Μέσα σε ένα χωράφι με ψηλά χορτάρια, ένας ιερέας με το δρεπάνι στο χέρι αντίκρισε την εικόνα της Παναγίας να λάμπει με ολόφωτη ακτινοβολία. Το νερό με το οποίο καθάρισε αργότερα την εικόνα γιάτρεψε αμέτρητους ανθρώπους από την ελονοσία και τους υψηλούς πυρετούς. Η θαυματουργή αυτή εικόνα φανερώθηκε στις δύο Ιουλίου του έτους χίλια επτακόσια τριάντα εννέα, στο χωριό Αχτύρ της περιοχής του Χαρκόβου, ανατολικά του Κιέβου. Εφημέριος του ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο χωριό υπηρετούσε ο πατήρ Βασίλειος Δανίλοφ, άνθρωπος δίκαιος και βαθιά πιστός.

Μία ημέρα θέλησε να δοκιμάσει ένα καινούργιο δρεπάνι και βγήκε σε ένα χωράφι κοντά στην εκκλησία του. Μόλις άρχισε να κόβει το πυκνό και ψηλό χορτάρι, πρόσεξε ξαφνικά την εικόνα της Παναγίας να λάμπει μέσα στη βλάστηση. Άφησε αμέσως το εργαλείο, γονάτισε με δάκρυα μπροστά της και προσευχήθηκε με όλη του την καρδιά. Έπειτα σήκωσε με ευλάβεια την εικόνα και την μετέφερε στο σπίτι του, για να της δώσει τιμητική θέση. Η ιερή αυτή εικόνα παρέμεινε στο σπίτι του ευλαβούς ιερέα για τρία ολόκληρα χρόνια συνεχώς.

Κανείς δεν μπορούσε να περάσει τη νύχτα του στο ίδιο δωμάτιο με την ιερή εικόνα, διότι ένας ανεξήγητος φόβος τον ανάγκαζε να φύγει. Μία νύχτα η Θεοτόκος εμφανίστηκε στον πατέρα Βασίλειο μέσα σε όνειρο και τον επέπληξε με αγάπη. Του είπε ότι σε όλο αυτό το διάστημα δεν είχε φροντίσει να καθαρίσει την εικόνα από τη σκόνη. Όταν ξύπνησε, ο ιερέας σκούπισε με προσοχή την εικόνα και την έπλυνε με καθαρό νερό, και ύστερα ξαναπλάγιασε. Την ίδια νύχτα είδε ξανά όνειρο, ότι πήγαινε προς το ποτάμι για να αδειάσει εκεί το νερό του καθαρισμού.

Η Παναγία τότε εμφανίστηκε για δεύτερη φορά και τον πρόσταξε να επιστρέψει αμέσως πίσω με το ευλογημένο νερό. Του εξήγησε μάλιστα ότι αυτό το νερό θα θεράπευε τους ανθρώπους από την ελονοσία και τους πυρετούς. Λίγο καιρό αργότερα η κόρη του πατέρα Βασιλείου αρρώστησε βαριά από ελονοσία και έπεσε στο κρεβάτι. Της έδωσε να πιει λίγο από εκείνο το αγιασμένο νερό και η νεαρή κοπέλα θεραπεύτηκε αμέσως. Πολλοί άλλοι άρρωστοι έλαβαν με τον ίδιο τρόπο τη θεραπεία τους και δόξασαν την Παναγία.

Έτσι ο ιερέας αποφάσισε ότι η εικόνα έπρεπε να μεταφερθεί στον ναό, για να την προσκυνούν ελεύθερα οι πιστοί. Ένας αγιογράφος ονόματι Ιωάννης ανέλαβε να καθαρίσει και να συντηρήσει με μεγάλη ευλάβεια την ιερή εικόνα. Όταν ο γιος του αρρώστησε από ελονοσία, θυμήθηκε τη δύναμη που είχε το νερό από τον καθαρισμό της εικόνας. Έπλυνε λοιπόν την εικόνα με νερό και έδωσε στο παιδί του να πιει λίγο από αυτό. Ο νεαρός θεραπεύτηκε αμέσως και πολλά άλλα παρόμοια θαύματα ακολούθησαν στη συνέχεια στους ευλαβείς προσκυνητές.

Τα θαύματα της εικόνας του Αχτύρ εξετάστηκαν επίσημα από την εκκλησιαστική αρχή τουλάχιστον τρεις διαφορετικές φορές. Το έτος χίλια επτακόσια πενήντα ένα, η Ιερά Σύνοδος επιβεβαίωσε την αλήθεια όλων εκείνων των αναφορών. Έτσι ανακήρυξε επισήμως την εικόνα ως θαυματουργή και ευλόγησε τη δημόσια προσκύνησή της από τους πιστούς. Η αυτοκράτειρα Ελισάβετ φρόντισε να ανεγερθεί στο Αχτύρ ένας λαμπρός πέτρινος ναός για να φιλοξενήσει την εικόνα. Η ίδια προσέφερε προσωπικά για το έργο αυτό το ποσό των δύο χιλιάδων ρουβλίων.

Ο άγιος Ιωάσαφ του Μπέλγκοροντ ευλόγησε με σεμνότητα τον θεμέλιο λίθο του νέου αυτού ιερού ναού. Ο ναός εγκαινιάστηκε επισήμως το έτος χίλια επτακόσια εξήντα οκτώ και έγινε τόπος μεγάλης ευλάβειας. Ο τσάρος Νικόλαος ο Πρώτος όρισε με αυτοκρατορικό διάταγμα μια πάγια λειτουργική παράδοση για την ιερή εικόνα. Κάθε Σάββατο πριν από την Πεντηκοστή, η εικόνα μεταφερόταν από τον καθεδρικό ναό της Σκέπης. Λιτανευόταν με μεγάλη επισημότητα μέχρι τη μονή της Αγίας Τριάδος του Αχτύρ, με τη συμμετοχή πλήθους πιστών.

