Στη μεγάλη Σύνοδο της Νίκαιας ορθώθηκε με τόλμη και αντιμετώπισε πρόσωπο με πρόσωπο τον αιρετικό Άρειο, υπερασπίζοντας την ορθή πίστη. Ο Μέγας Κωνσταντίνος, θαυμάζοντας τις αρετές του, του εμπιστεύτηκε πλούσια χρηματική δωρεά για το έργο της επισκοπής του στη Λάρισα. Ο Όσιος Αχίλλιος καταγόταν από την Καππαδοκία και έζησε στα χρόνια του Μεγάλου Κωνσταντίνου, σε εποχή μεγάλων πνευματικών αγώνων της Εκκλησίας. Από νεαρή ηλικία τον συνέπαιρνε ο πόθος της πίστεως, και έτσι ταξίδεψε πρώτα στους Αγίους Τόπους και κατόπιν έφτασε ως τη Ρώμη για περαιτέρω μελέτη.

Εκεί αφοσιώθηκε στο ιερό έργο του ιεροκήρυκα, διδάσκοντας ακατάπαυστα τον θείο λόγο σε πόλεις και χωριά της δύσης. Αψηφούσε τις ανάγκες, τις βρισιές, τους διωγμούς και κάθε ταλαιπωρία που συνόδευε την αποστολή του εκείνη. Οι σπουδαίες υπηρεσίες του στην Εκκλησία τον ανέδειξαν επίσκοπο της πόλης της Λάρισας στην ευρύτερη Θεσσαλία. Είχε διδαχθεί από νωρίς τις θύραθεν επιστήμες και την ανώτερη φιλοσοφία, στολίζοντας τη ζωή του με θεάρεστες πράξεις.

Ο λαός της Ελλάδος αναγνώρισε σ' αυτόν τον γνήσιο ποιμένα και τον φωτισμένο διδάσκαλο της εποχής. Από τη νέα του θέση ο Αχίλλιος υπήρξε πνευματικός αρχηγός και διδάσκαλος, εκείνος που έλεγε και έπραττε με συνέπεια. Κήρυττε κάθε μέρα στο ποίμνιό του και βοηθούσε με αγάπη τις χήρες και τα ορφανά της πόλης. Ανακούφιζε τους φτωχούς της Λάρισας και υπεράσπιζε με παρρησία όλους όσοι υπέφεραν από αδικίες των ισχυρών. Ήταν ο άγρυπνος φύλακας και φρουρός της παρακαταθήκης της πίστεως που του είχε εμπιστευθεί η Εκκλησία του Χριστού.

Στην Πρώτη Οικουμενική Σύνοδο, που συγκλήθηκε στη Νίκαια κατά το τριακοσιοστό εικοστό πέμπτο έτος, διακρίθηκε για τη θεολογική του παρρησία. Αντιμετώπισε με σθένος τις πλάνες του Αρείου και των ομοφρόνων του, στηρίζοντας την ορθόδοξη ομολογία περί του Υιού. Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος, εκτιμώντας τις αρετές του, του παρέδωσε γενναιόδωρη χρηματική δωρεά για το έργο του. Όταν ο Αχίλλιος επέστρεψε στη Λάρισα, διέθεσε ολόκληρο το ποσό για να κτίσει ναούς της πόλεως.

Φρόντισε επίσης για τη μέριμνα των ασθενών και των φτωχών, χωρίς να κρατήσει τίποτε για τον εαυτό του. Στόλισε πλούσια τα εκκλησιαστικά οικοδομήματα προς δόξαν του Θεού. Ο Άγιος διέλυσε πολλά είδωλα και αρχαία ειδωλολατρικά ιερά της περιοχής, καθαρίζοντας τον τόπο από την παλαιά πλάνη. Έδιωξε δαίμονες από δαιμονισμένους και επιτέλεσε πλήθος θαυμάτων στους ανθρώπους που κατέφευγαν σ' εκείνον με πίστη. Είχε λάβει από τον Θεό το χάρισμα να θεραπεύει ασθένειες, ιδιαίτερα τις περιπτώσεις δαιμονικής κατοχής που βασάνιζαν τους πιστούς.

Με τον λόγο και την προσευχή του στήριζε τις ψυχές που δοκιμάζονταν από κάθε λογής θλίψη και πειρασμό. Όταν προαισθάνθηκε το τέλος της επίγειας ζωής του, κάλεσε κοντά του όλους τους ιερείς της επισκοπής του. Τους έδωσε πατρικές συμβουλές για τα καθήκοντά τους απέναντι στον λαό και στην ίδια την Εκκλησία. Τους παρότρυνε να φυλάσσουν την παρακαταθήκη της πίστεως και να ποιμαίνουν με αγάπη το ποίμνιο που τους εμπιστεύθηκε. Έπειτα παρέδωσε ειρηνικά την ψυχή του στον Κύριο, γύρω στο τριακοσιοστό τριακοστό έτος της σωτηρίου εποχής. Τα τίμια λείψανά του μετέφεραν αργότερα στην Πρέσπα, όπου παραμένουν από το ένατο εβδομηκοστό όγδοο έτος. Η μνήμη του τιμάται με λαμπρότητα στις δεκαπέντε Μαΐου από ολόκληρη την Εκκλησία.