Στις σκληρές ώρες του διωγμού επί Διοκλητιανού η Θεσσαλονίκη γνώρισε όχι μόνο τον μεγαλομάρτυρα Δημήτριο τον Μυροβλύτη. Είδε επίσης την πιστή θυσία του ταπεινού υπηρέτη του, του Αγίου Λούππου, που υπέγραψε με το αίμα του την αφοσίωση. Ο Λούππος έζησε στα τέλη του τρίτου αιώνα και στις αρχές του τετάρτου, υπό τους χρόνους του Μαξιμιανού Γαλερίου. Δεν ήταν απλώς ένας οικέτης στο σπίτι του ευγενούς χιλιάρχου, αλλά αδελφός του εν Χριστώ και πιστός μαθητής του στην αληθινή ευσέβεια.

Όταν ήρθε η φοβερή στιγμή και οι στρατιώτες κατέβηκαν στη φυλακή για να λογχίσουν τον Δημήτριο, εκείνος δεν εγκατέλειψε ποτέ τον κύριό του. Στάθηκε σιωπηλά κοντά του και αντίκρισε με ευλάβεια το αίμα του μάρτυρα να ποτίζει το χώμα της αγαπημένης πόλης. Μόλις απομακρύνθηκαν οι δήμιοι, ο Λούππος πλησίασε με τρυφερή ευλάβεια το άχραντο και ηγιασμένο σώμα του διδασκάλου του. Έβρεξε προσεκτικά τον χιτώνα του μέσα στο τίμιο εκείνο αίμα και πήρε από το χέρι του Δημητρίου το αυτοκρατορικό δαχτυλίδι, το οποίο φορούσε ως αξιωματικός.

Με αυτές τις δύο μόνες ευλογίες, που έγιναν γι' αυτόν ολοζώντανα ιερά κειμήλια, έμελλε να γίνει όργανο πολλών παράδοξων θαυμάτων του διδασκάλου και πνευματικού του πατέρα μέσα στην πόλη. Με τον αιματοβαμμένο χιτώνα, με το δαχτυλίδι και με την ίδια την επίκληση του ονόματος του μεγαλομάρτυρα, ο Άγιος Λούππος επιτέλεσε στη Θεσσαλονίκη πλήθος θαυμαστών ιάσεων και σημείων. Άρρωστοι έβρισκαν την υγεία τους, δαιμονισμένοι ελευθερώνονταν από τα πάθη τους, καρδιές πληγωμένες ξανάβρισκαν την ειρήνη του Θεού στις προσευχές του.

Η φήμη αυτών των σημείων διαδόθηκε γρήγορα στους δρόμους και κίνησε τον θαυμασμό των πιστών, αλλά συνάμα προκάλεσε την οργή των ειδωλολατρών της πόλης. Ο Λούππος όμως δεν αρκέστηκε μόνο στις ευεργετικές θεραπείες, αλλά με τόλμη αποστολική προχώρησε και σε φανερή ομολογία της πίστης. Κατέστρεψε με δικά του χέρια ειδωλικά αγάλματα που μόλυναν την πόλη με τη σκοτεινή λατρεία των δαιμόνων. Οι παγανιστές τότε ξεσηκώθηκαν εναντίον του και επιχείρησαν πολλές φορές να τον συλλάβουν και να τον αφανίσουν με κάθε τρόπο.

Όμως η αήττητη δύναμη του Θεού τον φύλαξε ολοκληρωτικά αβλαβή, και ούτε φωτιά ούτε σπαθί ούτε λιθοβολισμοί κατάφεραν να τον αγγίξουν. Όταν είδε ο μάρτυρας ότι ο Κύριος τον είχε στηρίξει αρκετά, παρέδωσε μόνος του τον εαυτό του στους βασανιστές. Πόθησε με όλη του την καρδιά να ακολουθήσει τον αγαπημένο Δημήτριο μέχρι το ίδιο μαρτυρικό τέλος. Με ρητή διαταγή του αυτοκράτορα Μαξιμιανού Γαλερίου η τίμια κεφαλή του απετμήθη με ξίφος, και έτσι ο πιστός υπηρέτης βρήκε τον κύριό του στη βασιλεία των ουρανών. Ταις πρεσβείαις του Αγίου Μάρτυρος Λούππου, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.