Ένας ισχυρός βασιλέας της αρχαίας Αιθιοπίας άφησε τον θρόνο, το στέμμα και τη βασιλική του δόξα για να ζήσει δεκαπέντε χρόνια σιωπηλής ασκήσεως μέσα σε ένα ταπεινό μοναστήρι. Ο όσιος Ελεσβαάν υπήρξε αυτοκράτορας του τόπου που αποτελεί σήμερα την Αιθιοπία και έζησε σε μια εποχή σκληρών διωγμών εναντίον των χριστιανών της περιοχής. Την ίδια εκείνη εποχή η γειτονική Αραβία τελούσε υπό την κυριαρχία ενός σκληρού τυράννου ονόματι Δουναάν. Ο τύραννος αυτός υπήρξε ένας αμείλικτος καταπιεστής και απηνής διώκτης όσων πίστευαν στον Χριστό μέσα στη χώρα του.

Ο ευσεβής Ελεσβαάν δεν μπόρεσε να μείνει αδιάφορος μπροστά στη μαζική σφαγή των πιστών αδελφών του. Κήρυξε λοιπόν πόλεμο εναντίον του Δουναάν με την ευθεία πρόθεση να σταματήσει τη βιαιότητα κατά της Εκκλησίας. Η πρώτη του στρατιωτική εκστρατεία όμως δεν στέφθηκε με την ποθούμενη επιτυχία και κατέληξε σε ταπεινωτική ήττα. Επιθυμώντας να μάθει τους πραγματικούς λόγους της ήττας του, ο αυτοκράτορας δέχτηκε μια εσωτερική θεϊκή έμπνευση από επάνω και αναζήτησε με ταπείνωση πνευματική καθοδήγηση.

Καθοδηγημένος από την ουράνια εκείνη παρακίνηση επισκέφθηκε αμέσως έναν αναχωρητή της απομονωμένης ερήμου ονόματι Ζήνωνα, ο οποίος ζούσε ασκητικά μακριά από κάθε ανθρώπινη παρουσία. Ο Ελεσβαάν πέρασε ολόκληρη απόσταση πεζός για να φθάσει στον γέροντα και να ζητήσει με ευλάβεια τη συμβουλή του. Η αυλή του βασιλικού του παλατιού έμεινε άδεια καθώς ο αυτοκράτορας έσκυβε ταπεινά μπροστά στα πόδια του γέροντα ασκητή. Με δάκρυα μετανοίας του φανέρωσε όλους τους λόγους που τον ώθησαν να ξεκινήσει την αποτυχημένη εκείνη στρατιωτική εκστρατεία.

Ο όσιος Ζήνων αποκάλυψε στον βασιλέα τον αληθινό λόγο της πρόσφατης στρατιωτικής αποτυχίας με πνευματική παρρησία και ευθύτητα. Ο γέροντας του είπε ότι δεν είχε ενεργήσει δίκαια ακολουθώντας την προσωπική δίψα του για εκδίκηση εναντίον του Δουναάν. Τον υπενθύμισε με αυστηρότητα ότι η Γραφή λέει καθαρά πως μόνον ο Κύριος έχει το δικαίωμα της εκδικήσεως. Ο άγιος ασκητής τότε προέτρεψε με αγάπη τον Ελεσβαάν να αφιερώσει την υπόλοιπη ζωή του εξ ολοκλήρου στον Θεό.

Του εξήγησε πως μόνον έτσι θα γλίτωνε την οργή του Κυρίου για την αυθαίρετη και προσωπικά εμπαθή εκδίκησή του. Ο βασιλέας έκανε αμέσως εκείνον τον ιερό όρκο ενώπιον του Θεού με ταπείνωση και συντριβή της καρδιάς του. Το έτος πεντακόσια είκοσι ξεκίνησε νέα εκστρατεία και αντιμετώπισε ξανά τον σκληρό τύραννο της Αραβίας στο πεδίο της μάχης. Αυτή τη φορά νίκησε καθαρά τον αντίπαλό του, τον αιχμαλώτισε και τον παρέδωσε στη δίκαιη θανατική του ποινή.

Σύμφωνα με το ρωμαϊκό μαρτυρολόγιο έστειλε αμέσως το βασιλικό του διάδημα στην αγία πόλη της Ιερουσαλήμ. Έδωσε εντολή να αναρτηθεί κοντά στον ζωοδόχο τάφο του Χριστού επί της βασιλείας του ευσεβούς αυτοκράτορος Ιουστίνου. Μετά τη νίκη του ο βασιλέας κράτησε στο ακέραιο τον λόγο του και παραιτήθηκε οικειοθελώς από τον επίγειο θρόνο του. Αποσύρθηκε σε ένα ταπεινό μοναστήρι και έζησε εκεί δεκαπέντε χρόνια αυστηρής νηστείας, μετανοίας και διαρκούς προσευχής. Ταις πρεσβείαις του οσίου Ελεσβαάν του πρώην βασιλέως, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.