Σε έναν ερημικό τόπο κοντά στο Ριαζάν, το έτος χίλια τετρακόσια ογδόντα τρία, φανερώθηκε θαυματουργικά μια ιερή εικόνα της Παναγίας. Όταν μια φοβερή επιδημία πανώλης σάρωνε την περιοχή το έτος χίλια επτακόσια εβδομήντα ένα, η εικόνα σταματούσε αμέσως τον θάνατο σε κάθε σπίτι που έμπαινε. Ο τόπος της εμφάνισης ονομαζόταν Στάροε και βρισκόταν πλησίον του χωριού Θεοδότιεβο της ρωσικής γης. Από τα πρώτα κιόλας χρόνια, η ιερή εικόνα άρχισε να σκορπίζει πολλές και θαυμαστές ιάσεις στους πιστούς που προσέτρεχαν σε αυτήν.

Με διαταγή του ηγεμόνα του Ριαζάν, η εικόνα μεταφέρθηκε με τιμές στην πόλη και τοποθετήθηκε στον καθεδρικό ναό της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου. Εκεί η ευλαβική προσκύνηση από τους κατοίκους της πόλης συνεχίστηκε αδιάκοπα και με βαθιά κατάνυξη. Αργότερα, κατά το έτος χίλια εξακόσια έντεκα, ο Αρχιεπίσκοπος Ριαζάν Θεοδώρητος έδωσε εντολή για την κατασκευή πιστού αντιγράφου της θαυματουργής εικόνας. Το αντίγραφο αυτό στάλθηκε με ευλάβεια στο χωριό Θεοδότιεβο, ώστε και οι κάτοικοι του τόπου της φανερώσεως να έχουν την παρηγοριά της.

Έτσι, η Παναγία απλώθηκε προστατευτικά πάνω από την πόλη και την ύπαιθρο γη του Ριαζάν. Τα παλαιά χρονικά διέσωσαν με ζωντανές λεπτομέρειες τα θαύματα της Παναγίας κατά τη φοβερή πανώλη που μάστιζε τότε τη ρωσική γη. Οι πιστοί λιτάνευαν την εικόνα μέσα στην πόλη και στα γύρω χωριά, ζητώντας την προστασία της Μητέρας του Θεού. Όποιο σπίτι δεν είχε μολυνθεί ακόμη από την αρρώστια, παρέμενε πλήρως ανέπαφο όταν δεχόταν την επίσκεψη της εικόνας. Όπου όμως είχε ήδη μπει η θανατηφόρα επιδημία, η αρρώστια σταματούσε αμέσως μόλις έφτανε η Παναγία.

Ένα ακόμη συγκλονιστικό θαύμα καταγράφηκε αργότερα, κατά το έτος χίλια οκτακόσια δώδεκα, στην πόλη του Ριαζάν. Στο σπίτι ενός απόστρατου λοχία ζούσε η άρρωστη κουνιάδα του, η Ξένια, βασανισμένη βαριά. Μια σκληρή πάθηση των ματιών την είχε αφήσει εντελώς τυφλή για δεκατρείς ολόκληρες εβδομάδες. Στις δεκαεννέα Μαρτίου του ίδιου έτους, η θαυματουργή εικόνα έφτασε στο διπλανό σπίτι για προσκύνηση. Η αδελφή της Ξένιας έσπευσε αμέσως να ζητήσει την άδεια, ώστε η ιερή εικόνα να μεταφερθεί και στο δικό τους σπιτικό.

Εκείνη την ώρα η άρρωστη Ξένια αποκοιμήθηκε ελαφρά και είδε ένα παράξενο και πολύ φωτεινό όραμα. Μια άγνωστη γυναίκα παρουσιάστηκε στον ύπνο της Ξένιας και της είπε τα παρήγορα και προφητικά της λόγια. Της φανέρωσε ότι σύντομα θα ερχόταν μια σεβάσμια επισκέπτρια στο σπίτι της και ότι θα μπορούσε να την αντικρίσει. Η άρρωστη απόρησε και απάντησε ότι δεν μπορεί να δει τίποτα, γιατί τα μάτια της είναι τυφλά. Η άγνωστη γυναίκα την καθησύχασε δεύτερη φορά και την βεβαίωσε με σιγουριά ότι σίγουρα θα δει την επισκέπτρια.

