Στους πρώτους χριστιανούς ηγέτες των Άγγλων ξεχωρίζει ο Άγιος Έντουιν, βασιλιάς της Νορθουμβρίας και μάρτυς για την πίστη του Χριστού. Η ζωή του είναι μια εκπληκτική ιστορία προδοσίας, εξορίας, θαυμαστής διασώσεως και τελικής επιστροφής στον αληθινό Θεό μέσα από βασιλικό αίμα. Γεννήθηκε γύρω στο έτος πεντακόσια ογδόντα τέσσερα, γιος του Άλλα, βασιλιά της Ντέιρα, μέσα στις βόρειες περιοχές της σημερινής Αγγλίας. Από νωρίς γνώρισε τις δοκιμασίες της ζωής, καθώς ο πατέρας του πέθανε όταν ο ίδιος ήταν ακόμη νεαρός και ευάλωτος στις πολιτικές αναταραχές.

Ο νεαρός Έντουιν στερήθηκε με δόλο το βασίλειό του από τον Έθελρεντ της Μπερνίκια, εχθρό που εκμεταλλεύτηκε την αδυναμία του. Εκείνος ένωσε με την βία τα δύο βασίλεια, την Μπερνίκια και την Ντέιρα, σε ένα ενιαίο βασίλειο που ονομάστηκε Νορθουμβρία. Ο εξόριστος και κυνηγημένος Έντουιν κατέφυγε στην Ανατολική Αγγλία, ζητώντας προστασία από τον βασιλιά Ρέντγουαλντ που τον δέχθηκε αρχικά με φιλικές διαθέσεις. Όμως ο Ρέντγουαλντ, μετά από συνεχείς απειλές και δελεαστικές υποσχέσεις των εχθρών, πείστηκε να παραδώσει τον φιλοξενούμενό του στους θανατηφόρους διώκτες.

Ένας πιστός φίλος προειδοποίησε τον Έντουιν για τον επικείμενο κίνδυνο μέσα στην ταραγμένη εκείνη νύχτα, ενώ ο νέος βασιλιάς αντιμετώπιζε αβέβαιο μέλλον. Τότε εμφανίστηκε σε αυτόν ένας μυστηριώδης ξένος, ο οποίος του υποσχέθηκε αποκατάσταση του βασιλείου εφόσον θα ακολουθούσε όσα θα του υποδείκνυε εκείνος. Ο Έντουιν συμφώνησε χωρίς δισταγμό και ο ξένος ακούμπησε το χέρι του στο κεφάλι του ζητώντας του να θυμηθεί την χειρονομία. Με τον καιρό ο Έντουιν έγινε κυρίαρχος ολόκληρου του βορρά της Αγγλίας, αναγκάζοντας με την ισχύ των όπλων τους άλλους βασιλείς να τον αναγνωρίσουν.

Παντρεύτηκε την Έθελμπουργκα, την κόρη του Αγίου Έθελμπερτ, του πρώτου χριστιανού βασιλιά της Αγγλίας και αδελφή του βασιλιά Έλμπαλντ της Κεντ. Το έτος εξακόσια είκοσι έξι, την παραμονή του Πάσχα, οργανώθηκε δολοφονική απόπειρα κατά της ζωής του βασιλιά. Εκείνη ακριβώς την νύχτα η βασίλισσα γέννησε ένα μικρό κορίτσι, ενώ ο βασιλιάς Κουίτσελμ των Δυτικών Σαξόνων έστελνε δολοφόνο. Ο δολοφόνος Εούμερ έφτασε με δηλητηριασμένο εγχειρίδιο και κατάφερε να γίνει δεκτός στην βασιλική παρουσία για να αποτελειώσει εκεί το βαρύ έγκλημα.

Θα πετύχαινε χωρίς δυσκολία τον φονικό σκοπό του, αν δεν είχε παρεμβληθεί ο πιστός υπουργός Λίλλα μπροστά στον αγαπημένο του βασιλιά. Ο πιστός εκείνος αυλικός θυσίασε χωρίς δισταγμό τη ζωή του, στεκόμενος σαν ζωντανή ασπίδα μεταξύ του βασιλιά και του δολοφόνου. Το λεπίδι διαπέρασε το σώμα του Λίλλα και πλήγωσε ελαφρά και τον βασιλιά, ενώ ο δολοφόνος σκοτώθηκε στην συμπλοκή. Ο επίσκοπος Παυλίνος της Υόρκης εξήγησε στον Έντουιν ότι σώθηκε χάρη στις προσευχές της βασίλισσάς του και του αληθινού Θεού.

