Σε ένα μαρμάρινο κιβώτιο, θαμμένο για αιώνες στη γη της Κύπρου, αναπαυόταν ένα από τα μεγαλύτερα θαύματα του ιερού Ευαγγελίου. Πάνω στο κιβώτιο υπήρχε χαραγμένη μια σύντομη επιγραφή που έλεγε «Λάζαρος ο τετραήμερος, ο φίλος του Χριστού». Ο Άγιος Λάζαρος, αδελφός της Μάρθας και της Μαρίας από τη Βηθανία, ήταν εκείνος που ο Κύριος αγάπησε ιδιαίτερα και αποκάλεσε φίλο του. Κατά την επίγεια ζωή του ο Ιησούς επισκεπτόταν συχνά το φιλόξενο σπιτικό τους, λίγο έξω από την Ιερουσαλήμ.

Λίγο πριν από τα πάθη του Χριστού, ο Λάζαρος αρρώστησε βαριά και πέθανε, και είχε ήδη τέσσερις ολόκληρες μέρες μέσα στον τάφο. Τότε ο Κύριος έφτασε στη Βηθανία, στάθηκε μπροστά στο μνήμα και τον κάλεσε με τον λόγο της παντοδυναμίας του. Ο νεκρός σηκώθηκε ζωντανός μέσα στα σάβανά του, για να γίνει μαρτυρία της κοινής αναστάσεως όλων των ανθρώπων. Πολλοί από τους Ιουδαίους που είδαν αυτό το θαύμα πίστεψαν στον Χριστό και τον ακολούθησαν με όλη τους την καρδιά.

Γι' αυτό οι αρχιερείς αποφάσισαν να σκοτώσουν και τον αναστημένο, ώστε να σβήσει η ζωντανή απόδειξη της θεϊκής δυνάμεως. Έξι ημέρες πριν από το Πάσχα ο Κύριος επέστρεψε στη Βηθανία και βρισκόταν ξανά μαζί του στο ίδιο τραπέζι. Πολύς λαός συνέρρευσε εκεί, όχι μόνο για να δει τον Ιησού αλλά και για να αντικρίσει τον τετραήμερο. Έτσι ο Λάζαρος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Παλαιστίνη και να καταφύγει στο μικρό νησί της Κύπρου, μακριά από τους διώκτες του.

Εκεί τον υποδέχθηκαν οι Άγιοι Απόστολοι, οι οποίοι τον χειροτόνησαν επίσκοπο της πόλεως Κιτίου, σημερινής Λάρνακας. Παρέλαβε τότε με ταπείνωση το μικρό ποίμνιό του και άρχισε να διδάσκει στους νησιώτες τον σωτήριο λόγο του Ευαγγελίου. Επί τριάντα ολόκληρα χρόνια ποίμανε θεάρεστα την Εκκλησία της Κύπρου, παρηγορούσε τους θλιμμένους και επιτελούσε με τη δύναμη του Χριστού πολλά θαύματα ανάμεσα στους πιστούς του. Όταν συμπληρώθηκε ο χρόνος της επίγειας ζωής του, εκοιμήθη εν ειρήνη και ενταφιάστηκε με μεγάλη τιμή στην ίδια την πόλη του Κιτίου.

Πέρασαν αιώνες ολόκληροι και η μνήμη του ιερού λειψάνου είχε σχεδόν χαθεί από τους ντόπιους κατοίκους. Στα τέλη του ένατου αιώνα, ο ευσεβής αυτοκράτορας Λέων ο Έκτος ο Σοφός θέλησε να τιμήσει τον φίλο του Χριστού με ξεχωριστό τρόπο. Έκτισε στην Κωνσταντινούπολη μεγαλόπρεπο ναό και μοναστήρι στο όνομα του Αγίου και Δικαίου Λαζάρου, για αιώνιο μνημόσυνο. Έπειτα έδωσε αυτοκρατορική διαταγή και ανακομίστηκε με βασιλικές τιμές το ιερό λείψανο από την πόλη των Κιτιαίων στη βασιλεύουσα. Με τις πρεσβείες του φίλου σου Λαζάρου, Κύριε Ιησού Χριστέ, στερέωσε την πίστη μας στην ανάσταση και ελέησε τις ψυχές μας, αμήν.