Μέσα στη βαθιά νύχτα της Κρήτης ένας άγιος μαθητής του Αποστόλου Παύλου σηκώνεται οργισμένος να προσευχηθεί. Ζητάει με πάθος από τον Θεό να ρίξει φωτιά απ' τον ουρανό και να κάψει δύο αμαρτωλούς ανθρώπους. Η συγκλονιστική αυτή διήγηση διασώζεται στην επιστολή του ιερού Διονυσίου του Αρεοπαγίτου προς τον μοναχό Δημόφιλο. Ο μέγας Διονύσιος έγραψε εκείνη την επιστολή με σκοπό να διδάξει την πραότητα και την ανεξίκακη ψυχή του Χριστού. Σε ένα ταξίδι του στη μεγαλόνησο Κρήτη φιλοξενήθηκε στο σπίτι του μακαρίου Κάρπου, που ήταν αυτόπτης μαθητής του Παύλου.

Ο άνδρας αυτός ήταν μέγας ως προς τη ζωή των αρετών και ξεχώριζε από τους άλλους πιστούς για την υψηλή καθαρότητα του νου του. Διέθετε εξαιρετική πνευματική ικανότητα για τις θεοπτίες και αξιωνόταν επανειλημμένα ουράνιων αποκαλύψεων από τη χάρη του Θεού. Δεν τολμούσε ποτέ να προσέλθει στην τέλεση των αχράντων και ζωοποιών Μυστηρίων της Εκκλησίας του Χριστού. Πρώτα αξιωνόταν να δεχτεί από τον ουρανό μια θεοπρεπή θεωρία και έπειτα ξεκινούσε την ιερουργία της θείας λειτουργίας.

Η μεγαλόψυχη αυτή πνευματική του διάκριση τον αναδείκνυε γνήσιο και ευλογημένο μαθητή του μακαρίου Αποστόλου των Εθνών Παύλου. Ο Κάρπος υπήρξε μέγας στις αρετές του και ξεχώριζε ολοφάνερα για την υψηλή πνευματική του πορεία ανάμεσα στους πιστούς. Η πρώτη του φροντίδα ήταν πάντοτε να φυλάσσει καθαρή την καρδιά του από κάθε πάθος και κάθε εγωιστικό λογισμό. Σε κάποια στιγμή ο μακάριος Κάρπος ταράχτηκε βαθιά μέσα στην ψυχή του από έναν συγκεκριμένο άπιστο της περιοχής.

Ο άπιστος εκείνος είχε σύρει έναν πιστό αδελφό της Εκκλησίας μακριά από τον Χριστό και τον είχε παρασύρει στην ασέβεια. Η πνευματική αυτή απώλεια λύπησε υπερβολικά την αγωνιστική καρδιά του Κάρπου και του προκάλεσε μεγάλη εσωτερική ταραχή. Έπρεπε όμως, σύμφωνα με το πνεύμα του Ευαγγελίου, να φυλάξει την ιερή υπομονή και την πραεία διάκριση του Χριστού. Έπρεπε ακόμα με αγαπητικά λόγια να νουθετεί τον αδελφό που είχε πέσει και να υπομονεύει τον άπιστο με την καλοσύνη του.

Έπρεπε επίσης με ολόψυχη προσευχή να ζητά από τον φιλάνθρωπο Κύριο τη μεταστροφή και των δύο εκείνων ψυχών. Παρ' όλο που ο Κάρπος ποτέ πρωτύτερα δεν είχε δείξει σημάδια ανυπομονησίας ή θυμού, αυτή τη φορά ταράχτηκε υπερβολικά. Αργά την νύχτα, όταν πλησίαζε το ιερό μεσονύκτιο, σηκώθηκε όπως πάντα κατά τη συνήθειά του για την προσευχή του. Είχε δηλαδή πάντοτε τη φωτεινή ευλάβεια να σηκώνεται κάθε μεσονύκτιο και να στέκεται μπροστά στο εικονοστάσι.

Σταθείς όμως εκείνη τη φορά για την καθιερωμένη προσευχή του, δεν μπόρεσε να ξεπεράσει το αίσθημα της ισχυρής λύπης μέσα του. Η εσωτερική του ταραχή φούντωνε κάθε στιγμή περισσότερο και του εμπόδιζε ολότελα τη γαλήνια ενατένιση των ιερών πραγμάτων. Άρχισε να σκέφτεται ότι αυτοί οι παράνομοι, που διαστρέφουν τις ευθείες οδούς του Κυρίου, είναι άδικο να ζουν στη γη. Ζητούσε λοιπόν με θέρμη από τον Θεό να πέσει φωτιά απ' τον ουρανό και να καταφλέξει και τους δύο.

Καθώς προσευχόταν με αυτές τις φλογερές ιδέες, ξαφνικά το δωμάτιο όπου στεκόταν τραντάχτηκε δυνατά και άνοιξε στα δύο από πάνω. Έφτασε να νομίζει ότι στέκεται στην ανοιχτή αυλή, ενώ μια λαμπερή ουράνια φλόγα κατέβαινε από ψηλά κοντά του. Σήκωσε τα μάτια ψηλά και είδε τον ουρανό ανοιχτό και μέσα τον Ιησού Χριστό καθήμενο σε ένδοξο θρόνο. Γύρω από τον θρόνο στέκονταν αμέτρητα πλήθη Αγγέλων με ανθρώπινη μορφή, τιμώντας τον Κύριο σε ουράνια θαυμαστή σύναξη.

