Σε μια εποχή ασκήσεως και μαρτυρίου, τρεις ταπεινές μορφές της Ραϊθού φύλαξαν άσβεστη τη λαμπάδα της παρθενίας και ομολόγησαν τον Χριστό μέσα από βαθιά αγάπη. Η μνήμη του Αγίου Πλαντίνου αναφέρεται στο Ιεροσολυμιτικό Κανονάριο, στη σελίδα εκατόν δεκαπέντε του χειρογράφου εκείνου της παραδόσεως μας. Η αναφορά αυτή συνοδεύεται από τις μνήμες της Αγίας Ειρήνης και της Αγίας Μαρίνας της Ραϊθού, οι οποίοι τιμώνται την ίδια μέρα. Στην ακολουθία του Οσίου Φιλοθέου του Αγιορείτη, που συνέγραψε ο μοναχός Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης, σώζεται και ένας ωραίος ύμνος για τη Μαρίνα.

Ο υμνογράφος ονομάζει την Αγία Μαρίνα πάνσεμνη παρθένο και διακηρύσσει ότι σήμερα εισάγεται στην άνω ζωή των ουρανών. Λέει ακόμη πως η Μαρίνα κατέβαλε με γενναιότητα τις σκληρές ορμές των δαιμόνων και υπέμεινε σωματικούς πόνους για χάρη του Χριστού. Με τους πνευματικούς της αγώνες κατάφερε να αφανίσει τελείως τον σκολιό νοητό δράκοντα και τη μανία του εναντίον της. Παρά τις τόσες δοκιμασίες, κατόρθωσε να διατηρήσει στα χέρια της άσβεστη τη λαμπάδα της αγνής παρθενίας μέχρι το τέλος.

Τώρα ευφραίνεται αδιάκοπα μαζί με τους αγίους αγγέλους του Θεού στην ουράνια χαρά της παντοτινής Βασιλείας του. Η τίμια λάρνακά της κρατάει με βαθιά ευλάβεια την ευωδιαστή και πάντιμη σορό των ιερών της λειψάνων. Η σορός βρίσκεται στο μετόχι όπου κατοικούν σήμερα οι Πατέρες Σιναΐτες, στη Μονή της Υπεραγίας Θεοτόκου κοντά στη θάλασσα. Πρεσβείαις των Αγίων Πλαντίνου, Ειρήνης και Μαρίνης της Ραϊθού, Χριστέ ο Θεός, φύλαξον ημάς εν αγνεία και ελέησον ημάς, αμήν.