Στα τέλη του τρίτου αιώνα η Θεσσαλονίκη γνώρισε έναν φοβερό διωγμό κατά των χριστιανών της, την εποχή που ο Μαξιμιανός είχε ανέβει στον αυτοκρατορικό θρόνο. Ο νέος αυτοκράτορας επισκέφθηκε εκείνες τις ημέρες την πόλη και διέταξε να κτιστούν εκεί μεγαλόπρεπα ανάκτορα για τη βασιλική του αυλή. Ανάμεσα στους πιστούς που ζούσαν τότε στη Θεσσαλονίκη ξεχώριζε ο νέος Δομνίνος για την ομολογία και τον ζήλο που έδειχνε στην πίστη του. Ποτέ δεν φοβήθηκε να κηρύξει δημόσια το όνομα του Χριστού και να καλέσει τους συμπολίτες του στη χριστιανική ευσέβεια.

Το όνομά του έγινε γρήγορα γνωστό στους ειδωλολάτρες της πόλης και συνελήφθη ως ταραχοποιός της επίσημης θρησκείας του κράτους. Οι στρατιώτες τον οδήγησαν αλυσοδεμένο μπροστά στον ίδιο τον αυτοκράτορα Μαξιμιανό για να δικαστεί επί τόπου. Εκείνος τον ρώτησε με θυμό πώς τόλμησε να ομολογεί άλλον Θεό από τους θεούς που λάτρευε όλη η αυτοκρατορία. Του ζήτησε αμέσως να θυσιάσει στα είδωλα και να σώσει τη ζωή του πριν εκτεθεί στα βασανιστήρια. Ο Δομνίνος δεν δίστασε ούτε στιγμή και απάντησε με σταθερότητα ότι αναγνωρίζει μόνο τον Κύριο Ιησού Χριστό.

Η απάντηση αυτή εξόργισε υπερβολικά τον τύραννο, ο οποίος διέταξε αμέσως τους δημίους να αρχίσουν τα πιο σκληρά βασανιστήρια. Οι δήμιοι ξέσχισαν ανελέητα το σώμα του αγίου με σιδερένια όργανα, για να τον αναγκάσουν να αλλάξει γνώμη. Ο Δομνίνος όμως δεν λύγισε, αλλά υπέφερε με αξιοθαύμαστη γαλήνη και έδειχνε χαρά πάνω στα τραύματά του. Καθώς ο μάρτυρας υπέμενε με υπομονή τα πρώτα κτυπήματα, άρχισε να περιγελά την αδυναμία και τη ματαιότητα των ειδωλολατρικών θεών.

Η θαρραλέα του γλώσσα εξαγρίωσε ακόμα περισσότερο τον Μαξιμιανό, που δεν άντεχε να ντροπιάζεται μπροστά στους στρατιώτες του. Διέταξε λοιπόν να βγάλουν τον Δομνίνο έξω από τα τείχη της Θεσσαλονίκης και να του κόψουν τα πόδια. Εκεί στον τόπο της εκτέλεσης οι στρατιώτες έκοψαν με τον πιο ωμό τρόπο τα πόδια του από τα γόνατα και κάτω. Όλοι περίμεναν ότι ο μάρτυρας θα ξεψυχούσε σε λίγες ώρες από την μεγάλη αιμορραγία και τους πόνους. Όμως ο άγιος έμεινε ζωντανός θαυματουργικά για επτά ολόκληρες ημέρες χωρίς να φάει ούτε να πιει το παραμικρό.

Όλο αυτό το διάστημα δεν παρέλειπε να δοξολογεί τον Κύριο και να ευχαριστεί τον Θεό για το χάρισμα του μαρτυρίου. Οι πιστοί που τον επισκέπτονταν κρυφά τον έβλεπαν να ακτινοβολεί από μια εσωτερική γαλήνη και να μην παραπονιέται καθόλου. Όταν συμπληρώθηκαν οι επτά ημέρες της δοξολογίας, ο Δομνίνος ευχαρίστησε για τελευταία φορά τον Θεό και παρέδωσε ήρεμα την αγία ψυχή του στα χέρια του Κυρίου Ιησού. Ταις πρεσβείαις του αγίου μάρτυρος Δομνίνου, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.