εκκλησίας και τους πρόσφεραν συχνά υλικά μέσα και βοηθήματα.

Με μεγάλη ευσπλαχνία αντιμετώπιζαν τους πτωχούς της επαρχίας τους και ασκούσαν οι ίδιοι αυστηρά τη νηστεία και την εγκράτεια. Επιθυμούσαν, σύμφωνα με τον λόγο του Κυρίου, να κληρονομήσουν τη γη των πραέων και να κερδίσουν την αιώνια μακαριότητα. Η ευσέβεια και η φιλανθρωπία τους έγιναν φημισμένα σε όλη τη ρωσική γη και αποτέλεσαν λαμπρό παράδειγμα χριστιανικού γάμου. Ευαρέστησαν με όλη τους την καρδιά τον Χριστό μέσα από τα πολυάριθμα έργα της αγάπης και τις ποικίλες ορθόδοξες αρετές τους.

Όταν ο πρίγκιπας Πέτρος έφθασε σε προχωρημένη ηλικία, ασθένησε σωματικά και αποφάσισε να λάβει το μοναχικό σχήμα της Εκκλησίας. Έλαβε τότε με ευλάβεια το μοναχικό όνομα Δαβίδ, ενώ η σύζυγός του εκάρη μοναχή με το όνομα Ευφροσύνη. Έτσι ολοκλήρωσαν την επίγεια πορεία τους με τη μοναχική ομολογία και την ένδοξη παρουσίαση στον αιώνιο Νυμφίο Χριστό. Στις είκοσι πέντε Ιουνίου του χίλια διακόσια είκοσι οκτώ οι δύο άγιοι σύζυγοι αναπαύθηκαν την ίδια ώρα και ημέρα.

Είχαν προσευχηθεί ο Πέτρος και η Φεβρωνία να εξέλθουν συγχρόνως από τον επίγειο βίο και ο Κύριος εισάκουσε την προσευχή τους. Με σταθερή πίστη και καθαρή συνείδηση παρέδωσαν αμφότεροι τις ψυχές τους στα φιλάνθρωπα χέρια του Δημιουργού των πάντων. Τα τίμια λείψανα των δύο αγίων ομολογητών τοποθετήθηκαν με ευλάβεια από τον λαό μέσα σε ένα κοινό φέρετρο. Όλοι οι κάτοικοι της πόλεως του Μούρομ συνόδευσαν με δάκρυα την ταφή τους και τους θρήνησαν ως πατέρες της πόλεως.

Οι ευγενείς και οι βογιάροι τους θρηνούσαν ως πατέρα τους, οι αστοί ως υπερασπιστή και ως προστάτη τους. Οι φτωχές χήρες και οι άποροι κάτοικοι τους θρηνούσαν ως τροφέα τους και βοηθό τους στις πολυάριθμες ανάγκες. Από τα ιερά τους λείψανα μέχρι σήμερα γίνονται πολυάριθμα θαύματα προς δόξαν Θεού για όσους τα προσκυνούν με πίστη. Οι Άγιοι Πέτρος και Φεβρωνία αποτελούν μέχρι σήμερα υπόδειγμα γνήσιου χριστιανικού γάμου για ολόκληρη την ορθόδοξη Εκκλησία.

Θεωρούνται μάλιστα προστάτες των νεονύμφων και επικαλούνται από τα ζευγάρια ως προστάτες της οικογενειακής αγάπης και ομονοίας. Η ζωή τους αποδεικνύει ότι ο γάμος αποτελεί δρόμο αγιότητος για όσους τον βιώνουν με βαθιά ορθόδοξη πίστη.