Στη σερβική γη του δέκατου έκτου αιώνα η Αγία Ελένη έδειξε πώς η ευγενική καταγωγή μπορεί να μεταμορφωθεί σε μοναχική ταπείνωση. Η πριγκίπισσα Ελένη υπήρξε σύζυγος του δεσπότη Στεφάνου Στιλιάνοβιτς, ο οποίος επίσης τιμάται από την Εκκλησία ως άγιος. Μετά τον θάνατο του συζύγου της, γύρω στο χίλια πεντακόσια δεκαπέντε, αναγκάστηκε να καταφύγει στη Γερμανία για να γλιτώσει από τους Τούρκους. Αργότερα ένα μυστήριο φως εμφανίστηκε τη νύχτα πάνω από τον τάφο του δεσπότη, οδηγώντας στην αποκάλυψη των ιερών του λειψάνων.

Το άγιο σώμα του φυλάχθηκε για μεγάλο διάστημα στο μοναστήρι του Σισάτοβατς, στην ευλογημένη οροσειρά της Φρούσκα Γκόρα. Όταν η Ελένη πληροφορήθηκε την ανακάλυψη των άφθαρτων λειψάνων του συζύγου της, έσπευσε αμέσως στο μοναστήρι για να τα προσκυνήσει. Μπροστά στα θαύματα που τελούνταν συνεχώς στον τάφο, αποφάσισε να μείνει εκεί και να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στη μοναχική ζωή. Πήρε το μοναχικό όνομα Ιελισαβέτα, αφήνοντας πίσω για πάντα τη λαμπρότητα της πριγκιπικής αυλής και τις γήινες τιμές.

Σύμφωνα με την παράδοση, ίδρυσε το χίλια πεντακόσια είκοσι δύο τη γνωστή Μονή της Πετκόβιτσας στη σερβική γη. Έπειτα από μια ζωή γεμάτη άσκηση, νηστεία και διαρκή προσευχή, η Αγία Ελένη εκοιμήθη ειρηνικά το χίλια πεντακόσια σαράντα έξι. Υπάρχουν βάσιμες ενδείξεις πως ετάφη στο μοναστήρι της Υπεραγίας Θεοτόκου στο Σρέμσκι Καρλόβτσι, αναπαύοντας εκεί την αγιασμένη ψυχή της, αμήν.