Μέσα στα δύσκολα χρόνια της θανατηφόρας εξέγερσης και των αλλεπάλληλων εχθρικών εισβολών έλαμψε μια σιωπηλή ψυχή ευγενικής γυναίκας. Πρόκειται για την Οσία Δωροθέα της ρωσικής πόλεως Κασίν, που γεννήθηκε από αρχοντικό γένος το χίλια πεντακόσια σαράντα εννέα. Δυστυχώς δεν έχει διασωθεί ούτε το κοσμικό της όνομα ούτε ο ακριβής τόπος όπου είδε το πρώτο φως. Από την τρυφερή ηλικία των δώδεκα ετών έζησε μέσα σε πολιτικές αναταραχές, εξεγέρσεις, εχθρικές εισβολές και επιδημία λοιμού.

Έτσι η ζωή της σφραγίστηκε από νωρίς με τη συναίσθηση της πρόσκαιρης φύσης κάθε εγκόσμιας ασφάλειας και ευτυχίας. Αργότερα παντρεύτηκε τον ευγενή Θεόδωρο Λάντυγκιν και έζησε μαζί του στην περιοχή της πόλεως Κασίν, βόρεια της Μόσχας. Από τον ευλογημένο γάμο τους απέκτησαν έναν υιό, ο οποίος έλαβε στο ορθόδοξο βάπτισμα το ευσεβές όνομα Μιχαήλ. Στις αρχές όμως του δέκατου εβδόμου αιώνα, οι Πολωνοί και Λιθουανοί επιδρομείς έφτασαν στις πύλες της πόλης Κασίν.

Ο ευγενής σύζυγος της Δωροθέας, ο Θεόδωρος, σκοτώθηκε ηρωικά υπερασπιζόμενος την πατρίδα του στις σκληρές μάχες εκείνες. Εκείνη η αγαπημένη σύζυγος ήταν τότε σε ηλικία περίπου εξήντα ετών και βρέθηκε ξαφνικά μόνη μέσα στον σκληρό πόλεμο. Μετά τη βαριά αυτή απώλεια αποφάσισε σταθερά να εγκαταλείψει εντελώς τον κόσμο και να εισέλθει σε γυναικείο μοναστήρι. Επέλεξε λοιπόν τη γυναικεία μονή της Υπαπαντής του Κυρίου στην ίδια την πόλη Κασίν, όπου αναπαύονταν τα λείψανα της Αγίας Άννας.

Η μνήμη της Αγίας Άννας του Κασίν τιμάται από την Εκκλησία στις δύο του μηνός Οκτωβρίου. Όμως η μονή της Υπαπαντής είχε λεηλατηθεί φοβερά μαζί με ολόκληρη την πόλη, και οι συνθήκες της ζωής εκεί ήταν πραγματικά πολύ σκληρές. Η Οσία Δωροθέα δεν πτοήθηκε από την καταστροφή και έχτισε μόνη της ένα μικρό ασκητικό κελί μέσα στα ίδια τα ερείπια. Εκεί ξεκίνησε τη δική της μοναχική και σκληρή πορεία, με βαθιά νηστεία, αδιάλειπτη προσευχή και αυστηρή πνευματική άσκηση.

Μέσα στα συντρίμμια του παλαιού μοναστηριού ανακάλυψε με μεγάλη της έκπληξη μια ιερή και κατεστραμμένη εικόνα της Παναγίας. Επρόκειτο για την περίφημη Εικόνα της Μητέρας του Θεού της Κορσούν, της οποίας η μνήμη τιμάται στις εννέα Οκτωβρίου. Η οσία φύλαξε με μεγάλη ευλάβεια την ιερή εικόνα μέσα στο φτωχικό της κελί και η εικόνα έγινε αργότερα θαυματουργή. Δεν δέχθηκε να μεταφερθεί σε άλλο πιο εύκολο μοναστήρι, αν και προχωρούσε η ηλικία της και η σωματική της κούραση.

Προτίμησε σταθερά να παραμείνει στην ημιερημική ζωή γύρω από την κατεστραμμένη Κασίν, παρά τις δύσκολες συνθήκες. Φρόντιζε με αγάπη τους πονεμένους εκείνης της ταραγμένης εποχής, παρηγορώντας τους και ενθαρρύνοντας τις απελπισμένες καρδιές τους. Όσα χρήματα της είχαν απομείνει μετά τον θάνατο του ευγενούς συζύγου της, τα διέθεσε όλα για την ανοικοδόμηση της μονής. Ένα μέρος της κληρονομιάς της μοιράστηκε επίσης ταπεινά στους πεινασμένους φτωχούς και στις άλλες ευσεβείς φιλανθρωπικές ανάγκες.

Η Οσία Δωροθέα είχε ζήσει κάποτε μέσα στη βαθιά χλιδή και την αρχοντική άνεση, αλλά τώρα είχε επιλέξει την πιο αυστηρή πτωχεία. Υπέφερε καρτερικά κάθε θλίψη και κάθε στενοχώρια, μη παύοντας να προσεύχεται για τον σκοτωμένο σύζυγό της και την πατρίδα της. Όταν πια ο πολεμικός κίνδυνος πέρασε από την περιοχή, οι άλλες μοναχές άρχισαν να επιστρέφουν σιγά σιγά στη μονή τους. Ο ενάρετος βίος της Οσίας Δωροθέας τραβούσε και άλλες γυναίκες προς τη μοναχική κλήση, σαν φωτεινός φάρος της εποχής.

Όλες οι αδελφές την επιθυμούσαν θερμά για ηγουμένη τους, αλλά η ταπεινή οσία αρνήθηκε μέχρι τέλους την υπεύθυνη αυτή θέση. Επέλεξε σταθερά να ζει ως απλή και ταπεινή μοναχή, παραμένοντας όμως πραγματικό ζωντανό πρότυπο για όλη την αδελφότητα. Το χίλια εξακόσια δεκαπέντε αξιώθηκε να δεχθεί το λεγόμενο Μέγα Αγγελικό Σχήμα και επέτεινε ακόμη περισσότερο τους πνευματικούς της αγώνες. Εκοιμήθη ειρηνικά εν Κυρίω στις είκοσι τέσσερις του Σεπτεμβρίου, το χίλια εξακόσια είκοσι εννέα, σε ηλικία ογδόντα περίπου ετών.

Είχε ζήσει μέσα στη μονή της Υπαπαντής συνολικά πάνω από είκοσι μοναχικά χρόνια, σε αδιάλειπτη ασκητική και υπηρεσία. Ενταφιάστηκε ευλαβικά στη βόρεια πλευρά του μοναστηριακού ναού, με την ταπείνωση που είχε σημαδέψει ολόκληρη τη ζωή της. Πάνω από τον τάφο της τοποθετήθηκε αναμνηστική λευκή πλάκα, της οποίας η επιγραφή έμενε αναγνώσιμη μέχρι τον εικοστό αιώνα. Πολλά θαύματα έγιναν για όσους έσπευδαν με ζωντανή πίστη να ζητήσουν τις πρεσβείες της και τη μεσιτεία της. Οσία Δωροθέα της Κασίν, πραεία και ταπεινή χήρα του Χριστού, πρέσβευε αδιάλειπτα προς τον Κύριο υπέρ ημών, αμήν.