Στις αρχές του δέκατου ένατου αιώνα ζούσε στο Άγιον Όρος ένας ξεχωριστός ασκητής με το όνομα Κωνσταντίνος Θεοδούλος. Ο αξιοθαύμαστος αυτός γέροντας είχε στην κατοχή του μια θαυματουργή εικόνα της Παναγίας, ηλικίας περίπου εκατόν πενήντα ετών. Η ιερή αυτή εικόνα ήταν συνεχώς συντροφιά στην ασκητική του ζωή, μέσα στα κελλιά και τις σκήτες του Αγίου Όρους. Μετά την οσιακή κοίμηση του ασκητή, η εικόνα παραδόθηκε στον μαθητή του Μαρτινιανό, ο οποίος ήταν σχημαμοναχός.

Ο Μαρτινιανός είχε φτάσει στο Άγιον Όρος από την Ελλάδα το έτος χίλια οκτακόσια είκοσι ένα. Στις αρχές του έτους χίλια οκτακόσια σαράντα ένα ο πατήρ Μαρτινιανός εγκατέλειψε το Άγιον Όρος για ιεραποστολή. Πήγε στην πόλη Μαυροβουνί της μητροπόλεως Σπάρτης, όπου σύντομα θα συνέβαιναν αναρίθμητα και ένδοξα θαύματα μέσω της εικόνας. Οι κάτοικοι της ταλαιπωρημένης περιοχής βρίσκονταν εκείνη την εποχή υπό φοβερή φυσική καταστροφή και απελπιστική αδυναμία.

Τα χωράφια τους, τα δάση και σχεδόν όλη η βλάστηση είχαν λεηλατηθεί από αναρίθμητα σμήνη ακρίδων. Οι ακρίδες προχωρούσαν σε συμπαγή μάζα και κατέστρεφαν τα πάντα στο πέρασμά τους, φτάνοντας μέχρι την πόλη Μαραθώνα. Οι τοπικές αρχές υποχρέωσαν τους κατοίκους να συγκεντρώσουν τα καταστροφικά έντομα και να τα κάψουν σε βαθιά λάκκους. Όλες οι ανθρώπινες προσπάθειες όμως αποδείχθηκαν εντελώς αναποτελεσματικές μπροστά στο μέγεθος της φοβερής αυτής μάστιγας του ουρανού.

Όσο περισσότερες ακρίδες σκότωναν, τόσο περισσότερες εμφανίζονταν θαρρείς από το πουθενά για να καταστρέψουν τους εξαντλημένους κατοίκους. Οι άνθρωποι έχασαν πλέον κάθε ελπίδα στην ανθρώπινη βοήθεια και κατέφυγαν σε αγρυπνία προσευχής με δεήσεις. Η συμφορά όμως δεν σταμάτησε και οι τρομαγμένοι κάτοικοι κατέφυγαν στον γέροντα Αλέξιο, έναν ευλογημένο άνθρωπο του Θεού. Ο γέροντας αυτός ζούσε σε ένα κοντινό μοναστήρι και τους συμβούλεψε να κάνουν δέηση και λιτανεία στα χωράφια τους.

Πήρε ορισμένα ιερά λείψανα μαζί του και βγήκε με τον λαό στους αγρούς για την παράκληση. Οι ακρίδες όμως, σαν να εξαγριώθηκαν από τις προσευχές αυτές, στράφηκαν με μανία εναντίον των ίδιων των πιστών. Αναρίθμητα έντομα επιτέθηκαν στους ανθρώπους χτυπώντας τους ιδιαίτερα στα μάτια, και όλοι τράπηκαν σε φυγή με τρόμο. Ο γέροντας Μαρτινιανός πληροφορήθηκε επίσης τη συμφορά και αποφάσισε να βοηθήσει με τον δικό του πνευματικό τρόπο. Αφού τέλεσε προσευχή παρακλήσεως, μίλησε στους χωρικούς με γλυκύτητα για τη δύναμη της βαθιάς και αληθινής πίστης.

Τους ρώτησε αν η πίστη τους ήταν τόσο αδύναμη ώστε να μην μπορούν να ζητήσουν τη βοήθεια του Κυρίου. Τους κάλεσε να εντείνουν τις προσευχές τους και να καταφύγουν στη μεσιτεία της Βασίλισσας των Ουρανών και της Γης. Οι κάτοικοι ακολούθησαν με εμπιστοσύνη τη συμβουλή του ευσεβούς γέροντα και συγκεντρώθηκαν όλοι μαζί με τέσσερις ιερείς. Η λιτανεία ακολούθησε τον γέροντα Μαρτινιανό, ο οποίος μετέφερε με σεβασμό την ιερή εικόνα της Παναγίας στους αγρούς.

Εκεί ο γέροντας τοποθέτησε την εικόνα ταπεινά στο έδαφος και όλοι οι χωρικοί υποκλίθηκαν μπροστά της με ευλάβεια. Η Δέσποινα δεν περιφρόνησε τις προσευχές των πιστών δούλων του Υιού της και έδιωξε τις ακρίδες από τα χωράφια. Ξαφνικά εμφανίστηκε στον ουρανό ένα τεράστιο σμήνος πουλιών που όρμησε με σφοδρότητα εναντίον των καταστρεπτικών αυτών εντόμων. Οι ακρίδες σηκώθηκαν από τους αγρούς και πέταξαν τόσο πυκνά που σκίασαν για λίγο το ηλιακό φως. Λίγο αργότερα στο ίδιο χωριό του Μαυροβουνίου υπήρχε ένα μικρό αγόρι που έπασχε από βαριά και επικίνδυνη ασθένεια.

