Στις βραχώδεις πλαγιές της Καππαδοκίας ξεπρόβαλε ένα παιδί που οι γονείς του είχαν ταχθεί από τα σπάργανα στον αληθινό Κύριο. Ο Όσιος Ιγνάτιος έζησε επί των βασιλέων Νικηφόρου του Δευτέρου Φωκά και Ιωάννου του Πρώτου Τσιμισκή στην ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Καταγόταν από την δεύτερη επαρχία της Καππαδοκίας, μιας περιοχής γνωστής για τους πολυάριθμους ασκητές και αγίους πατέρες της. Οι ευλαβείς γονείς του τον αφιέρωσαν στον Θεό από βρέφος, όπως κάποτε η δίκαιη Άννα αφιέρωσε τον προφήτη Σαμουήλ.

Από νεαρή ηλικία ο μικρός Ιγνάτιος ένιωσε στην καρδιά του μια θεϊκή έλξη προς την ασκητική και μοναχική ζωή. Άφησε γρήγορα τον κόσμο και κατευθύνθηκε προς την Μονή του Σωτήρος Χριστού, που ονομαζόταν Βαθύς Ρύαξ. Το πανάρχαιο αυτό μοναστήρι βρισκόταν κοντά στην Τρίγλεια, στην περιοχή των σημερινών Μουδανιών της Μικράς Ασίας. Εκεί συνάντησε τον ηγούμενο και κτίτορα της μονής, τον Όσιο Βασίλειο, ο οποίος τιμάται την πρώτη ημέρα του Ιουλίου. Από τον φωτισμένο διδάσκαλο διδάχθηκε με προσοχή την αυστηρή άσκηση, την υπακοή, την ταπείνωση και την αδιάλειπτη προσευχή.

Η πνευματική του πρόοδος υπήρξε ταχύτατη και αξιοθαύμαστη, καθώς απέκτησε όλες τις θεοφιλείς αρετές της μοναχικής πολιτείας με σθένος. Επειδή είχε φθάσει σε μεγάλο πνευματικό ύψος, χειροτονήθηκε σταδιακά αναγνώστης, υποδιάκονος, διάκονος και τέλος πρεσβύτερος της Εκκλησίας του Χριστού. Όταν ο μακάριος ηγούμενος Βασίλειος αναπαύθηκε εν Κυρίω, η αδελφότητα εξέλεξε ομόφωνα τον Ιγνάτιο διάδοχό του στην ηγουμενική θέση. Ο νέος ποιμένας ανέλαβε τα ηνία της μονής με βαθιά συναίσθηση της ευθύνης απέναντι στις ψυχές των αδελφών του Χριστού.

Στα χρόνια της ηγουμενίας του προσέφερε στην αδελφότητα μεγάλη υλική και ταυτόχρονα πνευματική πρόοδο σε όλα τα επίπεδα. Φρόντισε με ζήλο να επεκτείνει τους χώρους της μονής, να την στολίσει και να την εμπλουτίσει με κάθε ωφέλιμο. Ανήγειρε μέσα στην ίδια τη μονή δύο όμορφες εκκλησίες αφιερωμένες στο όνομα του αγίου προφήτη Ηλία του Θεσβίτη. Σε μία γειτονική επίσης πόλη ίδρυσε άλλον λαμπρό ιερό ναό προς τιμήν των αγίων ενδόξων Αποστόλων του Χριστού.

Επιπλέον φρόντισε να κατασκευαστεί γύρω από την μονή ισχυρός και κομψός περίβολος για την ασφαλή προστασία των αδελφών. Όταν κάποιοι ισχυροί πολιτικοί άρχοντες θέλησαν να διαχειριστούν αυθαίρετα τα οικονομικά της μονής, αυτός στάθηκε γενναία και αποφασιστικά εμπόδιο. Με σθεναρή στάση προστάτευσε ακέραιη την μοναστηριακή περιουσία και τα ιερά δικαιώματα της αδελφότητας από κάθε εξωτερική παρέμβαση. Η σύνεση, η θεόσδοτη διάκριση και η πνευματική του ωριμότητα κατέστησαν τη μονή του Βαθέος Ρύακος πραγματικό κέντρο αναγέννησης και αγιότητας.

Ο ίδιος υπήρξε πρότυπο εργατικότητας, σιωπής και αγάπης, οδηγώντας με το παράδειγμά του τους νέους μοναχούς προς την τελειότητα. Κάποτε ο όσιος ηγούμενος ταξίδεψε στην βασιλίδα των πόλεων, την Κωνσταντινούπολη, για υποθέσεις σχετικές με την αγαπημένη του μονή. Εκεί προσέφερε ως ευλαβικό δώρο σε μία ξακουστή μονή της πρωτεύουσας έναν τίμιο σταυρό και το ιερό Ευαγγέλιο. Επιστρέφοντας από την μακρινή Κωνσταντινούπολη με χαρά και ικανοποίηση, ασθένησε ξαφνικά στον δρόμο από βαριά νόσο του στομάχου.

Οι δυνάμεις του εξαντλήθηκαν γρήγορα και έφτασε με δυσκολία στην περιοχή του Αμορίου, ή ίσως ακριβέστερα στο Αρμουτλί. Εκεί παρέδωσε ειρηνικά την οσιακή του ψυχή στα χέρια του φιλανθρώπου Κυρίου που τόσο πιστά υπηρέτησε σε ολόκληρη τη ζωή του. Τα τίμια λείψανά του ενταφιάστηκαν προσωρινά σε έναν από τους ιερούς ναούς της πόλεως εκείνης κατά την παράδοση της Εκκλησίας. Όταν πέρασε ο βαρύς χειμώνας, οι αδελφοί της μονής αποφάσισαν να μεταφέρουν με ευλάβεια το ιερό του σκήνωμα στην αγαπημένη του αδελφότητα.

Ανοίγοντας με τρόμο και ευλάβεια την λάρνακα, βρήκαν το άγιο σώμα του εντελώς ακέραιο, άφθαρτο και άθικτο από τη φθορά. Μάλιστα εκείνη την ώρα ανέβλυσε από τα λείψανα θαυμαστή και υπέροχη ευωδία, που πλημμύρισε ολόκληρο τον περιβάλλοντα χώρο. Με ευλάβεια το μετέφεραν στη μονή και το εναπέθεσαν στον νάρθηκα του ιερού ναού δοξάζοντας τον θαυμαστό εν αγίοις Θεό. Με τις πρεσβείες του οσίου Ιγνατίου του Ηγουμένου, αξίωσε και εμάς, Κύριε, της επουρανίου βασιλείας Σου, αμήν.