Τον τρίτο αιώνα της ζωής της Εκκλησίας, όταν η ομολογία του Χριστού πλήρωνε ακόμη ποτάμια αίματος, η Αδριανούπολη της Θράκης παρέδωσε στον Κύριο μια ολόκληρη πλειάδα αθλητών της πίστεως. Ηγέτης τους ήταν ο επίσκοπος Αλέξανδρος, ένας άνδρας γεμάτος αποστολικό ζήλο για τη σωτηρία των ψυχών που περιπλανώνταν στο σκοτάδι της ειδωλολατρίας. Με μεγάλη παρρησία κήρυττε καθημερινά το Ευαγγέλιο στα πυκνά πλήθη των ειδωλολατρών της πόλεως και των γύρω περιοχών.

Το κήρυγμά του ήταν τόσο ζωντανό και αληθινό, που τραβούσε στην πίστη του Χριστού πλήθη ανθρώπων κάθε ηλικίας. Παρόλο που οι διωγμοί κατά των χριστιανών μαίνονταν σκληροί, ο επίσκοπος συνέχιζε άφοβα να βαφτίζει νέους πιστούς. Όλο αυτό εξόργισε σε ακραίο βαθμό τον ηγεμόνα της περιοχής, που έβλεπε τα είδωλά του να εγκαταλείπονται μαζικά. Διέταξε λοιπόν αμέσως τη σύλληψη του Αγίου επισκόπου και έδωσε εντολή στους ανθρώπους του να τον υποβάλουν σε φοβερά βασανιστήρια.

Σκοπός των βασανιστηρίων ήταν να τον αναγκάσουν να θυσιάσει στα άψυχα είδωλα και να αρνηθεί τον αληθινό Θεό. Όμως ο Αλέξανδρος υπέμεινε όλα εκείνα τα φρικτά μαρτύρια με υποδειγματική καρτερία και βαθιά εσωτερική ειρήνη της ψυχής του. Αρνήθηκε να προσκυνήσει τα νεκρά γλυπτά των ανθρώπινων χεριών, προτιμώντας να προσφέρει ζωντανή θυσία τον εαυτό του στον Κύριο. Είχε πάντοτε στον νου του τον λόγο του Σωτήρα, ότι όποιος χάσει τη ζωή του για χάρη Του τη βρίσκει αληθινά.

Ανάμεσα στους στρατιώτες που στέκονταν εκεί και παρακολουθούσαν τα φρικτά μαρτύρια του επισκόπου, βρισκόταν ένας νέος ονόματι Ηράκλειος. Καθώς έβλεπε την υπέρλογη γενναιότητα του Αγίου, η καρδιά του φλογίστηκε και πίστεψε ξαφνικά στον Χριστό. Ομολόγησε αμέσως δημόσια την πίστη του και προσχώρησε με αποφασιστικότητα στο πλήθος των μαρτύρων του Κυρίου. Συνελήφθη αμέσως με τη σειρά του και υποβλήθηκε και αυτός σε σκληρά και αλλεπάλληλα βασανιστήρια από τους δημίους.

Στο τέλος, αφού αρνήθηκε με σταθερότητα να θυσιάσει στα είδωλα, ο Ηράκλειος αποκεφαλίστηκε με ξίφος για το όνομα του Χριστού. Έλαβε έτσι τον αμάραντο στέφανο της νίκης και πρόσθεσε μία ακόμη φωτεινή ψηφίδα στη χορεία των αγίων. Εν τω μεταξύ η χάρη του Θεού επισκέφθηκε με θαυμαστό τρόπο και τον μαρτυρικό επίσκοπο της Αδριανουπόλεως. Οι πληγές που είχε λάβει από τα βασανιστήρια θεραπεύτηκαν παράδοξα και ολόκληρο το σώμα του βρέθηκε ακέραιο. Το θαύμα αυτό διαδόθηκε γρήγορα στους κατοίκους της πόλεως και πρόσφερε μεγάλη μαρτυρία για τη δύναμη του αληθινού Θεού.

Όσοι το άκουαν αναγνώριζαν ότι δεν επρόκειτο για κοινή θεραπεία αλλά για φανερή επέμβαση του ζώντος Κυρίου. Έτσι ο αγώνας ενός ανθρώπου έγινε αφορμή σωτηρίας για πολλούς άλλους που πλησίαζαν την πίστη με ειλικρινή καρδιά. Μέσα στους νέους αυτούς πιστούς ξεχώρισαν τέσσερις ευσεβείς γυναίκες, η Θεοδότη, η Γλυκερία, η Άννα και η Ελισάβετ. Οι τέσσερις αυτές γυναίκες πληροφορήθηκαν με δέος για το θαύμα της θεραπείας του Αγίου Αλεξάνδρου και πίστεψαν με όλη την καρδιά τους στον Χριστό.

Δεν θέλησαν να κρύψουν τη νέα τους πίστη ούτε για μία στιγμή μέσα στις σκιές του φόβου. Πήγαν παρρησιαστικά μπροστά στον άρχοντα της περιοχής και ομολόγησαν δημόσια την πίστη τους στον αληθινό Θεό. Με γενναία λόγια και με σταθερή φωνή ήλεγξαν τη ματαιότητα και την πλάνη της ειδωλολατρικής λατρείας του τόπου. Ο άρχοντας εξαγριώθηκε ακούγοντας μια τέτοια ομολογία και τις καταδίκασε όλες χωρίς οίκτο σε άμεσο θάνατο. Οι τέσσερις γενναίες παρθένες οδηγήθηκαν με ταπείνωση και ουράνια χαρά στον τόπο της αγίας τους εκτελέσεως.

Πέρασαν χωρίς δισταγμό κάτω από το αιματηρό ξίφος του δημίου, παίρνοντας έτσι το αμάραντο στεφάνι των αθλοφόρων μαρτύρων. Με τη μαρτυρική τους τελείωση πρόσφεραν στην Εκκλησία υπέροχη εικόνα γυναικείας γενναιότητας και πίστεως ως τέλους. Μετά από τον θάνατό τους ήρθε επιτέλους και η ώρα του επισκόπου Αλεξάνδρου να ολοκληρώσει τον αγώνα. Καταδικάστηκε επίσης σε αποκεφαλισμό, για να γίνει η σφραγίδα και η κορύφωση του ένδοξου εκείνου χορού. Έσκυψε τον αυχένα κάτω από το ξίφος και παρέδωσε την αγία ψυχή του στον Κύριο, για τον οποίο αγωνίστηκε. Ταις πρεσβείαις των αγίων μαρτύρων Αλεξάνδρου επισκόπου Αδριανουπόλεως, Ηρακλείου, Άννης, Ελισάβετ, Θεοδότης και Γλυκερίας, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.