Ο όσιος πατήρ ημών Θεόδωρος έζησε και ηγωνίσθη πνευματικώς κατά τον έκτον μετά Χριστόν αιώνα της εκκλησιαστικής ιστορίας. Από αυτής της νεαράς νεότητός του παραιτήθη με αποφασιστικότητα από τον μάταιον κόσμον και ησπάσθη με ζήλον τον αγγελικόν μοναχικόν βίον. Απεσύρθη με ζήλον εις την σιωπηλήν, ξηράν και άνυδρον έρημον του ποταμού Ιορδάνου της αγιασμένης Παλαιστινιακής γης. Ηγωνίσθη εκεί με αυστηράν ησυχαστικήν άσκησιν, νηστείας πολλάς, αγρυπνίας μακράς και αδιάλειπτον προσευχήν, ζηλεύων με θερμόν πόθον την ευαρέστησιν του αγαπώντος αυτόν Θεού.

Διά την μεγάλην του ταπείνωσιν και την ολόθερμον αυταπάρνησιν έλαβε από τον Κύριον το πολυτίμητον χάρισμα της θαυματουργίας. Έγινεν έτσι αψευδές και διαυγές δοχείον της ακτίστου Θείας Χάριτος, ευεργετών αδιαλείπτως διά των πρεσβειών του πολλούς ανθρώπους εν θλίψει. Ο γενναίος αυτός ασκητής εκλήθη κάποτε να μεταβεί διά σπουδαίας μυστικής υποθέσεως μακράν εις την περιφανή βασιλεύουσαν πόλιν της Κωνσταντινουπόλεως. Έφθασεν ευλαβώς ο γέρων εις τον πολυσύχναστον λιμένα της θαλάσσης και ευρήκε εκεί ναυν ευτρεπή και έτοιμην να αναχωρήσει.

Επεβιβάσθη ο όσιος εν αυτή με σιωπηλήν προσευχήν και ξεκίνησε διά την μακρινήν εκείνην θαλασσίαν αποδημίαν. Έτσι ήρχισε το θαυμαστόν εκείνο ταξίδιον, εις το οποίον επρόκειτο να φανερωθεί ολοφάνερα η μεγάλη του προς Θεόν παρρησία. Κατά τη διάρκειαν της μακράς θαλασσοπορίας, η ναυς εξετράπη συμπτωματικώς και απροσδοκήτως της σωστής και προδιαγεγραμμένης πορείας της. Επλανήθη επί πολλάς και αλλεπαλλήλους ημέρας στα απέραντα και αχανή ανοικτά πελάγη, μακράν από οιανδήποτε φιλόξενον ακτήν.

Έτσι όλαι αι αποθήκαι των διαφόρων τροφίμων και κυρίως του πολυτίμου ποτίμου ύδατος εξηντλήθησαν εντελώς ενώπιον των έντρομων ναυτών. Οι ναυτικοί και πάντες οι επιβαίνοντες ευρέθησαν εις φοβεράν αμηχανίαν, ισχυράν αθυμίαν και βαθείαν απελπισίαν εμπρός εις τον επικείμενον θάνατον. Τότε ο όσιος Θεόδωρος, βλέπων με συμπάθειαν την μεγάλην των στενοχωρίαν, ύψωσε ευλαβώς τας ιεράς του χείρας προς τον φιλάνθρωπον ουρανόν. Προσηυχήθη ολοθέρμως και εκτενώς προς τον πανάγαθον Κύριον, τον σώζοντα τους ανθρώπους εκ των φοβερών κινδύνων και των ποικίλων αναγκών.

Έπειτα ευλόγησε με σταυροειδή κίνησιν την πικράν θάλασσαν και είπε στους εκπλήκτους ναύτας τα εξής λόγια. Είπε προς αυτούς να τολμήσουν να αντλήσουν αμέσως όσον ύδωρ είχαν ανάγκην από αυτήν την αλμυράν θάλασσαν. Εκείνοι αρχικώς αμφέβαλλαν, αλλά υπακούοντες έντρομοι έβαλαν τα κενά δοχεία τους στα πικρά και αλμυρά κύματα της θαλάσσης. Με μεγάλην και ανείπωτην έκπληξιν διεπίστωσαν ότι το ύδωρ της θαλάσσης είχε μεταβληθεί παραδόξως από αλμυρόν εις γλυκύ ποτάμιον ύδωρ.

Ευγνωμονούντες όλοι ομοθυμαδόν εδόξασαν θερμώς τον φιλάνθρωπον Θεόν και προσεκύνησαν μέχρις εδάφους τον ταπεινόν εκείνον αγιασμένον γέροντα της ερήμου. Όλοι οι επιβαίνοντες εγέμισαν με χαράν τα ίδια αυτών δοχεία από αυτό το θαυμαστόν γλυκύ ύδωρ. Ο όσιος Θεόδωρος όμως ευθύς αρνήθη με βαθείαν ταπείνωσιν οιανδήποτε προσωπικήν δόξαν διά το θαυμαστόν εκείνο εκπληκτικόν παράδοξον. Είπε προς όλους τους παρευρισκομένους ναυτικούς και επιβάτας με γλυκύτητα και ευγένειαν τα ακόλουθα ταπεινά και αξιομνημόνευτα λόγια αυτά.

Επιβεβαίωσεν ότι δεν ηυδόκησε να γίνει αυτό το θαυμαστόν παράδοξον σημείον διά την αναξιότητά του ή τους κόπους του. Ωμίλησε σαφώς ότι ο φιλάνθρωπος Θεός, ιδών την λύπην και την θανατηφόρον αυτών στενοχωρίαν από την ανυδρίαν, ευσπλαχνίσθη πατρικώς. Ωδήγησε λοιπόν την υπακοήν αυτών εις τον Σωτήρα Χριστόν, τον αληθινόν εργάτην του παραδόξου εκείνου ευεργετήματος. Σύντομα μετά από αυτό το θαύμα, διά των αγίων προσευχών του γέροντος, η ναυς έφθασε εις τον επιθυμητόν προορισμόν.

Έφθασαν εν ασφαλεία και χαρά εις τον λιμένα, προς τον οποίον ωδεύεν εξ αρχής με κίνδυνον. Αυτός ο όσιος πατήρ Θεόδωρος ετέλεσε και πολλά άλλα θαυμαστά σημεία κατά την διάρκειαν της επιγείου ζωής του. Έπειτα μακαρίως εκοιμήθη εν ειρήνη και μετετέθη ένδοξος προς τον αγαπώμενον και ποθούμενον υπ’ αυτού Κύριον της δόξης. Η εκδημία του προς τας αιωνίους μονάς συνέβη κατά το πεντακοσιοστόν ογδοηκοστόν τρίτον σωτήριον έτος της Χάριτος.

Διά πρεσβειών του οσίου πατρός ημών Θεοδώρου του θαυματουργού ερημίτου του Ιορδάνου, Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον τας ψυχάς ημών των αμαρτωλών δεομένων.