Από την ίδια τη Ρώμη ξεκίνησε το ταξίδι της μιας θαυματουργής εικόνας της Παναγίας, σταλμένης από τον Πάπα Αλέξανδρο τον Έβδομο. Έγινε το πολύτιμο κειμήλιο μιας μονής στις όχθες του ποταμού Νέμαν, εκεί όπου αργότερα σταμάτησε μια θανατηφόρα επιδημία χολέρας. Η Ιερά Μονή Κοιμήσεως του Ποζάι ιδρύθηκε τον δέκατο έβδομο αιώνα κοντά στα νερά του ποταμού Νέμαν, σε τόπο γαλήνιο και ευλογημένο. Το πολυτιμότερο θησαύρισμά της ήταν η θαυματουργή εικόνα της Θεοτόκου, γνωστή με την ονομασία Παναγία του Ποζάι.

Η εικόνα είναι αρχαιότατης προελεύσεως και στάλθηκε από τη Ρώμη ως δείγμα ιδιαίτερης εύνοιας του Πάπα προς τον ιδρυτή της μονής. Πρόκειται για τον Χριστόφορο Σιγισμούνδο Πατς, Καγκελάριο του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας, ο οποίος παρέλαβε το ιερό δώρο το έτος χίλια εξακόσια εξήντα ένα. Η αγία εικόνα τοποθετήθηκε πίσω από τον αριστερό χορό μέσα στον επιβλητικό Καθεδρικό Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Ο ναός αυτός οικοδομήθηκε σταδιακά μέσα σε χρονικό διάστημα περίπου δώδεκα ετών, με μεγάλη φροντίδα και σεβασμό.

Η εικόνα στολίστηκε με ένα επιχρυσωμένο οβάλ πλαίσιο που τόνιζε την ιερότητα της μορφής της Θεομήτορος. Η εικόνα ζωγραφίστηκε πάνω σε καμβά οβάλ σχήματος από έναν άγνωστο καλλιτέχνη με βαθιά πίστη και τέχνη. Ορισμένοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι την εικόνα φιλοτέχνησαν στην πραγματικότητα δύο διαφορετικοί ζωγράφοι σε δύο διακριτές φάσεις. Ο πρώτος μάστορας απέδωσε τη μορφή της Παναγίας μαζί με τον μικρό Χριστό στην αγκαλιά της. Ο δεύτερος ολοκλήρωσε το έργο πλαισιώνοντας τις ιερές μορφές με ένα στεφάνι από πολύχρωμα και υπέροχα άνθη.

Στο πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου διακρίνεται μια έκφραση γεμάτη ευσπλαχνία, στοργή και βαθιά συμπόνια. Η μορφή της απευθύνεται σε όσους υποφέρουν και θλίβονται, σε όσους καταφεύγουν με πίστη στη χαριτόβρυτη βοήθειά της. Η πρεσβεία της παρηγορεί τους πονεμένους και ενισχύει τους απελπισμένους με τρόπο μυστικό και ζωντανό. Το έτος χίλια οκτακόσια τριάντα η μονή μαζί με την ιερή της εικόνα παραδόθηκε στους Ορθοδόξους πιστούς. Έκτοτε παρέμεινε υπό τη δικαιοδοσία της Ορθοδόξου Εκκλησίας έως το έτος χίλια εννιακόσια δεκατέσσερα.

Ο ναός ανακαινίστηκε ριζικά το έτος χίλια οκτακόσια τριάντα εννέα και καθαγιάστηκε επισήμως τον επόμενο χρόνο με μεγαλοπρέπεια. Το έτος χίλια οκτακόσια ενενήντα οκτώ κατασκευάστηκε ένα επιχρυσωμένο ασημένιο κάλυμμα για την ιερή εικόνα της Θεοτόκου. Παράλληλα, η εικόνα είχε υποστεί φθορές από το πέρασμα των αιώνων και αποκαταστάθηκε με ευλάβεια από έμπειρους τεχνίτες. Το έτος χίλια οκτακόσια ενενήντα τρία η πόλη του Κόβνο, κοντά στην οποία βρίσκεται η μονή, απειλήθηκε από φοβερή επιδημία χολέρας.

Οι τρομαγμένοι κάτοικοι έφυγαν πανικόβλητοι προς τα γύρω δάση, αναζητώντας καταφύγιο μακριά από τη θανατηφόρα αρρώστια. Όσοι παρέμειναν στην πόλη κατέφυγαν στην Υπεραγία Θεοτόκο, την επουράνια Προστάτιδά τους, με δάκρυα και θερμή προσευχή. Η Παναγία δεν εγκατέλειψε όσους υπέφεραν και ήλπιζαν στην παντοδύναμη μεσιτεία της προς τον Υιό της. Η τρομερή αρρώστια σταμάτησε ξαφνικά και η πόλη γλίτωσε από έναν σχεδόν βέβαιο και φρικτό όλεθρο. Σε ανάμνηση αυτού του μεγάλου θαύματος ζωγραφίστηκε ένα πιστό αντίγραφο της θαυματουργής εικόνας του Ποζάι.

Το αντίγραφο φυλάχθηκε με τιμές μέσα στον Καθεδρικό Ναό του Ευαγγελισμού στην πόλη του Κάουνας. Στο κάτω μέρος της εικόνας υπάρχει μια αναμνηστική επιγραφή που μαρτυρεί τη θαυμαστή λύτρωση της ενορίας από την επιδημία. Σε όλη τη μακρά διάρκεια της ιστορίας αυτής της εικόνας, ακόμη και όταν βρισκόταν στα χέρια των Ορθοδόξων πιστών, οι Ρωμαιοκαθολικοί επισκέπτονταν συνεχώς τη μονή. Έρχονταν με ευλάβεια από διάφορες περιοχές για να προσευχηθούν μπροστά στην ιερή και χαριτόβρυτη μορφή της Θεοτόκου.

Στα δύσκολα χρόνια της σοβιετικής κυριαρχίας η Μονή του Ποζάι έκλεισε βίαια από τις τότε αρχές. Στους χώρους της εγκαταστάθηκε για μεγάλο διάστημα μια κατασκήνωση και αργότερα ένα ψυχιατρικό νοσοκομείο. Η ιερή εικόνα δεν χάθηκε όμως, αλλά παραλήφθηκε με σεβασμό από την Αρχιεπισκοπή του Κάουνας. Έτσι διασώθηκε σε δύσκολους καιρούς, όταν πολλά ιερά κειμήλια καταστράφηκαν ή εξαφανίστηκαν ολοκληρωτικά μέσα στη δίνη των διωγμών. Το έτος δύο χιλιάδες η εικόνα μεταφέρθηκε πανηγυρικά στην αποκατεστημένη πλέον Μονή του Ποζάι.

Η επιστροφή της σήμανε μια νέα εποχή πνευματικής ζωής και προσευχής στον ευλογημένο εκείνο τόπο της Λιθουανίας. Οι πιστοί συρρέουν και πάλι ευλαβικά μπροστά στη θαυματουργή μορφή της Παναγίας, ζητώντας τη μεσιτεία της. Η Θεοτόκος εξακολουθεί να σκορπίζει παρηγοριά, ίαση και ελπίδα σε όσους καταφεύγουν στη μητρική αγκαλιά της με πίστη.