Όσιος Σενώχ της Τουρώνης ο Ιαματικός

Εικόνα: Όσιος Σενώχ της Τουρώνης ο Ιαματικός

Κοινοποίηση Βίου Αγίου

Όσιος Σενώχ της Τουρώνης ο Ιαματικός

Στις δασωμένες πεδιάδες της Γαλατίας τον έκτο αιώνα, ένας Θεϊφαλός νέος εγκατέλειψε τα πάντα για να ζητήσει την αλήθεια του Ευαγγελίου μέσα στην απόλυτη ησυχία της ερήμου. Ο Εκκλησιαστής λέει πως ματαιότης ματαιοτήτων είναι τα πάντα όσα γίνονται κάτω από τον ήλιο του κόσμου τούτου. Συμβαίνει καμιά φορά και άγιοι του Θεού, τους οποίους δεν φλογίζει κανένα σαρκικό πάθος, να πέφτουν στην παγίδα της υπερηφάνειας. Αυτούς που δεν κατάφερε να πλήξει η μάχαιρα των μεγάλων αμαρτημάτων, τους πνίγει εύκολα ο λίγος καπνός της κενοδοξίας.

Κάτι παρόμοιο συνέβη και σε εκείνον τον σπάνιο ασκητή, στον οποίο θα αναφερθούμε με δέος και θαυμασμό. Ο Όσιος Σενώχ γεννήθηκε στην περιοχή του Πικταβίου, στη χώρα που λεγόταν τότε Θεϊφαλία, και από νεαρή ηλικία πίστεψε ολόψυχα στον Χριστό. Έγινε σύντομα κληρικός και θέλησε να ιδρύσει ένα μικρό μοναστήρι, όπου θα υπηρετούσε τον Κύριο μακριά από κάθε κοσμικό περισπασμό. Στην ευρύτερη περιοχή της Τουρώνης ανακάλυψε κάποια αρχαία ερείπια και έκτισε επάνω τους νέα μοναστικά οικοδομήματα με τα δικά του χέρια.

Βρήκε επίσης έναν παλαιό ναό, όπου παραδίδεται ότι είχε προσευχηθεί κάποτε ο επιφανής Άγιος Μαρτίνος της Τουρώνης. Επισκεύασε τον ναό με μεγάλη ευλάβεια και φροντίδα, και έστησε μέσα του μια αγία Τράπεζα με ειδικό χώρο για λείψανα. Κάλεσε στη συνέχεια τον μακάριο επίσκοπο Ευφρόνιο να έρθει στον τόπο και να εγκαινιάσει επισήμως τον αγιασμένο ναό. Μετά τα εγκαίνια της Αγίας Τραπέζης ο επίσκοπος χειροτόνησε τον ταπεινό Σενώχ διάκονο της Εκκλησίας του Χριστού.

Όταν τελείωσε η Θεία Λειτουργία και θέλησαν να τοποθετήσουν τη λειψανοθήκη στον προετοιμασμένο χώρο, διαπίστωσαν ότι ήταν μακρύτερη από όσο έπρεπε. Ήταν φαινομενικά αδύνατο να χωρέσει στον χώρο που είχε προετοιμάσει με τόση φροντίδα ο νέος διάκονος του Χριστού. Τότε ο Σενώχ γονάτισε ταπεινά και προσευχήθηκε θερμά μαζί με τον αρχιερέα, χύνοντας ζεστά δάκρυα και θερμές ικεσίες προς τον Κύριο. Έλαβε αμέσως αυτό που ζητούσε, καθώς ο χώρος διευρύνθηκε με θεία δύναμη και η λειψανοθήκη μίκρυνε ώστε να χωρέσει άνετα στη θέση της.

Το πρώτο αυτό θαύμα έκανε τους παρόντες πιστούς να δοξολογήσουν τον Θεό για τη χάρη που ενεργούσε στον νέο διάκονο. Στον τόπο αυτό, μαζί με τρεις άλλους μοναχούς, ο Όσιος υπηρετούσε με μεγάλη προθυμία και ασκητικό ζήλο τον Δημιουργό. Στην αρχή ζούσε με αυστηρή εγκράτεια στην τροφή και στο νερό, αναλώνοντας τον εαυτό του σε αδιάλειπτη προσευχή. Τις ημέρες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής ο κόπος του αυξανόταν ακόμη περισσότερο και η άσκησή του γινόταν πολύ πιο σκληρή.

Έτρωγε μόνο ψωμί από κριθάρι και έπινε μόνο λίγο νερό, όχι περισσότερο από τετρακόσια γραμμάρια ημερησίως. Υπέμενε καρτερικά το κρύο του χειμώνα ανυπόδητος και φορούσε σιδερένιες αλυσίδες στα χέρια, στα πόδια και στον λαιμό. Αργότερα κλείστηκε σε ένα μικρό κελί για να ζήσει αυστηρή ερημιτική ζωή με ακατάπαυστη αγρυπνία και προσευχή νυχθημερόν. Συχνά οι πιστοί από ευλάβεια του έδιναν χρήματα, αλλά αυτός δεν τα κρατούσε ποτέ για τον εαυτό του. Προτιμούσε να γεμίζει με αυτά τα βαλάντια των φτωχών της περιοχής, ενθυμούμενος τον λόγο του Κυρίου για τους ουράνιους θησαυρούς.

