Μια ορθόδοξη Ρωσίδα πριγκίπισσα έχασε τον σύζυγό της, τους γιους της και τον εγγονό της από τους Μογγόλους Τατάρους και πέθανε μοναχή. Πεντακόσια χρόνια μετά την κοίμησή της, οι μάχες ολόκληρης της εκκλησιαστικής Ρωσίας για το σχίσμα των Παλαιόπιστων στράφηκαν γύρω από τον τάφο της. Η Αγία Άννα του Κασίν ήταν θυγατέρα του πρίγκιπα Δημητρίου Μπορίσοβιτς του Ροστόφ και προερχόταν από εκλεκτή πριγκιπική οικογένεια. Παντρεύτηκε το χίλια διακόσια ενενήντα τέσσερα τον Άγιο Μεγάλο Πρίγκιπα Μιχαήλ Γιαροσλάβιτς της Τβερ και έγινε νόμιμη σύζυγός του.

Εκείνος δολοφονήθηκε αργότερα από τους Μογγόλους Τατάρους της Χρυσής Ορδής, στις είκοσι δύο Νοεμβρίου του χίλια τριακόσια δεκαοκτώ, για την πίστη του στον Χριστό. Έπειτα από αυτόν τον τραγικό θάνατο, η Άννα αποσύρθηκε στη Μονή της Αγίας Σοφίας της πόλης Τβερ. Εκεί έλαβε το αγγελικό σχήμα του μοναχισμού και πήρε το νέο όνομα Ευφροσύνη ως ταπεινή μοναχή. Αργότερα μετακινήθηκε στη Μονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην πόλη Κασίν, όπου έζησε τα τελευταία της χρόνια.

Εκεί δέχτηκε το μεγάλο και αγγελικό σχήμα και πήρε ξανά το παλαιό βαπτιστικό της όνομα Άννα. Κοιμήθηκε εν ειρήνη Κυρίου τη δευτέρα Οκτωβρίου του χίλια τριακόσια τριάντα οκτώ, αφήνοντας πίσω της ζωντανό πνευματικό παράδειγμα. Οι γιοι της Αγίας Άννας ακολούθησαν την ακλόνητη ομολογία πίστεως του πατέρα τους και έδωσαν με τη σειρά τους τη ζωή τους. Ο Δημήτριος Μιχαήλοβιτς, που έμεινε γνωστός ως Φοβερά Μάτια, δολοφονήθηκε στη Χρυσή Ορδή στις δεκαπέντε Σεπτεμβρίου του χίλια τριακόσια εικοσιπέντε.

Λίγο αργότερα, ο πρίγκιπας της Τβερ Αλέξανδρος Μιχαήλοβιτς δολοφονήθηκε μαζί με τον γιο του Θεόδωρο, στις είκοσι εννέα Οκτωβρίου του χίλια τριακόσια τριάντα εννέα. Έτσι ολόκληρη η οικογένειά της σφραγίστηκε με το αίμα του μαρτυρίου για την πίστη του Χριστού και την ορθόδοξη ομολογία τους απέναντι στους Τατάρους εχθρούς. Τα θαύματα στον ιερό τάφο της Αγίας Άννας ξεκίνησαν τριακόσια σχεδόν χρόνια μετά την κοίμησή της, το χίλια εξακόσια έντεκα, κατά την πολιορκία της ορθόδοξης πόλης Κασίν.

Οι πολιορκητές ήταν πολωνικά και λιθουανικά στρατεύματα και απείλησαν να ισοπεδώσουν τα πάντα γύρω από την ορθόδοξη πόλη. Εκείνη την περίοδο ξέσπασε στην πόλη και μεγάλη πυρκαγιά, η οποία έσβησε όμως χωρίς να προξενήσει σοβαρές καταστροφές στους ναούς. Τότε η αγία εμφανίστηκε με το μεγάλο μοναχικό σχήμα στον Γεράσιμο, έναν βαριά άρρωστο επίτροπο του καθεδρικού της Κοιμήσεως. Του υποσχέθηκε πως θα γινόταν καλά, αλλά παραπονέθηκε ότι ο λαός δεν τιμούσε τον τάφο της ούτε τη μνήμη της.

Του είπε ακόμη πως εκείνη ικέτευε διαρκώς τον Κύριο και τη Μητέρα Του να σώσουν την πόλη Κασίν από τους εχθρούς. Τον διέταξε ακόμη να ζητήσει από τους ιερείς να φροντίζουν με ευλάβεια τον τάφο της και να ανάβουν εκεί ένα κερί. Το κερί αυτό έπρεπε να καίει πάντοτε ενώπιον της ιερής εικόνας του Αχειροποίητου Χριστού του Σωτήρα μέσα στον ναό. Στην Εκκλησιαστική Σύνοδο του χίλια εξακόσια σαράντα εννέα αποφασίστηκε η ανακομιδή των ιερών της λειψάνων για γενική προσκύνηση από τους πιστούς.

Η Αγία πριγκίπισσα Άννα του Κασίν τιμήθηκε τότε επίσημα ως αγία ολόκληρης της Ρωσικής Εκκλησίας με μεγάλες λατρευτικές εκδηλώσεις. Όμως το χίλια εξακόσια εβδομήντα επτά, ο πατριάρχης Ιωακείμ πρότεινε στη Σύνοδο της Μόσχας να σταματήσει η τίμησή της. Αιτία υπήρξε το σχίσμα των Παλαιόπιστων, οι οποίοι εκμεταλλεύονταν το όνομα της αγίας για τους δικούς τους σκοπούς. Όταν τάφηκε, το χέρι της ήταν τοποθετημένο να κάνει το σημείο του Σταυρού με δύο δάκτυλα αντί τριών.

Η μνήμη όμως της αγίας, που είχε λάβει στέφανο δόξης από τον Χριστό, δεν μπορούσε να σβήσει με κρατική απόφαση. Ο λαός εξακολούθησε να την αγαπά και να την προσκυνά, ενώ νέα θαύματα γίνονταν στον τάφο της. Στις δώδεκα Ιουνίου του χίλια εννιακόσια εννέα έγινε η δεύτερη επίσημη δοξολογία της και καθιερώθηκε η οικουμενική εορτή της. Στη Μεγαλυνάριο ωδή της η Αγία Άννα του Κασίν περιγράφεται ως διδάσκαλος των ορθόδοξων μοναχών και συνομιλήτρια των αγίων αγγέλων. Ταις πρεσβείαις της Αγίας Άννης του Κασίν, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.