Πρότεινε στον βασιλιά να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του επιτρέποντας την βάπτιση της νεογέννητης κόρης του Εάνφλεντα, που τελικά βαπτίστηκε την ημέρα της Πεντηκοστής. Ο ελαφρά τραυματισμένος βασιλιάς υποσχέθηκε στον Παυλίνο ότι θα γινόταν χριστιανός εφόσον γίνει υγιής και νικήσει τους συνωμότες. Μόλις θεραπεύτηκε από την πληγή του, στράτευσε εναντίον του βασιλιά των Δυτικών Σαξόνων, νικώντας ολοσχερώς και συλλαμβάνοντας τους συνωμότες της απόπειρας.

Εγκατέλειψε τότε την παγανιστική θρησκεία, αλλά ανέβαλε για καιρό την υπόσχεσή του να ασπαστεί τον Χριστιανισμό, βυθισμένος σε εσωτερικό αναζήτηση. Καθόταν μόνος για ώρες, προσπαθώντας να αποφασίσει ποια θρησκεία θα έπρεπε τελικά να ακολουθήσει στην υπόλοιπη ζωή του. Ο Παυλίνος, ενημερωμένος από αποκάλυψη για την υπόσχεση του ξένου, πήγε στον Έντουιν και ακούμπησε το χέρι του στο κεφάλι του ρωτώντας τον. Ο βασιλιάς αναγνώρισε αμέσως την χειρονομία και έντρομος θα έπεφτε στα πόδια του επισκόπου από τον φόβο και τον θαυμασμό του.

Ο Παυλίνος τον ανασήκωσε με στοργή και του είπε ότι ο Θεός τον γλίτωσε από τους εχθρούς, του προσφέρει την αιώνια Βασιλεία και πρέπει να εκπληρώσει την υπόσχεσή του. Ο επίσκοπος τον προέτρεψε να τηρήσει το ταμένο και να φυλάξει τις εντολές του αληθινού Θεού, παρουσιάζοντας τα γεγονότα ως θεϊκή φανέρωση. Ο Έντουιν ζήτησε την συμβουλή των αυλικών του, ώστε να τους πείσει να ασπαστούν μαζί του την νέα πίστη. Ο παγανιστής ιερέας Κόιφι αναγνώρισε ότι οι θεοί τους ήταν χωρίς δύναμη, ενώ άλλος σύμβουλος είπε ότι αυτή η ζωή είναι μηδαμινή.

Ο Παυλίνος μίλησε στην σύναξη και όταν τελείωσε, ο Κόιφι πρότεινε στον βασιλιά να καεί κάθε ψεύτικος ναός και βωμός. Ζήτησε μάλιστα ο ίδιος να ξεκινήσει την βεβήλωση, αφού είχε υπάρξει αρχηγός της παγανιστικής λατρείας του τόπου. Ζήτησε άλογο και όπλα, παρά την συνήθεια οι αρχιερείς να ιππεύουν φοράδα, και έριξε δόρυ μέσα στον ειδωλολατρικό ναό. Το έτος εξακόσια είκοσι επτά, στο ενδέκατο έτος της βασιλείας του, βαπτίστηκε από τον Παυλίνο στον ξύλινο ναό του Αγίου Πέτρου.

Ξεκίνησε αμέσως την κατασκευή νέου πέτρινου ναού, που ολοκληρώθηκε από τον διάδοχό του Άγιο Όσβαλντ μετά τον θάνατό του. Κυβέρνησε ειρηνικά για άλλα έξι χρόνια, διαδίδοντας τον Χριστιανισμό σε όλη την επικράτειά του με σταθερότητα και ζήλο πιστού άρχοντα. Σκοτώθηκε σε μάχη με τον Πέντα της Μερκίας και τον Κάντγουαλλα της Ουαλίας το έτος εξακόσια τριάντα τρία, σε ηλικία σαράντα οκτώ ετών. Το σώμα του τάφηκε στο Γουίτμπυ, ενώ η αγία του κεφαλή τοποθετήθηκε στον ναό της Υόρκης που εκείνος είχε ανεγείρει.

Οι περισσότερες αρχαίες αγγλικές αγιολογικές πηγές τον καταγράφουν ως αληθινό μάρτυρα για την πίστη του Χριστού και τον βασιλικό αγώνα. Ταις πρεσβείαις του Αγίου Έντουιν, Βασιλέως και Μάρτυρος της Νορθουμβρίας, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.