Από τα παγωμένα βάθη της μεσαιωνικής Ρωσίας προβάλλει η ευγενική μορφή της πριγκίπισσας Ευπραξίας, που στον κόσμο ονομαζόταν Ευφροσύνη. Από νωρίς όμως η ψυχή της ποθούσε όχι τα εφήμερα παλάτια, αλλά τις αιώνιες σκηνές της ουράνιας Βασιλείας. Ήταν θυγατέρα του πρίγκιπα Ρογκβόλντ Μπορίσοβιτς της πόλης Πόλοτσκ, μιας ισχυρής και φημισμένης αρχοντικής γενιάς της παλαιάς Ρωσικής γης. Συγγενικά μάλιστα συνδεόταν στενά με τον άγιο πρίγκιπα Δοβμόντ Τιμόθεο, καθώς ήταν θεία του από την πλευρά του πατέρα.

Η νεαρή πριγκίπισσα παντρεύτηκε τον πρίγκιπα Γιαροσλάβ Βλαντίμιροβιτς, που εκείνη την εποχή κυβερνούσε τη γειτονική πόλη του Πσκωφ. Ο σύζυγός της όμως φάνηκε σύντομα ανάξιος των ιερών παραδόσεων του γένους και του ορθόδοξου πληρώματος της πατρίδας του. Εγκατέλειψε προδοτικά την πόλη του Πσκωφ και κατέφυγε στη γειτονική και εχθρική Λιβονία, μακριά από τη συνετή σύζυγό του. Εκεί συνδέθηκε με μια Γερμανίδα γυναίκα και νυμφεύθηκε δεύτερη φορά, εγκαταλείποντας οριστικά τη νόμιμη πριγκίπισσα της πατρίδας.

Μαζί με τους Τεύτονες ιππότες ο Γιαροσλάβ έκανε επαναλαμβανόμενες εχθρικές εισβολές στα ρωσικά εδάφη, σπέρνοντας θρήνο και ερήμωση. Το χίλια διακόσια τριάντα ένα κατέλαβε με τη βία τη μεθοριακή πόλη του Ίζμπορσκ, στρέφοντας πλέον τα όπλα ενάντια στους ομόπιστους ορθόδοξους συμπατριώτες του. Μετά την οδυνηρή αναχώρηση του συζύγου της, η εγκαταλελειμμένη Ευφροσύνη δεν παραδόθηκε στη θλίψη ούτε στην απελπισία της ψυχής. Στράφηκε αντίθετα ολόκαρδα στον Νυμφίο Χριστό, αφοσιωμένη πλέον σε έργα ευσέβειας, φιλανθρωπίας και βαθιάς προσευχητικής αφιέρωσης.

Το χίλια διακόσια σαράντα τρία οικοδόμησε με δικά της έξοδα γυναικείο μοναστήρι στις όχθες του ποταμού Βελίκα, κοντά στην πόλη του Πσκωφ. Το αφιέρωσε στον τίμιο Πρόδρομο και Βαπτιστή Ιωάννη, τον αδιαμφισβήτητο πρότυπο πάσης μοναχικής ζωής και άσκησης. Η ευσεβής παράδοση των Ρώσων ορθοδόξων διαφυλάσσει ότι η ίδια η ευγενής κτήτωρ ανέλαβε εκεί το αξίωμα της Καθηγουμένης. Έτσι από κοσμική πριγκίπισσα έγινε πνευματική μητέρα πολλών μοναζουσών, σύζυγος Χριστού και πιστή φύλακας της παρακαταθήκης του ιερού μοναστηριού.

Λίγο όμως μετά τη θεμελίωση και τη λειτουργία της ιεράς μονής, ο πρώην σύζυγός της την κάλεσε επιτηδείως στη Λιβονία. Της όρισε ως τόπο της συναντήσεως την πόλη Ότενπα, που στα ρωσικά παραδίδεται ως «Κεφαλή της Άρκτου». Εκεί η πρώην πριγκίπισσα και τότε μοναχή Ευπραξία βρήκε μαρτυρικό θάνατο από προμελετημένο χέρι, με στιλέτο εχθρού. Φονιάς της δεν ήταν άγνωστος εχθρικός επιδρομέας, αλλά ο νόθος γιος του Γιαροσλάβ από τη δεύτερη Γερμανίδα γυναίκα του ίδιου.

Με αυτόν τον τρόπο η ευλογημένη πριγκίπισσα τελείωσε ένδοξα τη ζωή της, νικώντας τη γήινη συγγένεια με την ουράνια αγάπη του Νυμφίου. Παρέδωσε την παρθενική ψυχή της στα χέρια του ουράνιου Νυμφίου της την όγδοη ημέρα του μηνός Μαΐου, ως αναίτια μάρτυς. Το λείψανό της μεταφέρθηκε με τιμή πίσω στην ορθόδοξη πατρίδα και ενταφιάστηκε στον ναό του μοναστηριού της, που είχε η ίδια θεμελιώσει. Δέκα μόλις ημέρες μετά τον αδίκητο μαρτυρικό θάνατο της οσιοπαρθενομάρτυρος συνέβη πάνω στον τάφο της φοβερό σημείο και θαύμα.

Από τη σεπτή εικόνα του Σωτήρος Χριστού που βρισκόταν εκεί πλάι άρχισε να αναβλύζει ευωδιαστό άγιο μύρο. Έκτοτε η θαυματουργή αυτή εικόνα ονομάστηκε ευλαβικά από όλον τον ορθόδοξο πιστό λαό «Ο Μυροβλύτης Σωτήρ». Σε δύο γνωστές εικόνες παρουσιάζεται μέχρι σήμερα η ευλογημένη μορφή της οσιοπαρθενομάρτυρος Ευπραξίας, ως διηνεκής μνήμη του αγώνα της. Στη μία εικονίζεται γονυκλινής σε στάση προσευχής, μαζί με τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο και τον Πρωτόκλητο Απόστολο Ανδρέα.

Στη δεύτερη εικόνα παρουσιάζεται όρθια, ταπεινή πλάι στη θαυμαστή εκείνη εικόνα του Σωτήρος, που ανέβλυσε τότε άγιο μύρο. Η Εκκλησία τιμά ευλαβικά τη μνήμη της δύο φορές κάθε χρόνο, τη δέκατη έκτη ημέρα του μηνός Οκτωβρίου. Επίσης την τιμά και κατά την Τρίτη Κυριακή μετά την Πεντηκοστή, στη Σύναξη όλων των αγίων του Πσκωφ. Πρέσβευε αγία Ευπραξία ενώπιον του ουράνιου Νυμφίου σου υπέρ ημών των αμαρτωλών τέκνων του Πσκωφ, αμήν.