Ο Άγιος Χριστόφορος, καταγόμενος από την περίλαμπρον πόλιν της Ρώμης, ετελείωσε τον αγιασμένον δρόμον του διά της αποτομής του τιμίου του τραχήλου με ξίφος. Έζησε σε εποχή κατά την οποίαν η ομολογία του ονόματος του Κυρίου επέφερε τον αναπόδραστον θάνατον. Παρά τη συντομίαν των πληροφοριών που σώζονται περί αυτού, η Εκκλησία τον τιμά με ιδιαίτερην ευλάβειαν ως πιστόν στρατιώτην του Χριστού. Τα δύο επιγραμματικά δίστιχα τα οποία διέσωσε ο ιερός Συναξαριστής φανερώνουν θαυμαστή και ακατάλυτον πνευματικήν παρρησίαν ενώπιον αυτού του ιδίου του δημίου.

Ο μάρτυς απευθύνεται με θάρρος προς αυτόν τον Χριστόν λέγων ότι δεν αποτέμνεται ματαίως ή χωρίς ανταπόδοσιν. Γνωρίζει βεβαίως ο γενναίος αθλητής ότι ο Σωτήρ θα του χαρίσει πολλούς και ολολάμπροντας στεφάνους εις τους αιωνίους ουρανούς. Αυτή η εσχάτη και ολόθερμος ομολογία αποτελεί κορυφαίαν στιγμήν παρρησίας και εμπιστοσύνης προς τον δίκαιον αμοιβέα όλων των αθλητών της πίστεως. Το όνομα Χριστοφόρος, το οποίον ερμηνεύεται ως φέρων εντός του τον Χριστόν, αποδείχθηκε προφητικόν διά την ζωήν και την τελείωσιν του οσιομάρτυρος.

Η ιερά μνήμη του ενδόξου τούτου μάρτυρος τιμάται με ευλάβειαν κατά την πέμπτην ημέραν του μηνός Ιουνίου εκάστου σωτηρίου έτους. Διά των αγίων πρεσβειών του γενναίου μάρτυρος Χριστοφόρου του Ρωμαίου, Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον τας ψυχάς ημών των ταπεινών δεομένων σου.