Ένας Ρώσος πρίγκιπας, απόγονος του Αγίου Μιχαήλ του Τσερνίγκοφ, άφησε τα όπλα και τους τίτλους για να ντυθεί το μοναχικό ράσο στο Μπριάνσκ. Με τα δικά του χρήματα έχτισε μοναστήρι αφιερωμένο στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος και έγινε ο πρώτος του ηγούμενος. Στον κόσμο ονομαζόταν Πέτρος Ιβάνοβιτς Μπορυατίνσκι και κατείχε ισχυρή θέση στη ρωσική αριστοκρατία του δέκατου έκτου αιώνα. Η σύνδεσή του με τη μονή της Μεταμορφώσεως στο Μπριάνσκ οδήγησε τους μελετητές να τον θεωρήσουν απόγονο του ιερομάρτυρα πρίγκιπα του Τσερνίγκοφ, που τιμάται στις είκοσι Σεπτεμβρίου.

Το όνομα του Πέτρου Μπορυατίνσκι εμφανίζεται συχνά μέσα στα επίσημα έγγραφα εκείνης της ταραγμένης εποχής. Συμμετείχε στις εκστρατείες εναντίον του Σουηδού βασιλιά κοντά στον ποταμό Σέστρα και πολέμησε με γενναιότητα για την πατρίδα του. Το χίλια πεντακόσια εβδομήντα έξι ορίστηκε βοεβόδας στην Τούλα, μια θέση μεγάλης ευθύνης και στρατιωτικής διοίκησης. Τέσσερα χρόνια αργότερα έλαβε ανάλογο αξίωμα στο Χολμ, όμως εκεί η τύχη του πολέμου του γύρισε την πλάτη.

Οι Λιθουανοί, με αρχηγό τον Πάνιν, πολιόρκησαν την πόλη και τον αιχμαλώτισαν μαζί με άλλους υπερασπιστές της. Η αιχμαλωσία του ήταν δοκιμασία που τον σημάδεψε για όλη την υπόλοιπη ζωή του. Όταν τελικά απελευθερώθηκε επί της εποχής του Μπορίς Γκοντούνοφ, επέστρεψε στην πατρίδα του, αλλά όχι με τιμές και δόξα. Η ήττα στο Χολμ τον είχε καταστήσει ανεπιθύμητο στους κύκλους της αυλής και έζησε σε σχετική δυσμένεια. Παρά την ντροπή αυτή, οι ικανότητές του δεν περνούσαν απαρατήρητες από όλους τους ισχυρούς της εποχής.

Το χίλια πεντακόσια ενενήντα ένα διορίστηκε ξανά βοεβόδας, αυτή τη φορά στη μακρινή πόλη Τιουμέν της Σιβηρίας. Για μερικά χρόνια υπηρέτησε εκεί με συνέπεια, αλλά μέσα του ωρίμαζε μια εντελώς διαφορετική απόφαση. Είχε δει πολέμους, αιχμαλωσίες, ηττές, τιμές και ταπεινώσεις, και η ψυχή του ζητούσε άλλον δρόμο. Άφησε λοιπόν τα κοσμικά αξιώματα, τους τίτλους και τα πλούτη που τον περιστοίχιζαν τόσα χρόνια. Κατευθύνθηκε προς το Μπριάνσκ, μια πόλη με βαθιά πνευματική παράδοση και μοναστική ιστορία στη ρωσική γη.

Εκεί έλαβε το μοναχικό σχήμα και ονομάστηκε Πολύκαρπος, αφήνοντας οριστικά πίσω του τον πρίγκιπα Πέτρο. Η μεταστροφή αυτή ήταν για εκείνον μια ολοκληρωτική προσφορά της ζωής του στον Χριστό. Με τα προσωπικά του χρήματα και την περιουσία που του είχε απομείνει, ο νέος μοναχός ξεκίνησε ένα μεγάλο πνευματικό έργο. Έχτισε στο Μπριάνσκ μοναστήρι αφιερωμένο στη Μεταμόρφωση του Κυρίου, ώστε να γίνει εστία προσευχής και άσκησης. Δεν αρκέστηκε όμως στην ανέγερση των κτιρίων, αλλά θέλησε να δώσει στη μονή και αυστηρό ασκητικό κανόνα.

Καθιέρωσε τυπικό που απαιτούσε από τους μοναχούς εγκράτεια, ολονύκτιες προσευχές, νηστείες και απόλυτη υπακοή στο πνευματικό θέλημα. Ο ίδιος έγινε ο πρώτος ηγούμενος της μονής και καθοδηγούσε τους αδελφούς με το παράδειγμά του. Όσοι έφταναν εκεί έβλεπαν έναν άνθρωπο που είχε γευτεί όλη τη δόξα του κόσμου και την περιφρόνησε για τον Χριστό. Ο πρώην πρίγκιπας ζούσε τώρα σαν φτωχός μοναχός, εργαζόμενος με τα ίδια του τα χέρια και προσευχόμενος αδιάκοπα.

Η μετάνοιά του και η ταπείνωσή του γέννησαν καρπούς αγιότητας που ευωδίαζαν σε όλη την περιοχή του Μπριάνσκ. Κοιμήθηκε εν Κυρίω γύρω στα χίλια εξακόσια είκοσι ή χίλια εξακόσια είκοσι ένα, αφού ολοκλήρωσε το έργο του. Τον ενταφίασαν μέσα στη μονή που ο ίδιος είχε ιδρύσει με τόσο κόπο και αγάπη. Έκτοτε η Εκκλησία τον τιμά ως όσιο και τον επικαλείται κάθε εικοστή τρίτη Φεβρουαρίου με ευλάβεια.