Στο σπίτι του φιλοξένησε τον Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη και αξιώθηκε να ακούσει τη φωνή του ίδιου του Χριστού να λέει πως είναι έτοιμος να σταυρωθεί ξανά για τη σωτηρία των ανθρώπων. Ο Κάρπος, ένας από τους Εβδομήκοντα μαθητές του Κυρίου, μετέφερε τις επιστολές του αποστόλου Παύλου στις νεοσύστατες κοινότητες της Ανατολής. Έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Νέρωνα και υπήρξε από τους πιο πιστούς συνεργάτες του Παύλου στο κήρυγμα του Ευαγγελίου. Από τη δεύτερη επιστολή προς Τιμόθεο μαθαίνουμε ότι εργάστηκε στην Τρωάδα, εκεί όπου ο Παύλος είχε αφήσει τον φελόνη του.

Ο νεαρός εργάτης του λόγου ακολουθούσε τον δάσκαλό του παντού, μοιραζόταν τους κόπους του και βάσταζε μαζί του τις δοκιμασίες. Με ζήλο μεγάλο διέσχιζε δρόμους και θάλασσες για να μεταφέρει την αλήθεια του Χριστού στους εθνικούς. Στο πλευρό του Παύλου διδάχθηκε την υπομονή, τη γενναιότητα και την ολοκληρωτική αφοσίωση στο θέλημα του Θεού. Έτσι ωρίμασε πνευματικά και ετοιμάστηκε για το βαρύ έργο που τον περίμενε ως ποιμένας της Εκκλησίας. Η ζωή του ήταν μια αδιάκοπη πορεία προσφοράς, με μοναδικό σκοπό τη σωτηρία των ψυχών μέσα από το κήρυγμα της αναστάσεως.

Όταν ωρίμασε στην πίστη και αναδείχθηκε άξιος ποιμένας, ο απόστολος Παύλος τον χειροτόνησε επίσκοπο στη Βέροια της Θράκης, τη σημερινή Στάρα Ζαγόρα της Βουλγαρίας. Εκεί ο νέος ιεράρχης αναδείχθηκε πνευματικός αστέρας πρώτου μεγέθους και φώτισε με τη διδασκαλία του ολόκληρη την επαρχία του. Με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος επιτελούσε θαύματα, ελευθέρωνε δαιμονισμένους και οδηγούσε πλήθη ειδωλολατρών στην κολυμβήθρα του αγίου Βαπτίσματος. Ο λόγος του είχε δύναμη και γλυκύτητα, γιατί πήγαζε από καρδιά καθαρή και ζωή αγιασμένη.

Ο Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης μαρτυρεί ότι ο Κάρπος ποτέ δεν ξεκινούσε τη θεία λειτουργία αν δεν αξιωνόταν πρώτα ουράνιας θεϊκής οπτασίας. Έλεγχε επίσης με παρρησία τους Ιουδαίους, αποδεικνύοντάς τους ότι ο σταυρωμένος Ιησούς είναι ο αληθινός Θεός και δημιουργός των πάντων. Ο αποστολικός του ζήλος όμως προκάλεσε την οργή των ειδωλολατρών και των αρχόντων της περιοχής, που του προξένησαν πολλά βάσανα και πικρίες. Ο άγιος όλα τα υπέμενε με γενναιότητα, χωρίς να φοβάται τους πόνους ούτε τις απειλές των τυράννων.

Είχε εντυπώσει βαθιά μέσα του τον λόγο του Κυρίου, ότι μέσα στον κόσμο θα έχουμε θλίψη. Ο δρόμος προς την ένωση με τον Χριστό δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα, αλλά με δοκιμασίες που χρειάζονται διαρκή αγώνα και ταπείνωση. Αυτή την αλήθεια έζησε ο Κάρπος στο πετσί του, μένοντας όρθιος μέσα στις τρικυμίες της επισκοπικής διακονίας. Σε κάποια στιγμή της ζωής του παρακάλεσε τον Κύριο να τιμωρήσει δύο αμαρτωλούς που είχαν λυπήσει την Εκκλησία με την αποστασία τους.

Τότε αξιώθηκε φοβερής θεοπτίας και άκουσε τη φωνή του Χριστού να του λέει πως είναι έτοιμος να ξανασταυρωθεί για χάρη των ανθρώπων. Ο λόγος αυτός συγκλόνισε τον άγιο και του δίδαξε με τον πιο συγκλονιστικό τρόπο τη μακροθυμία και τη φιλανθρωπία του Θεού. Από τότε προσευχόταν μόνο για τη μετάνοια και τη σωτηρία όλων, ακόμη και των πιο σκληρών διωκτών του. Κήρυξε επίσης το Ευαγγέλιο στην Κρήτη, όπου φιλοξένησε στο σπίτι του τον Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη.

Μερικές παραδόσεις αναφέρουν ότι τελικά τον θανάτωσαν με βιαιότητα οι Ιουδαίοι, και έτσι παρέδωσε την ψυχή του στα χέρια του Κυρίου. Άλλες πηγές λένε ότι κοιμήθηκε ειρηνικά, αφού δόξασε τον Θεό με όλη του τη ζωή. Όποιος κι αν υπήρξε ο τρόπος της οσιακής του τελευτής, ο άγιος Κάρπος έφυγε από τον κόσμο τούτο ως νικητής και στεφανηφόρος του Χριστού. Τα τίμια λείψανά του τα συνέλεξαν με ευλάβεια οι πιστοί και τα εναπέθεσαν στην ίδια πόλη όπου είχε ποιμάνει με τόση αγάπη.

Από εκείνα τα ιερά σκηνώματα ανέβλυζε χάρη και θεραπεία για κάθε ασθενή που προσέτρεχε με πίστη και κατάνυξη. Πολλοί τυφλοί ξαναβρήκαν το φως τους, χωλοί περπάτησαν και δαιμονισμένοι ελευθερώθηκαν από τα δεσμά του πονηρού. Έτσι ο Κύριος δόξαζε τον πιστό του δούλο και έδειχνε στους ανθρώπους ότι η αγιότητα δεν σβήνει με τον θάνατο. Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του στις είκοσι έξι Μαΐου, αναγνωρίζοντας τον ως φωτεινό αστέρα μέσα στη χορεία των Αποστόλων.

Τον ψάλλει ως λαμπρό αστέρα που φωτίζει διαρκώς το σώμα του Χριστού με τη χάρη των πολλαπλών θαυμάτων του. Παρακαλούμε τον απόστολο Κάρπο να μεσιτεύει στον φιλεύσπλαχνο Θεό για τη συγχώρεση των αμαρτιών μας. Το παράδειγμά του μας διδάσκει την υπομονή, τον ζήλο και την αδιάλειπτη αγάπη για τη σωτηρία κάθε ανθρώπινης ψυχής.