Επέστρεφε ξανά στον καθεδρικό ναό την Κυριακή των Αγίων Πάντων, ολοκληρώνοντας έτσι αυτή την ευλαβή πορεία. Δυστυχώς όμως, την πρώτη Απριλίου του έτους χίλια εννιακόσια πέντε, η εικόνα κλάπηκε από τον καθεδρικό ναό της Σκέπης. Πριν από την κλοπή είχαν φιλοτεχνηθεί πολλά πιστά αντίγραφά της σε διάφορες πόλεις και μοναστήρια. Στις δύο Ιουλίου πολλοί ναοί τελούν αγιασμό σε ανάμνηση των θαυμάτων του ευλογημένου εκείνου νερού. Η εκκλησιαστική παράδοση συνδέει την ημέρα αυτή με την εντολή της Παναγίας προς τον πατέρα Βασίλειο Δανίλοφ.

Η αυθεντική εικόνα του Αχτύρ είναι αρκετά ασυνήθιστη και δεν φαίνεται να έχει κάποιο προγενέστερο εικονογραφικό πρότυπο. Είναι φιλοτεχνημένη σε δυτικότροπο ύφος και η Θεοτόκος εικονίζεται με ακάλυπτη κεφαλή, χωρίς το συνηθισμένο μαφόριο. Δίπλα της βρίσκεται η σταύρωση του Χριστού σε μικρότερη κλίμακα, και η Παναγία ατενίζει με κατάνυξη προς τον Σταυρό. Τα χέρια της Θεοτόκου εμφανίζονται ενωμένα και τα δάχτυλά της δείχνουν προς τα πάνω, με τρόπο ασυνήθιστο για την Ορθοδοξία.

Συνήθως οι ορθόδοξες εικόνες παρουσιάζουν τα χέρια υψωμένα με τις παλάμες ανοιχτές προς τα πάνω. Άλλοτε πάλι εικονίζονται σταυρωμένα μπροστά στο στήθος, όπως κάνουμε όλοι εμείς όταν προσερχόμαστε στη Θεία Κοινωνία. Το έτος χίλια εννιακόσια τρία η εικόνα είχε σταλεί στην Αγία Πετρούπολη για εργασίες συντήρησης και κλάπηκε. Στη συνέχεια κατέληξε στο Χαρμπίν της Κίνας, όπου την αγόρασε ο ευλαβής πιστός Σ. Α.

Στεπάνοφ. Ο πρωτοπρεσβύτερος Νικόλαος Τρύφανοφ από το Χαρμπίν, που γνώριζε καλά την εικόνα από την πόλη Αχτύρκα, βεβαίωσε επίσημα. Δήλωσε ότι η συγκεκριμένη εικόνα ήταν πράγματι η γνήσια θαυματουργή εικόνα της Παναγίας του Αχτύρ. Κατά τη δεκαετία του χίλια εννιακόσια πενήντα, ο γιος του Στεπάνοφ μετέφερε την εικόνα στη Βραζιλία και έπειτα στο Σαν Φρανσίσκο. Εκεί την παρέδωσε στην Επιτροπή Ορθοδόξου Ρωσικής Νεολαίας, η οποία την κράτησε με σεβασμό και ευλάβεια.

Η ακριβής θέση της εικόνας στην πόλη του Σαν Φρανσίσκο έγινε ευρύτερα γνωστή το έτος χίλια εννιακόσια εβδομήντα πέντε. Από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησαν νέες προσπάθειες για την αναγνώριση και την τίμηση της θαυματουργής αυτής εικόνας. Το έτος χίλια εννιακόσια ενενήντα πέντε φιλοτεχνήθηκε ένα πιστό αντίγραφο της εικόνας με μεγάλη ευλάβεια από έμπειρους αγιογράφους. Το αντίγραφο αυτό μετέφερε στον καθεδρικό ναό της Σκέπης στο Αχτύρ ο μητροπολίτης Νικόδημος Ρουσνάκ, του Χαρκόβου και Μπογκοντούχοφ.

Με εκείνο το αντίγραφο αναβίωσε επισήμως η αρχαία παράδοση της λιτανευτικής πομπής προς τη μονή της Αγίας Τριάδος του Αχτύρ. Η ευλογημένη αυτή πομπή τελείται έκτοτε την τρίτη Κυριακή μετά την εορτή της Πεντηκοστής, με τη συμμετοχή πλήθους ευλαβών πιστών. Τον Ιούλιο του έτους δύο χιλιάδες δέκα, ο πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας Δημήτριος Μεντβέντεφ προσέφερε δημοσίως τη θαυματουργή εικόνα. Την παρέδωσε επισήμως στη Μονή Νοβοντέβιτσι της Αναστάσεως στη Μόσχα, όπου φυλάσσεται μέχρι σήμερα με μεγάλη τιμή.

Η ιερή αυτή εικόνα τοποθετήθηκε εντός του καθεδρικού ναού της Αναστάσεως, στο κέντρο της μοναστικής αδελφότητας. Έτσι, ύστερα από πολλές περιπέτειες και αμέτρητα ταξίδια, η Παναγία του Αχτύρ βρήκε ξανά τιμητική θέση μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Οι πιστοί προσέρχονται με ευλάβεια και ζητούν τη μεσιτεία της Θεοτόκου για κάθε ασθένεια του σώματος και της ψυχής. Η μνήμη των θαυμάτων της παραμένει ζωντανή και η χάρη της σκεπάζει πάντοτε όσους καταφεύγουν με πίστη κοντά της.