Στις είκοσι τέσσερις του μήνα Σεπτεμβρίου τιμάται μια από τις λιγότερο γνωστές, αλλά ιερές μορφές του αγιολογίου της Εκκλησίας. Πρόκειται για την Αγία Πέρση, που σε κάποιες πηγές αναφέρεται με την παραλλαγή του ονόματος Περσίδα. Η μνήμη της είναι σπάνια και η αγιολογική παράδοση γύρω από το πρόσωπό της είναι ιδιαίτερα συντηρημένη. Το όνομά της δεν χάθηκε όμως μέσα στους αιώνες, χάρη στη φροντίδα παλαιότερων εκκλησιαστικών συντακτών και αγιολόγων.

Συγκεκριμένα, η αγία αναφέρεται καθαρά μέσα στον γνωστό Συναξαριστή του Delehaye κατά την εικοστή τρίτη και την εικοστή τέταρτη ημέρα του ίδιου μήνα. Επιπλέον, καταχωρείται και στον Παρισινό Κώδικα τρεις χιλιάδες σαράντα ένα ακριβώς στις είκοσι τέσσερις του Σεπτεμβρίου. Η μαρτυρία αυτή των γραπτών αγιολογικών πηγών αποδεικνύει σαφώς ότι η Εκκλησία θυμόταν σταθερά την Αγία Πέρση. Το όνομά της λοιπόν παραδίδεται έως τις μέρες μας μαζί με ένα σύντομο, αλλά πολύ εκφραστικό υμνογραφικό δίστιχο.

Σε αυτό αναφέρεται ότι η αγία ταξίδεψε για λίγο χρόνο μέσα στην ταραγμένη και πικρή θάλασσα του παρόντος κόσμου. Έπειτα, αξιώθηκε να ελλιμενιστεί στο μέγα και ασφαλές λιμάνι του ουρανού, πλάι στον γλυκύτατο Νυμφίο Χριστό. Η εικόνα αυτή φανερώνει το γενικότερο νόημα του χριστιανικού βίου ως πορείας προς τον ουράνιο τόπο της αναπαύσεως. Αγία Πέρση, που πέρασες σύντομα τη θάλασσα του βίου, πρέσβευε για τον δικό μας ήσυχο λιμένα, αμήν.