Η Αγία Φεβρωνία υπέφερε τον στέφανο του μαρτυρίου επί της βασιλείας του ασεβούς αυτοκράτορος Διοκλητιανού, την περίοδο διωγμών των χριστιανών. Ανατράφηκε από τη μικρή ηλικία των δύο ετών στο γυναικείο μοναστήρι της πόλεως Σιβαπόλεως της αρχαίας Ασσυρίας. Ηγουμένη του ευλογημένου εκείνου μοναστηριού ήταν η μακαρία γερόντισσα Βρυέννη, η οποία ήταν η σαρκική θεία της Αγίας Φεβρωνίας. Η ευσεβής Βρυέννη ενδιαφερόταν με μητρική στοργή για τη σωτηρία της ανιψιάς της και τη βάδιζε στον στενό μοναχικό δρόμο.

Της έδωσε λοιπόν μάλιστα έναν αυστηρότερο κανόνα ασκήσεως από τις άλλες αδελφές μοναχές της κοινοβιακής αδελφότητος. Σύμφωνα με τον τυπικό κανόνα της μονής τους κάθε Παρασκευή οι αδελφές διέκοπταν τα συνηθισμένα διακονήματά τους. Όλη την ημέρα την περνούσαν στην εσωτερική προσευχή και στη συστηματική ανάγνωση των βιβλίων της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης. Η ηγουμένη ανέθετε συνήθως την ιερή ανάγνωση των γραφικών αυτών κειμένων στην παρθένο Φεβρωνία λόγω της σοφίας της.

Από τα δύο της χρόνια μέχρι την ηλικία των είκοσι παρέμενε διαρκώς εντός του μοναστηριού χωρίς να βγει ποτέ. Δεν είχε δει ποτέ ούτε άνδρες ούτε κοσμικές γυναίκες ούτε καν τα κοσμικά φορέματα και τα στολίδια που χρησιμοποιούσαν. Η φήμη της ευλαβούς της πολιτείας και της ασύγκριτης πνευματικής της σοφίας διαδόθηκε σταδιακά σε όλη την περιοχή της πόλεως. Μία πλούσια και ευγενής νεαρή χήρα, ονόματι Ιερία, άκουσε για την Αγία Φεβρωνία και επιθύμησε σφόδρα να τη γνωρίσει.

Επρόκειτο για ειδωλολάτρισσα γυναίκα από οικογένεια ελληνιστών, η οποία είχε χάσει νωρίς τον σύζυγό της της παγανιστικής εκείνης κοινωνίας. Η ηγουμένη Βρυέννη, βλέποντας την ειλικρινή της επιθυμία, της επέτρεψε με προϋποθέσεις να συναντήσει την παρθένο Φεβρωνία. Η Ιερία ντύθηκε ταπεινά με μοναχικά ενδύματα και προσήλθε με μεγάλη ευλάβεια στην παρθενική νεάνιδα της Σιβαπόλεως. Η Φεβρωνία την υποδέχθηκε ως αδελφή της εν Χριστώ και άρχισε να της διαβάζει τα ιερά κείμενα.

Η Ιερία κατανύχθηκε βαθιά από όσα άκουσε εκείνη τη νύχτα και ολονυκτίς παρέμειναν χωρίς ύπνο διαβάζοντας τις θείες Γραφές. Με τα δάκρυά της έβρεξε κυριολεκτικά τη γη, καθώς ποτέ πριν δεν είχε ακούσει τόσο ψυχωφελείς διδασκαλίες. Επιστρέφοντας στο σπίτι της, διηγήθηκε στους γονείς της όσα είχε ακούσει από τη Φεβρωνία περί της αληθούς πίστεως. Έπεισε λοιπόν εκείνους να εγκαταλείψουν την παγανιστική πλάνη και να γνωρίσουν τον αληθινό Θεό, τον Κύριο Ιησού Χριστό.

Οι γονείς της πείσθηκαν τελικά από τα συνετά λόγια της κόρης τους, πίστεψαν με όλη τους την καρδιά και βαπτίστηκαν χριστιανοί. Έτσι θεμελιώθηκε στο κατά σάρκα οικογενειακό περιβάλλον της Ιερίας μία αληθινή χριστιανική Εκκλησία, καρπός των ευλογιών της Φεβρωνίας. Σύντομα μετά τα γεγονότα αυτά, η Αγία Φεβρωνία αρρώστησε βαριά και η Ιερία ήλθε στο μοναστήρι να τη φροντίσει. Ξαφνικά διαδόθηκε η φοβερή είδηση ότι ο Σέλινος και ο Λυσίμαχος πλησίαζαν την πόλη για να βασανίσουν χριστιανούς.

