Στην μεγάλη μητρόπολη της Αντιόχειας έλαμψε ένας ιεράρχης που στάθηκε δίπλα στον λαό του στις πιο σκοτεινές ώρες της δοκιμασίας. Ο Άγιος Φλαβιανός υπήρξε σύγχρονος και πνευματικός συναγωνιστής του ιερού Ιωάννου του Χρυσοστόμου στην ίδια πόλη της Συρίας. Η ποιμαντική του παρουσία σημαδεύτηκε από ένα ταραγμένο γεγονός που συγκλόνισε ολόκληρη την ανατολική αυτοκρατορία της εποχής εκείνης. Οι κάτοικοι της Αντιόχειας εξεγέρθηκαν εναντίον της φορολογίας και κατέστρεψαν τους ανδριάντες του αυτοκράτορα Θεοδοσίου, προκαλώντας τη φοβερή οργή του ηγεμόνα.

Ο αυτοκράτορας απείλησε με σκληρή τιμωρία ολόκληρη την πόλη, ενώ ο φόβος και η αγωνία είχαν καταλάβει τους χριστιανούς πιστούς. Ο γενναίος αρχιεπίσκοπος δεν δίστασε να ταξιδέψει αυτοπροσώπως μέχρι την Κωνσταντινούπολη, για να ικετεύσει τη συγχώρεση των ταραγμένων χριστιανών της επαρχίας του. Με δάκρυα, με βαθιά ταπείνωση και με αποστολική παρρησία στάθηκε μπροστά στον αυτοκρατορικό θρόνο και ζήτησε ταπεινά το έλεος του ηγεμόνα. Η πρεσβεία του απέδωσε πλούσιο καρπό, καθώς ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος μαλάκωσε σταδιακά και χάρισε στους Αντιοχείς πλήρη συγχώρηση.

Έτσι ο πιστός ποιμένας έσωσε το ποίμνιό του από βέβαιη καταστροφή με την παρρησία, την σοφία και την προσευχή του. Επιστρέφοντας στην έδρα του, συνέχισε με ζήλο και σύνεση το έργο της διαποίμανσης μέχρι το τέλος της επίγειας ζωής του. Η οσιακή του κοίμηση ήρθε ειρηνικά και χωρίς ασθένεια, ως δώρο από τον Κύριο για την αγαπημένη του Εκκλησία, αμήν.