Ανάμεσα στους ιερούς ποιμένες που στόλισαν τον θρόνο της Εφέσου, μια σεμνή μορφή ξεχωρίζει για την παιδεία και την ασκητική της λάμψη. Ο Άγιος Αβράμιος ακολούθησε από τη νεότητά του τη στενή και τεθλιμμένη οδό του μοναχικού βίου, με αδιάλειπτη προσευχή και αδιάκοπη μελέτη των ιερών κειμένων. Καλλιέργησε με ζήλο την ησυχία, την ταπείνωση και την υπακοή, ώστε γρήγορα να αναδειχθεί φωτεινός οδηγός στους συμμοναστές του. Έπειτα από τον περίφημο Σύλλογο της εποχής εκείνης, μετά το πεντακόσια τριάντα τρία, η Εκκλησία αναγνώρισε τα χαρίσματά του και τον ανέβασε στον μητροπολιτικό θρόνο της μεγάλης Εφέσου.

Πολλοί ερευνητές τον ταυτίζουν με τον ομώνυμο Αββά που αναφέρει ο μέγας Ιωάννης ο Μόσχος στο Λειμωνάριό του, ξακουστό κέντρο πνευματικής ιστορίας. Ο Άγιος συνδέθηκε στενά με τις περίφημες μονές των Αβρααμιτών στην Κωνσταντινούπολη και των Βυζαντίων στα Ιεροσόλυμα, όπου άφησε βαθύ αποτύπωμα διδασκαλίας. Από τα συγγράμματά του διασώθηκαν δύο σημαντικές ομιλίες, η μία για τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και η άλλη για την Υπαπαντή του Σωτήρος Χριστού.

Τα δύο αυτά κείμενα εκδόθηκαν για πρώτη φορά το χίλια εννιακόσια δεκατρία από τους ερευνητές Κρασανίνικοφ και Ζουζί στη Δυτική Ευρώπη. Έκτοτε θεωρούνται πολύτιμη πηγή για τις πατρολογικές σπουδές και τη βυζαντινή ομιλητική παράδοση και αξιοποιούνται ευρύτατα από τη σύγχρονη θεολογική έρευνα. Διά πρεσβειών του ευσεβούς ιεράρχη Αβραμίου, ποιμένος της Εφέσου και διδασκάλου της Εκκλησίας, Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον και σώσον τις ψυχές μας, αμήν.