Όλοι οι κάτοικοι, ακόμη και οι ιερωμένοι και ο ίδιος ο επίσκοπος, εγκατέλειψαν την πόλη και κρύφτηκαν ώστε να σωθούν. Οι μοναχές παρακάλεσαν τη Βρυέννη να τις αφήσει και αυτές να κρυφτούν, αλλά εκείνη δίστασε αρχικά ως πνευματική μητέρα. Η Βρυέννη τους είπε ότι ήταν προτιμότερο να μείνουν και να μαρτυρήσουν για τον Χριστό παρά να φύγουν από φόβο. Όμως οι αδελφές φοβήθηκαν τα φοβερά μαρτύρια και έφυγαν τελικά κλαίγοντας από το μοναστήρι, παίρνοντας τις ευχές της ηγουμένης.

Έμειναν μαζί με την άρρωστη Φεβρωνία μόνο η ηγουμένη Βρυέννη και η πιστή βοηθός της Θωμαΐς. Η Φεβρωνία ομολόγησε γενναία ότι δεν θα έφευγε ποτέ από εκεί αλλά θα πέθαινε ως νύμφη του Χριστού. Όταν εισέβαλαν οι στρατιώτες στο μοναστήρι, σχεδόν σκότωσαν τη Βρυέννη με την αιχμή των μαχαιριών τους. Η Φεβρωνία έπεσε στα πόδια τους και ζήτησε να σκοτώσουν πρώτα την ίδια για να μη δει τη γερόντισσα νεκρή. Πρόλαβε όμως ο κόμης Πρίμος, ο οποίος ήταν κρυφά συμπαθής στους χριστιανούς, και έδιωξε με αγανάκτηση τους στρατιώτες.

Σύντομα ωστόσο ένας μοχθηρός στρατιώτης πήγε στον Σέλινο και του είπε για την εξαιρετική ομορφιά της Αγίας Φεβρωνίας. Ο Σέλινος εξοργίστηκε και έστειλε φρουρούς να φυλάνε το μοναστήρι ώστε καμιά μοναχή να μην ξεφύγει από εκεί. Έστειλε μάλιστα έναν δημόσιο κήρυκα στην πόλη για να καλέσει τους κατοίκους να συγκεντρωθούν την επομένη στο δικαστήριο. Όλοι οι κάτοικοι της πόλεως και των γύρω χωριών συγκεντρώθηκαν για να δουν το πανδημόσιο θέαμα του μαρτυρίου.

Οι στρατιώτες οδήγησαν την Αγία στο δικαστήριο, με τα χέρια δεμένα πίσω και τον λαιμό σιδηροδέσμιο με βαριές αλυσίδες. Η Βρυέννη και η Θωμαΐς αποχαιρέτησαν την αγαπημένη τους ευχόμενες ολόψυχα να σταθεί γενναία στα φοβερά εκείνα μαρτύρια. Παρακαλούσαν να την πάρουν και αυτές μαζί τους, αλλά οι στρατιώτες αρνήθηκαν επειδή η εντολή ήταν μόνο για τη Φεβρωνία. Όταν η Αγία στάθηκε ενώπιον του δικαστή, ο Λυσίμαχος ξεκίνησε την ανάκριση ζητώντας πρώτα να δηλώσει την κοινωνική θέση της.

Η Φεβρωνία απάντησε με μεγάλη γενναιότητα ότι ήταν δούλη του Χριστού και ότι ονομαζόταν απλή και ταπεινή χριστιανή. Όταν ο Σέλινος της πρόσφερε γάμο με τον Λυσίμαχο, πλούτο και τιμές, εκείνη απάντησε ότι έχει ουράνιο νυμφίο. Διακήρυξε ότι έχει στον ουρανό τον αχειροποίητο νυμφικό θάλαμο και προίκα ολόκληρη την βασιλεία των ουρανών. Ο Σέλινος εξοργίστηκε και διέταξε να ξεσχίσουν τα ενδύματά της και να την παρουσιάσουν σχεδόν γυμνή στον λαό για ντροπή.

