Στους δυσχείμερους καιρούς της Ενετικής και της Οθωμανικής κατοχής της Κρήτης, η Ιερά Μονή Παναγίας Καλυβιανής αναδείχθηκε σε φυτώριο αγωνιστών της πίστης. Πατέρες και αδελφές μοναχές της Μονής διέλαμψαν με την ασκητική τους πολιτεία και πολλοί από αυτούς σφράγισαν την ομολογία τους με τη θυσία του μαρτυρίου. Τα ονόματά τους έμειναν για αιώνες σκεπασμένα από τη σιωπή της Κρήτης, ώσπου άρχισαν οι ίδιοι να εμφανίζονται σε ευσεβείς πιστούς της περιοχής, διηγούμενοι τον βίο και την εν Χριστώ τελείωσή τους.

Το χίλια εννιακόσια ενενήντα τρία στον αύλειο χώρο της Ιεράς Μονής ξεράθηκε ένα κυπαρίσσι, το οποίο έπρεπε να κοπεί για λόγους ασφαλείας των προσκυνητών. Όταν έγινε η εκρίζωση του δένδρου, βρέθηκαν τάφοι και άγια λείψανα τα οποία απέπνεαν ουράνια ευωδία. Από τότε πλήθυναν τα σημεία της εμφανείας τους σε μοναχές, σε ευσεβείς χριστιανούς, σε εργάτες, σε τεχνίτες και σε προσκυνητές της Κρήτης και άλλων τόπων. Στις είκοσι οκτώ Σεπτεμβρίου του δύο χιλιάδες οκτώ ο Μητροπολίτης Γορτύνης και Αρκαδίας Μακάριος καθαγίασε την Ιερά Εικόνα και καθιέρωσε επίσημα την εορτή της Συνάξεώς τους.

Τέσσερα χρόνια αργότερα ο ίδιος εγκαινίασε τον Ιερό Ναό των Οσιομαρτύρων και του Οσίου Χαραλάμπους, δίπλα στους ευρεθέντες τάφους. Τα τίμια λείψανά τους ακόμη και σήμερα βρύουν ιάσεις και πνευματική παρηγοριά σε όσους πιστούς τους επικαλούνται με ευλάβεια. Πρεσβείαις των Οσιομαρτύρων της Καλυβιανής, Κύριε Ιησού Χριστέ, στήριξε την Κρήτη, ελέησε και σώσε τις ψυχές μας, αμήν.