Μέσα στα δάση και τα ποτάμια της Ρωσίας έλαμψε ένας νέος δίκαιος που η ταπείνωσή του τον έκανε σχεδόν αόρατο στους ανθρώπους της εποχής του. Πρόκειται για τον μακάριο Ιάκωβο του Μπορόβιτσι, του οποίου ούτε ο τόπος της γέννησης ούτε τα ονόματα των γονέων του διασώθηκαν στη μνήμη της Εκκλησίας. Όλα αυτά κρύφτηκαν με τη θεία οικονομία, για να μάθουμε ότι οι άγιοι του Θεού δεν αναζητούν επίγειες τιμές αλλά την ουράνια πατρίδα. Δεν καυχιούνται για τη σαρκική τους καταγωγή αλλά υψώνονται με τη συνύπαρξή τους μαζί με τις αγγελικές τάξεις των ουρανών.

Από τα νεανικά του χρόνια ο Ιάκωβος ανέλαβε τον δύσκολο αγώνα της διά Χριστόν σαλότητας με ζήλο και ταπείνωση. Έζησε με σώμα φθαρτό πάνω στη γη, αλλά ο νους του παρέμενε διαρκώς συντροφιά με τους αγίους αγγέλους του Κυρίου. Έδειξε σε όλη του τη ζωή υπόδειγμα υπομονής, και κράτησε την καθαρότητα της ψυχής του με αδιάκοπη αγρυπνία και νηστεία. Όταν τελείωσε η επίγεια οδοιπορία του γεμάτη θλίψεις και κόπους, η ψυχή του στολισμένη σαν νύφη με τις αρετές εισήλθε στη χαρά του Κυρίου της.

Το πανάγιο σώμα του ενταφιάστηκε ταπεινά κατά το χριστιανικό έθος και έμεινε για χρόνια κρυμμένο, περιμένοντας την ώρα της φανέρωσης. Στην περιοχή του μεγάλου Νόβγκοροντ κυλούσε ο ποταμός Μστά, και κοντά στις όχθες του βρισκόταν τότε το χωριό Μπορόβιτσι με τους απλούς κατοίκους του. Όταν ήλθε η ώρα που όρισε ο Θεός για να φανερωθεί ο άγιος, η λάρνακα με τα λείψανά του ξεκίνησε ένα παράδοξο ταξίδι. Πάνω σε ένα κομμάτι πάγου, και αντίθετα προς το ρεύμα του ποταμού, η λάρνακα έπλευσε και προσέγγισε τις όχθες κοντά στο χωριό.

Μέσα στη δρύινη κάσα ξάπλωνε το άφθαρτο σώμα του νέου δικαίου, χωρίς κάλυμμα και χωρίς κανένα ανθρώπινο σημάδι ταφής. Οι κάτοικοι όμως φοβήθηκαν και αμφέβαλαν, και με μακριά κοντάρια έσπρωξαν τη λάρνακα πίσω στο ρεύμα του μεγάλου ποταμού. Η θαυματουργή λάρνακα δεν τους εγκατέλειψε, αλλά γύρισε ξανά και προσάραξε στο ίδιο ακριβώς σημείο της όχθης. Δύο φορές οι άνθρωποι του χωριού την έδιωξαν χωρίς να καταλάβουν το θαύμα που γινόταν μπροστά στα μάτια τους.

Δεν το έκαναν από κακία αλλά από άγνοια, διότι ήταν αμαθείς και χωρίς πνευματική παιδεία για να διακρίνουν το θείο σημείο. Όμως η λάρνακα προσέγγισε τις όχθες για τρίτη φορά στο ίδιο σημείο, επιμένοντας στην παρουσία της στο χωριό. Ο ίδιος ο μακάριος αποκάλυψε τότε το θέλημα του Θεού στους κατοίκους του χωριού με τρόπο θαυμαστό και υπερφυσικό. Εκείνη τη νύχτα ο δίκαιος εμφανίστηκε στους ευλαβέστερους γέροντες του χωριού και τους είπε με ήρεμη φωνή τα εξής λόγια.

Τους ρώτησε γιατί δεν τον δέχονται, αφού και ο ίδιος ήταν χριστιανός σαν εκείνους, και αποκάλυψε ότι ονομάζεται Ιάκωβος όπως ο αδελφόθεος. Οι άνδρες ξύπνησαν με μια ασυνήθιστη χαρά μέσα στις καρδιές τους και διηγήθηκαν αμέσως το όραμα σε όλους τους συμπατριώτες τους. Όλοι οι κάτοικοι έτρεξαν με βιασύνη στο σημείο όπου είχαν διώξει τα ιερά λείψανα, ζητώντας τώρα συγχώρεση για την προηγούμενη απιστία τους. Βρήκαν τη λάρνακα και τη σήκωσαν με ευλάβεια από το νερό, την τοποθέτησαν με τιμή στην ίδια όχθη και ύψωσαν γύρω της ξύλινο κατασκεύασμα.

Ο πανάγαθος Θεός, δοξάζοντας τον δούλο Του, χάρισε στα λείψανα τη δύναμη να θαυματουργούν και να θεραπεύουν κάθε νόσο και ασθένεια. Σύμφωνα με αρχαία παράδοση, ακόμη και ένας δαιμονισμένος θεραπεύτηκε άθελά του μόλις άγγιξε τη λάρνακα του αγίου. Ο αρχιεπίσκοπος Φεοδόσιος του Νόβγκοροντ ενημέρωσε τον μητροπολίτη Μακάριο και έστειλε τον ηγούμενο Κωνσταντίνο με ιερείς και διακόνους στο Μπορόβιτσι. Τα τίμια λείψανα μεταφέρθηκαν με τιμή στη νέα εκκλησία της Καθόδου του Αγίου Πνεύματος και τοποθετήθηκαν κοντά στις νότιες πύλες του ναού.

Ορίστηκε να εορτάζεται κάθε χρόνο η μνήμη του στις είκοσι τρεις του Οκτωβρίου του χιλιοστού πεντακοσιοστού τεσσαρακοστού πέμπτου έτους. Πρέσβευε άγιε Ιάκωβε υπέρ ημών, χάρισε υγεία ψυχής και σώματος σε όσους προσέρχονται στη χάρη σου με πίστη και ευλάβεια, αμήν.