Ξυπνώντας η Ξένια, αναρωτιόταν με απορία τι σήμαινε άραγε αυτό το παράξενο και ασυνήθιστο όνειρό της. Σε λίγο έφεραν στο σπίτι τη θαυματουργή εικόνα και ξεκίνησε αμέσως η ψαλμωδία της Παράκλησης μαζί με τον Ακάθιστο Ύμνο. Κατά την ανάγνωση του Ακαθίστου τα βλέφαρα της άρρωστης άρχισαν ξαφνικά να σαλεύουν με μια αλλόκοτη συγκίνηση. Όταν έφτασαν στο Κοντάκιο που τιμά την πανύμνητη Μητέρα, τα μάτια της Ξένιας άνοιξαν διάπλατα και είδαν ξανά. Έτσι αξιώθηκε να αντικρίσει με τα ίδια της τα μάτια τη σεβάσμια επισκέπτρια, την Παναγία, όπως της είχε προαναγγείλει το όραμα.

Η είδηση του θαύματος διαδόθηκε γρήγορα και στερέωσε ακόμη περισσότερο την ευλάβεια των κατοίκων προς τη Θεοτόκο. Οι κάτοικοι του Ριαζάν τιμούσαν με βαθιά ευλάβεια την εικόνα της Θεοδότιεφ από τους πολύ παλιούς χρόνους. Πάντοτε πολλοί πιστοί συνέρρεαν στον ναό και προσκυνούσαν με κατάνυξη μπροστά στην ιερή της μορφή. Συχνά μετέφεραν την εικόνα στα σπίτια των πιστών, ώστε να τελείται Παράκληση πριν από κάποιο σημαντικό οικογενειακό γεγονός. Έτσι ζητούσαν την ευλογία της Παναγίας πριν από έναν γάμο ή πριν από την έναρξη κάποιας σημαντικής οικογενειακής υπόθεσης.

Πολλές φορές, σε περιόδους φοβερής ξηρασίας, οι κάτοικοι πραγματοποιούσαν λιτανεία με την ιερή εικόνα στους αγρούς τους. Τότε η βροχή ερχόταν αμέσως και η γη ποτιζόταν πλούσια από τη φιλόστοργη παρέμβαση της Μητέρας του Θεού. Η εορτή της εικόνας ορίστηκε στις δύο Ιουλίου, κατά το έτος χίλια εξακόσια δεκαοκτώ, σε ανάμνηση μιας μεγάλης σωτηρίας. Τότε η πόλη του Ριαζάν γλίτωσε θαυματουργικά από την επιδρομή ληστρικών σωμάτων των Ζαπορόζιων Κοζάκων.

Έκτοτε αυτή η ημέρα παρέμεινε χαραγμένη βαθιά στη μνήμη και στην ευλάβεια ολόκληρης της πόλης. Η Παναγία αναδείχθηκε φρουρός και υπερασπιστής, σώζοντας τους κατοίκους από επιδημίες, εχθρούς, πείνα και κάθε μορφή ορατού ή αόρατου κινδύνου που τους απειλούσε σκληρά. Μετά το κλείσιμο του καθεδρικού ναού της Κοιμήσεως, κατά τη δεκαετία του χίλια εννιακόσια τριάντα, η αρχική εικόνα χάθηκε. Όλα τα ίχνη της θαυματουργής εικόνας εξαφανίστηκαν εντελώς και κανείς δεν γνωρίζει με βεβαιότητα την τύχη της.

Πιθανόν να βρίσκεται φυλαγμένη σε κάποια αποθήκη μουσείου, περιμένοντας μια μέρα να ξαναβγεί στο φως. Παρά τη θλιβερή απώλεια, αντίγραφα της ιερής εικόνας διασώθηκαν μέχρι τις ημέρες μας και συνεχίζουν να θαυματουργούν. Αυτά τα ευλογημένα αντίγραφα δοξάζονται από τον Θεό με πολλά θαύματα και ιάσεις προς τους ευλαβείς προσκυνητές. Το ένα από αυτά βρίσκεται στο χωριό Θεοδότιεβο, στην περιφέρεια Σπάσκι της επαρχίας Ριαζάν, και τιμάται ιδιαίτερα. Το άλλο φυλάσσεται με τιμές στον καθεδρικό ναό των Αγίων Βόριδος και Γκλεμπ στην ίδια πόλη του Ριαζάν.

Οι πιστοί καταφεύγουν εκεί και ζητούν την προστασία της Παναγίας σε κάθε δυσκολία και θλίψη της ζωής τους. Η χάρη της Μητέρας του Θεού παραμένει ζωντανή και ενεργή μέσα από αυτές τις ιερές μορφές. Έτσι η παράδοση του ιερού προσκυνήματος συνεχίζεται αδιάκοπα στη ρωσική γη, μαρτυρώντας τη διαρκή παρουσία και μητρική φροντίδα της Θεοτόκου προς τους πιστούς.