Έπειτα κατέβασε τα μάτια χαμηλά και είδε τη γη να σχίζεται και να εμφανίζεται μια βαθιά σκοτεινή άβυσσος. Στο χείλος της φοβερής αυτής αβύσσου στέκονταν οι δύο άνθρωποι για τους οποίους είχε ζητήσει την απώλεια από τον Θεό. Στέκονταν με ικετευτικό βλέμμα στα μάτια και με μεγάλο τρόμο και έντονο τρεμούλιασμα, κοντινοί στην οριστική πτώση. Στο βάθος της αβύσσου σερνόταν φοβερός δράκος και έτριζε άγρια με τα δόντια του την κρανιακή σιαγόνα του. Άλλοι άνθρωποι χτυπούσαν εκεί τους δύο αμαρτωλούς και τους έσπρωχναν, σύροντάς τους βίαια προς τον τρομερό δράκο.

Ο Κάρπος, βλέποντας τους δύο εκείνους που τον είχαν λυπήσει έτοιμους να πέσουν, γέμισε εσωτερικά με μεγάλη χαρά. Δεν κοίταζε πλέον τόσο τον ανοιχτό ουρανό ούτε τον Ιησού Χριστό που καθόταν επάνω στον δοξασμένο θρόνο. Κοίταζε αδιάκοπα και με προσοχή μόνο την επερχόμενη οδυνηρή απώλεια των δύο εκείνων αμαρτωλών στα βάθη της φλεγόμενης αβύσσου. Επειδή όμως οι δύο εκείνοι δεν έπεφταν τελικά μέσα στο σκοτεινό χάσμα, ο Κάρπος ξανάρχισε να αγανακτεί. Παρακαλούσε ξανά τον Θεό με νέα προσευχή να πέσουν επιτέλους στην άβυσσο και να καταστραφούν ολοκληρωτικά.

Όταν όμως ξανασήκωσε τα μάτια του ψηλά προς τον ουρανό, αντίκρισε εικόνα που τον συγκλόνισε ως τα κατάβαθα. Ο Ιησούς Χριστός σηκώθηκε από τον ουράνιο θρόνο της δόξης του και πλησίασε τους δύο τρομαγμένους αμαρτωλούς. Άπλωσε με αγάπη το χέρι του βοηθείας και τους έδωσε σωτηρία στο χείλος της φοβερής εκείνης αβύσσου. Οι ουράνιοι Άγγελοι από κάθε πλευρά τους κρατούσαν και τους στήριζαν με δύναμη, τραβώντας τους πίσω από το χάσμα. Έπειτα ο φιλάνθρωπος Κύριος γύρισε στραμμένος προς τον αυστηρό Κάρπο και του απηύθυνε λόγο μέσα στην ουράνια συγκλονιστική εκείνη σκηνή.

Η μορφή του Σωτήρα έλαμπε με άρρητη χάρη και η φωνή του γέμιζε αγάπη για τους αμαρτωλούς. Ο Άγιος μαθητής του Αποστόλου Παύλου άκουσε τότε τον φιλάνθρωπο Κύριο να μιλά καθαρά μέσα στην έκσταση του οράματος. Ο Σωτήρας τον ρώτησε με αγαπητικό αλλά αυστηρό τόνο για ποιο λόγο επιθυμεί ο ίδιος την απώλεια των αδελφών του. Τον προέτρεψε αμέσως ο Κύριος να μιμηθεί τον Ίδιο και να μη ζητά ποτέ τον θάνατο των αμαρτωλών ανθρώπων. Ο Χριστός βεβαίωσε τότε με πλήρη σαφήνεια ότι είναι ολότελα έτοιμος να ξαναπάθει για τη σωτηρία των ανθρωπίνων ψυχών.

Αρκεί μόνο οι αμαρτωλοί να επιστρέψουν από τους κακούς δρόμους τους και να μισήσουν στ' αλήθεια τις φοβερές αμαρτίες τους. Ο ιερός Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, φέρνοντας τη συγκλονιστική αυτή διήγηση στην επιστολή του προς τον Δημόφιλο, διδάσκει με σαφήνεια. Μας διδάσκει αδιάκοπα να μην είμαστε σκληροί απέναντι σε εκείνους τους αδελφούς που αμαρτάνουν και πέφτουν στις παγίδες του πονηρού πειρασμού. Δεν πρέπει να επιθυμούμε ποτέ για τους αμαρτωλούς την τιμωρία και την οριστική καταστροφή, αλλά τη μετάνοια και την επιστροφή τους.

Πρέπει να προσευχόμαστε ολόψυχα στον φιλάνθρωπο Θεό μας, που δεν θέλει τον θάνατο των αμαρτωλών, αλλά μόνο τη σωτηρία τους. Ο πανάγαθος Κύριος αγαπά πάντοτε τους δικαίους ανθρώπους, ελεεί όμως με την ίδια θεϊκή ευσπλαχνία και τους αμαρτωλούς που μετανοούν αληθινά. Στον Ίδιο τον σαρκωθέντα και σταυρωθέντα Κύριο Ιησού Χριστό ανήκει η δόξα και η προσκύνηση στους αιώνες των αιώνων. Ταις πρεσβείαις του Αγίου ενδόξου Αποστόλου Κάρπου και των μνημονευθέντων δύο αμαρτωλών της ιεράς αυτής διηγήσεως, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.