Στα παγωμένα δάση της βόρειας Ρωσίας έλαμψε ο Άγιος Αμφιλόχιος της Γκλουσέτσα, λαμπρό παράδειγμα μοναχικής υποταγής και πιστής αδελφικής συμπορεύσεως. Η ακόρεστη αναζήτηση της πνευματικής τελειότητας τον οδήγησε από την μακρινή του πατρίδα στα πόδια ενός μεγάλου γέροντα της εποχής εκείνης. Ήταν ήδη μοναχός με ιερατικό βαθμό όταν ξεκίνησε από το Ουστιούγκ, αναζητώντας πνευματικό πατέρα που θα μπορούσε να καθοδηγήσει την ψυχή του προς τον Χριστό. Έφτασε στον Άγιο Διονύσιο της Γκλουσέτσα το έτος χίλια τετρακόσια δεκαεπτά, αποφασισμένος να ζήσει αυστηρή ασκητική πολιτεία μέσα στην απομονωμένη αδελφότητα.

Ο Άγιος Διονύσιος αντιλήφθηκε αμέσως τον πόθο του νεοφερμένου για ασκητική ζωή, αλλά θέλησε πρώτα να δοκιμάσει την σταθερότητα της προαιρέσεώς του. Του εξήγησε με αυστηρή σαφήνεια την σκληρότητα και την τραχύτητα του βίου μέσα στο μοναστήρι, ώστε να μην παρασυρθεί από νεανικό ζήλο. Ο Αμφιλόχιος δεν πτοήθηκε καθόλου από τα προειδοποιητικά λόγια του ασκητικού γέροντος, μένοντας σταθερός στην απόφασή του να ακολουθήσει αυτόν τον δρόμο. Τότε ο Διονύσιος του πρότεινε μια ιδιαίτερη συμφωνία, αληθινό δεσμό αδελφικής ενότητας που θα κρατούσε δια βίου μεταξύ τους.

Του είπε καθαρά πως αν επιθυμεί να μείνει εκεί, οφείλουν να μην χωρίζονται μεταξύ τους όσο ζουν επί της γης ως αδελφοί. Ο Αμφιλόχιος δέχθηκε με μεγάλη αγαλλίαση την προτεινόμενη συμφωνία και ορκίστηκε επισήμως να τηρεί τον αυστηρό κανόνα του μοναστηρίου χωρίς καμία παρέκκλιση. Από εκείνη την ώρα η ζωή του Αμφιλοχίου δέθηκε άρρηκτα με την ζωή του πνευματικού πατρός του, αχώριστη συμπόρευση δύο ψυχών στον Χριστό. Είκοσι ολόκληρα χρόνια έζησε υπό την καθοδήγηση του Αγίου Διονυσίου με απόλυτη υπακοή, νηστεία, αδιάλειπτη προσευχή και κοινοβιακή εργασία.

Φρόντιζε επίμονα να μιμείται τον γέροντά του σε κάθε λεπτομέρεια του πνευματικού αγώνα και του εξωτερικού του βίου. Συμμετείχε ενεργά στην οικοδόμηση και υλική στερέωση του μοναστηρίου της Γκλουσέτσα, μοιραζόμενος κάθε κόπο και χαρά της ασκητικής αδελφότητας. Μετά την κοίμηση του Αγίου Διονυσίου, η αδελφότητα στράφηκε ομόφωνα προς εκείνον για την συνέχιση του πνευματικού και ποιμαντικού έργου του γέροντος. Ο Άγιος Αμφιλόχιος ανέλαβε ως ηγούμενος της ιεράς μονής της Γκλουσέτσα και διοίκησε την αδελφότητα για δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια.

Διοίκησε με την ίδια αυστηρότητα και αγάπη που είχε διδαχθεί από τον πνευματικό του πατέρα, διατηρώντας αναλλοίωτο τον κανόνα του κοινοβίου. Συνέχισε με ζήλο το έργο της οικοδομής, της λειτουργικής τάξεως και της πνευματικής καθοδηγήσεως των αδελφών μέσα στην μονή της Γκλουσέτσα. Παρέμεινε πιστός στην παρακαταθήκη του γέροντος, οδηγώντας τους νέους μοναχούς στον ίδιο δρόμο της νηστείας, προσευχής και υπακοής. Κοιμήθηκε ειρηνικά το έτος χίλια τετρακόσια πενήντα δύο και ετάφη δίπλα στον αγαπημένο του γέροντα, εκπληρώνοντας την αρχική τους συμφωνία αχωρίστου πορείας. Ταις πρεσβείαις του Αγίου Αμφιλοχίου του Ηγουμένου της Γκλουσέτσα, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.