Ο,τι του έδιναν λοιπόν, το μοίραζε αμέσως για τις ποικίλες ανάγκες των ενδεών, έχοντας τον νου του μόνο στραμμένο στον Θεό. Έτσι, κατά τη διάρκεια της επίγειας ζωής του ελευθέρωσε από τον ζυγό της δουλείας και τα βαριά χρέη περισσότερους από διακόσιους δυστυχείς ανθρώπους. Ο Κύριος του χάρισε επιπλέον το χάρισμα να θεραπεύει με τη χάρη Του τους αρρώστους και τους πάσχοντες της χώρας. Καθώς όμως με την άσκηση προόδευε στην αγιότητα, άρχισε σιγά σιγά να εισέρχεται κρυφά μέσα του η κενοδοξία και η υπερηφάνεια.

Όταν βγήκε κάποτε από το κελί του, πήγε με κάποια υπεροψία να επισκεφθεί τους γονείς του στην περιοχή του Πικταβίου. Επιστρέφοντας ήταν φουσκωμένος από έπαρση και κοιτούσε πλέον να ικανοποιεί μόνο τον εαυτό του και τις επιθυμίες του. Όταν τον επέπληξαν οι άλλοι μοναχοί και άκουσε ότι οι κενόδοξοι εκδιώκονται από τη βασιλεία του Θεού, ταπεινώθηκε. Καθαρίστηκε τόσο πολύ ώστε δεν έμεινε μέσα του η παραμικρή ρίζα υπερηφάνειας, και ομολόγησε με χείλη πεπαρρησιασμένα τον λόγο του Αποστόλου περί καυχήσεως εν Κυρίω.

Ο Κύριος επιτελούσε μέσω αυτού του ταπεινωμένου ιερέως πολλά εκπληκτικά θαύματα προς θεραπεία ασθενών και άρρωστων. Κάποιος τυφλός λεγόμενος Ποπούσιτος προσέφυγε ταπεινά στον Όσιο και ζήτησε από αυτόν λίγη τροφή και βοήθεια. Μόλις το χέρι του ιερέως άγγισε τα μάτια του σχηματίζοντας το σημείο του τιμίου σταυρού, ξαναβρήκε αμέσως το φως του. Ένας άλλος νέος από το Πικτάβιο, που υπέφερε από την ίδια τύφλωση επί είκοσι ολόκληρα χρόνια, ήρθε επίσης κοντά του.

Εκείνος επικαλέστηκε με πίστη το όνομα του Χριστού και έκανε το σημείο του σταυρού στα μάτια του τυφλού νέου. Αμέσως έτρεξε από αυτά λίγο αίμα και φάνηκε ξανά στον δύστυχο το γλυκό φως της ημέρας. Έφεραν επίσης μπροστά του δύο νέους που υπέφεραν φοβερά σε όλα τα μέλη τους και ήταν κουβαριασμένοι σαν μπάλες. Μόλις τους άγγισε με το θαυματουργό χέρι του, τα μέλη τους ίσιωσαν και μέσα σε μία ώρα θεράπευσε και τους δύο. Συχνά επίσης το δηλητήριο των ερπετών έχανε τη δραστικότητά του μόνο με τον λόγο του και την προσευχή του.

Σε άλλους που βασανίζονταν από αδυσώπητους δαίμονες, μόλις ακουμπούσε επάνω τους τα χέρια του, οι πονηροί φυγαδεύονταν για πάντα. Οι ασθενείς ανακτούσαν αμέσως τη διανοητική τους υγεία και ευχαριστούσαν με δοξολογία τον Θεό για το θαυμαστό σημείο. Τόσο μεγάλη φροντίδα είχε ο Όσιος για τους φτωχούς, ώστε ανέλαβε να κτίσει με δικά του έξοδα γέφυρες στα τοπικά ποτάμια. Ήθελε να μη θρηνεί κανείς πια εξαιτίας των πνιγμών που συνέβαιναν όταν τα ποτάμια ήταν πλημμυρισμένα από τις βροχές του χειμώνα.

Όταν ήταν πλέον περιβόητος στον λαό για τα θαύματά του, σε ηλικία σαράντα περίπου ετών, προσβλήθηκε από ελαφρό πυρετό. Ο πυρετός τον κράτησε στο κρεβάτι τρία ολόκληρα χρόνια, για να παραδώσει τελικά ειρηνικά το πνεύμα του στον αγαπημένο του Θεό. Στην κηδεία του συνέρρευσε αμέτρητο πλήθος ανθρώπων που είχαν ευεργετηθεί κάποτε από τα ταπεινά χέρια του Οσίου πατρός. Άλλοι είχαν λυτρωθεί από τον σκληρό ζυγό της δουλείας, άλλοι είχαν απαλλαγεί από βαριά οικονομικά χρέη, και άλλοι είχαν δεχτεί τροφή ή ενδύματα.

Όλοι θρηνώντας τον αναφωνούσαν με πικρά δάκρυα και βαθείς αναστεναγμούς, «σε ποιον μας αφήνεις, άγιε πάτερ μας;» Αργότερα, όταν βρισκόταν πλέον στον τάφο του, ο Όσιος εξακολουθούσε να επιτελεί ακόμη πιο πολλά μεγάλα θαύματα στους πιστούς. Τριάντα ημέρες μετά την κοίμησή του, ένας άρρωστος λεγόμενος Καϊδούλφος πλησίασε για να ζητήσει ελεημοσύνη και πνευματική βοήθεια. Μόλις προσκύνησε ευλαβικά το κάλυμμα που απλωνόταν στον τάφο του Οσίου, ανέκτησε πλήρως την υγεία των ποδιών του. Ταις πρεσβείαις του οσίου πατρός ημών Σενώχ της Τουρώνης του ιαματικού, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.

Το διάβασαν52μοναδικοί αναγνώστες

Θέματα

Όσιοι
Επισκέπτες σήμερα: … Συνολικές επισκέψεις: …