Οι γονείς του παρακάλεσαν τον ιερέα να φέρει στον γιο τους τη Θεία Μετάληψη πριν χειροτερέψει η κατάσταση. Ο ιερέας όμως καθυστέρησε για κάποιο λόγο και όταν έφτασε με τον γέροντα Μαρτινιανό βρήκαν το αγόρι ήδη νεκρό. Ο ιερέας γέμισε από μεγάλη ταραχή και πικρή μετάνοια, καθώς είχε στερήσει από το παιδί την ύστατη πνευματική παρηγοριά. Η μοναδική τους ελπίδα τώρα ήταν να εμπιστευτούν την υπόθεση στο μέγα έλεος του παντοδύναμου Θεού. Ο ιερέας παρακάλεσε τον γέροντα Μαρτινιανό να φέρει την εικόνα του για να προσευχηθούν στη Βασίλισσα των Ουρανών.

Ο γέροντας πήρε την ιερή εικόνα που πάντοτε κρατούσε κοντά του και την τοποθέτησε με ευλάβεια πάνω από το κρεβάτι του παιδιού. Όλοι μαζί υποκλίθηκαν με δάκρυα στην ιερή εικόνα, παρακαλώντας τη Θεοτόκο να επαναφέρει το παιδί ξανά στη ζωή. Μετά από αρκετή ώρα προσευχής, ο γέροντας ακούμπησε τρεις φορές τον νεκρό παιδί με την ιερή εικόνα. Το παιδί άνοιξε ξαφνικά τα μάτια του, και ο πατήρ Μαρτινιανός ζήτησε αμέσως να του δοθεί η Θεία Μετάληψη. Αφού κοινώνησε των αχράντων Μυστηρίων, το παιδί σηκώθηκε όρθιο εντελώς υγιές, και την επομένη επέστρεψε στο σχολείο του.

Το παιδί αυτό που επανήλθε στη ζωή, αργότερα κουρεύτηκε μοναχός σε ξένη χώρα και έλαβε το όνομα Αλέξιος. Έζησε για πολλά χρόνια ασκητική ζωή στο Άγιον Όρος, αφιερωμένος ολοκληρωτικά στον Χριστό και την Παναγία. Η φήμη του ένδοξου αυτού θαύματος διαδόθηκε σε όλα τα γύρω χωριά και πολλοί άνθρωποι έσπευδαν να προσκυνήσουν την εικόνα. Όσοι υπέφεραν από σωματικές ή πνευματικές ασθένειες κατέφευγαν με πίστη στην Παναγία και έβρισκαν εκεί την επιθυμητή θεραπεία.

Το μικρό κελί του γέροντα γέμιζε καθημερινά με αδιάκοπο πλήθος ανθρώπων που ζητούσαν πνευματική παρηγοριά και βοήθεια. Ο γέροντας αποφάσισε τότε να αποσυρθεί σε ερημικό σπήλαιο πάνω σε έναν απόκρημνο βράχο κοντά στη θάλασσα. Νόμιζε ότι θα βρει εκεί την απομόνωση που χρειαζόταν, αλλά η αγαθή βούληση της Παναγίας ορίζει διαφορετικά. Μία νύχτα προσευχόμενος μέσα στη σπηλιά άκουσε φωνή που τον διέτασσε να μην κρύβει πια την ιερή εικόνα. Η φωνή του είπε με επιμονή να βγει και να διακονήσει τις ανάγκες των ανθρώπων που τον είχαν ανάγκη.

Ξαφνικά η σπηλιά φωτίστηκε από ένα υπερφυσικό φως και ο γέροντας είδε στύλο φωτεινό να φτάνει από τον ουρανό στη γη. Υπάκουσε αμέσως και άνοιξε την πόρτα του στους πιστούς της περιοχής, χωρίς να αντιστέκεται πια στο θέλημα του Θεού. Στην ίδια περιοχή ζούσε μια δαιμονισμένη γυναίκα ονόματι Ελένη που φώναζε ασταμάτητα ότι μόνο η εικόνα του γέροντα μπορούσε να τη θεραπεύσει. Όταν ο γέροντας πλησίασε το σπίτι της, η Ελένη έπεσε αναίσθητη και άρχισε να ουρλιάζει σαν θηρίο που πληγώθηκε.

Μόλις ο γέροντας μπήκε στο σπίτι και υποκλίθηκε στην ιερή εικόνα, το ακάθαρτο πνεύμα βγήκε με μεγάλο γογγυσμό. Η γυναίκα συνήλθε αμέσως και ευχαρίστησε με ποτάμια δακρύων την Παναγία για τη θαυματουργική απελευθέρωσή της. Πολλοί άλλοι δαιμονισμένοι άνθρωποι θεραπεύτηκαν επίσης μπροστά στην ιερή αυτή εικόνα της Ελευθερώτριας Θεοτόκου με θερμή προσευχή. Με τις πρεσβείες της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου της Ελευθερωτρίας, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησε και σώσε τις ψυχές μας, αμήν.