Ένα παιδί εννέα ετών έπεσε σφαγμένο στην αυλή του ανακτόρου του Ούγκλιτς, με το λαιμό του κομμένο από το μαχαίρι ενός συνωμότη. Ήταν ο μικρός Δημήτριος, γιος του φοβερού τσάρου Ιβάν, που η μητέρα του τον έβρισκε νεκρό μέσα στο αίμα του. Ο μικρός πρίγκιπας είχε γεννηθεί στη Μόσχα τη δέκατη ένατη Οκτωβρίου του έτους χίλια πεντακόσια ογδόντα δύο, ως καρπός του τελευταίου γάμου του πατέρα του. Έλαβε τον τίτλο του τσαρέβιτς, του νόμιμου διαδόχου του ρωσικού θρόνου, καθώς υπήρχε ο φόβος μήπως ο μεγάλος του αδελφός Θεόδωρος πεθάνει χωρίς απογόνους.

Όταν ο Ιβάν άφησε την τελευταία του πνοή τον Μάρτιο του χίλια πεντακόσια ογδόντα τέσσερα, την πραγματική εξουσία ανέλαβε ο γυναικάδελφος του νέου τσάρου, ο φιλόδοξος βογιάρος Βορίς Γκοντουνόφ. Ο πανούργος αυτός άρχοντας άρχισε αμέσως να εξοντώνει συστηματικά κάθε ευγενή που στεκόταν εμπόδιο στα σχέδιά του. Πολύ γρήγορα έστρεψε την προσοχή του και στον μικρό Δημήτριο, βλέποντας σε αυτόν τον μεγαλύτερο κίνδυνο για τα όνειρά του. Έτσι έστειλε τη μητέρα Μαρία και το παιδί της στην εξορία, μακριά από τη Μόσχα, στην απομακρυσμένη πόλη του Ούγκλιτς.

Ο Γκοντουνόφ άρχισε να πολεμά τον μικρό διάδοχο σαν να επρόκειτο για τον χειρότερο προσωπικό του εχθρό μέσα στη ρωσική αυλή. Στην αρχή προσπάθησε να αμαυρώσει την υπόληψή του, διαδίδοντας ψεύτικες φήμες πως ο Δημήτριος δεν είχε γεννηθεί από νόμιμο γάμο. Ύστερα διέσπειρε την κακόβουλη φήμη πως ο μικρός τσαρέβιτς είχε κληρονομήσει τη σκληρότητα και την αγριότητα του φοβερού πατέρα του. Επειδή όμως οι ραδιουργίες αυτές δεν έφεραν το ποθούμενο αποτέλεσμα, ο δόλιος βογιάρος αποφάσισε να καταφύγει σε πιο σκληρά μέτρα.

Επιχείρησε να σκοτώσει το παιδί με δηλητήριο, ρίχνοντας θανατηφόρες ουσίες στο φαγητό και στο ποτό του. Ο μικρός Δημήτριος όμως, με τη χάρη του Θεού, έμεινε εντελώς αλώβητος από κάθε δολοφονική απόπειρα. Τότε ο Γκοντουνόφ αποφάσισε να προχωρήσει σε μια πιο άμεση και βίαιη ενέργεια. Έστειλε στο Ούγκλιτς τρεις έμπιστους πληρωμένους εκτελεστές, τον Δανιήλ Βολόχοφ, τον Μιχαήλ Μπιτιαγκόφσκι και τον Νικήτα Κατσάλοφ. Η χήρα τσαρίνα Μαρία υποψιάστηκε αμέσως τις σκοτεινές προθέσεις τους και κρατούσε διαρκώς το παιδί κοντά της.

Δεν το άφηνε να βγει έξω από το ανάκτορο ούτε να απομακρυνθεί από τη ζεστή μητρική της αγκαλιά. Οι συνωμότες, μη μπορώντας να πλησιάσουν το παιδί, στρατολόγησαν την παραμάνα του Μαρία Βολοχόβα, μητέρα του Δανιήλ, για να φέρουν εις πέρας το φοβερό σχέδιό τους. Το Σάββατο, δεκαπέντε Μαΐου του χίλια πεντακόσια ενενήντα ένα, η παραμάνα έβγαλε με δόλο το αθώο παιδί στην κάτω αυλή του ανακτόρου. Ο Δανιήλ Βολόχοφ έπιασε τον μικρό Δημήτριο από το χέρι και τον ρώτησε αν φορούσε καινούργιο περιδέραιο εκείνη την ώρα.

Το παιδί απάντησε με την παιδική του αθωότητα πως φορούσε το παλιό του κολιέ, χωρίς να υποπτεύεται την επερχόμενη συμφορά. Ξαφνικά ο Δανιήλ τράβηξε το μαχαίρι του και έκοψε τον λαιμό του μικρού τσαρέβιτς, ενώ η παραμάνα άρχισε να ουρλιάζει από φόβο. Οι τρεις δολοφόνοι ρίχτηκαν πάνω της και τη χτύπησαν τόσο άγρια, ώστε την άφησαν σχεδόν νεκρή στο έδαφος. Η τσαρίνα Μαρία άκουσε τις απελπισμένες κραυγές και έτρεξε αμέσως έξω από τα δωμάτιά της. Έπεσε επάνω στο άψυχο σώμα του παιδιού της και ξέσπασε σε σπαρακτικούς θρήνους και άγριους κοπετούς.

Ο νεωκόρος της εκκλησίας χτύπησε τη μεγάλη καμπάνα του συναγερμού και οι κάτοικοι του Ούγκλιτς έτρεξαν στο ανάκτορο. Το οργισμένο πλήθος συνέλαβε τους τρεις δολοφόνους και τους λιθοβόλησε με αγανάκτηση μέσα στην αυλή. Έπειτα έριξε τα άψυχα σώματά τους σε έναν λάκκο, για να γίνουν τροφή των σκυλιών της περιοχής. Το πανάγιο σώμα του μικρού τσαρέβιτς τοποθετήθηκε με σεβασμό σε ένα φέρετρο και μεταφέρθηκε στον καθεδρικό ναό της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στο Ούγκλιτς.

Ο Δημήτριος δεν είχε καν συμπληρώσει το ένατο έτος της ηλικίας του, όταν δολοφονήθηκε με τόσο βάρβαρο τρόπο από τους εκτελεστές. Πολύ σύντομα άρχισαν να γίνονται στον τάφο του παιδιού-μάρτυρα πολλά θαύματα και εκπληκτικές ιάσεις ασθενών. Πιο συχνά θεραπεύονταν με θαυμαστό τρόπο όσοι υπέφεραν από βαριές παθήσεις των ματιών και έσπευδαν με πίστη στη χάρη του. Στις τρία Ιουνίου του χίλια εξακόσια έξι, όταν άνοιξαν τον τάφο του, βρήκαν τα ιερά λείψανα του μάρτυρα τσαρέβιτς εντελώς άφθαρτα και ευωδιαστά.

Τα τίμια λείψανα μεταφέρθηκαν την ίδια χρονιά από το Ούγκλιτς στη Μόσχα με μεγαλοπρεπή συνοδεία πιστών. Εκεί εναποτέθηκαν με τιμές μέσα στον καθεδρικό ναό του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, στο εσωτερικό του Κρεμλίνου της πρωτεύουσας. Συγκεκριμένα τοποθετήθηκαν στο παρεκκλήσι του τιμίου Προδρόμου Ιωάννου, όπου παραμένουν και προσκυνούνται μέχρι σήμερα από τους πιστούς. Η Εκκλησία όρισε τότε να τιμάται η μνήμη του τρεις φορές κάθε χρόνο.