Η Φεβρωνία απάντησε με υπέρτατη πραότητα ότι δεν λογάριαζε καθόλου την αισχύνη του γυμνού της σώματος ενώπιον του δικαστή. Είπε στον δικαστή ότι όπως οι αθλητές των ολυμπιακών αγώνων αγωνίζονται γυμνοί, έτσι και η ίδια θα νικούσε γυμνή. Διέταξε τότε ο Σέλινος να την απλώσουν στη γη, να ανάψουν φωτιά από κάτω και να τη χτυπούν με ραβδιά. Τέσσερις στρατιώτες χτυπούσαν τη ράχη της με μεγάλη σκληρότητα και το αίμα της έτρεχε ποτάμι από τα ανοιχτά τραύματα.

Έριχναν λάδι στη φωτιά για να μεγαλώσει η φλόγα και να καίει τη μάρτυρα με μεγαλύτερη ένταση. Πολλοί από τον κόσμο φώναζαν να σταματήσει το μαρτύριο, αλλά εκείνος συνέχιζε με μεγαλύτερη μανία τις απάνθρωπες τιμωρίες. Έπειτα τη διέταξε να την κρεμάσουν σε δένδρο και να ξύνουν τα πλευρά της με σιδερένιες χτένες. Έριχναν στις πληγές της φωτιά για να καίγονται τα κόκκαλά της και να την υποφέρει αβάσταχτα. Η Αγία ύψωσε τα μάτια της στον ουρανό και προσευχήθηκε στον Κύριο να μην την αφήσει εκείνη τη δύσκολη ώρα.

Πολλοί θεατές αποχωρούσαν από το θέαμα εκείνο κλαίγοντας πικρά, χωρίς να αντέχουν να βλέπουν τέτοια απάνθρωπη σκληρότητα του δικαστού. Συνεχίζοντας τα φρικτά μαρτύρια, ο Σέλινος διέταξε να της κόψουν τη γλώσσα, αλλά ο λαός φώναζε να μη γίνει αυτό. Διέταξε τότε να της βγάλουν τα δόντια και ο εκτελεστής έβγαλε δεκαεπτά δόντια ένα προς ένα από το στόμα της. Στη συνέχεια διέταξε ο σκληρός Σέλινος να της κόψουν τους παρθενικούς μαστούς και να καταυανίσουν την πληγή με φωτιά.

Έπειτα της έκοψαν τα χέρια και τα πόδια με ξύλο και τσεκούρι μέσα σε ανείπωτη φρίκη του παρευρισκομένου λαού. Η Ιερία βγήκε από τον λαό και ήλεγξε με τόλμη τον Σέλινο για την απάνθρωπη σκληρότητα προς την παρθένο Φεβρωνία. Τέλος ο Σέλινος έδωσε εντολή να αποκεφαλίσουν την Αγία και ο στρατιώτης απέκοψε τη μακαρία κεφαλή της. Όταν ο Σέλινος βάδισε προς το γεύμα του, ξαφνικά κυριεύθηκε από τρόμο, χτύπησε στη μαρμάρινη κολώνα και ξεψύχησε.

Ο Λυσίμαχος είπε τότε με δάκρυα ότι μέγας είναι ο Θεός των χριστιανών, ο οποίος εκδίκησε το αίμα της Αγίας. Παρέλαβε τα τίμια λείψανα της παρθενομάρτυρος και τα μετέφερε στο μοναστήρι, όπου η Βρυέννη θρήνησε σπαρακτικά την ανιψιά της. Ο Λυσίμαχος και ο Πρίμος εγκατέλειψαν την ειδωλολατρία, βαπτίστηκαν χριστιανοί και έγιναν μοναχοί υπό τον αρχιμανδρίτη Μάρκελλο. Η Ιερία πρόσφερε όλα τα υπάρχοντά της στο μοναστήρι και έγινε μοναχή στη θέση της Αγίας Φεβρωνίας.

Η μνήμη της Αγίας τιμάται κάθε χρόνο στις είκοσι πέντε Ιουνίου με μεγάλη ευλάβεια από την Ορθόδοξο Εκκλησία.