Στο φλεγόμενο νησί της Σικελίας, μέσα στις αρχές του ένατου αιώνα, ένας πατέρας με τα δύο παιδιά του ξεριζώθηκαν βίαια από την πατρίδα τους. Οι Αγαρηνοί κατακτητές, αφού ερήμωσαν την πόλη των Συρακουσών, τους έσυραν στην Αφρική για να τους μεταβάλουν σε υπηρέτες του νέου τους ηγεμόνα. Οι Άγιοι Ιωάννης με τα δύο παιδιά του Πέτρο και Αντώνιο, που λεγόταν και Αντωνίνος, κατάγονταν από τις Συρακούσες της Σικελίας. Έζησαν στα χρόνια του βασιλιά Βασιλείου του Μακεδόνα, όταν ο βυζαντινός κόσμος δοκιμαζόταν από τις επιδρομές των Σαρακηνών.

Όταν κατέλαβαν τη Σικελία οι Αγαρηνοί, πήραν αιχμάλωτο τον Ιωάννη μαζί με τους δύο γιους του. Τα δύο παιδιά τα μεγάλωσαν και τα μόρφωσαν με βάση τη δική τους θρησκεία, μακριά από κάθε χριστιανική παρουσία. Όταν όμως μεγάλωσαν, οι δύο νέοι δεν ξέχασαν τη θρησκεία που τους είχε διδάξει ο πατέρας τους στα πρώτα τους χρόνια. Συνέχιζαν να λατρεύουν κρυφά τον έναν και αληθινό Θεό, τηρώντας ζωντανή την πίστη μέσα στις καρδιές τους, μακριά από τα μάτια των κατακτητών.

Ο θηριώδης αρχηγός των Αγαρηνών, ο Αβραχίμ, τους είχε αγαπήσει για την εξυπνάδα και την αρετή τους. Έδωσε στον Αντωνίνο τη θέση του συγγενούς του και στον Πέτρο σπουδαίο αξίωμα του αυλικού αρχιθαλαμηπόλου. Όταν όμως ο Αβραχίμ έμαθε ότι οι δύο νέοι ομολογούσαν κρυφά τον Χριστό, εξαγριώθηκε με την προδοσία της δικής του εμπιστοσύνης. Τους συνέλαβε αμέσως και τους βασάνισε με τον πιο βάρβαρο και φρικτό τρόπο που μπορούσε να εφεύρει. Τους έδεσε με σιδερένιες χειροπέδες και τους χτύπησε ανηλεώς με ροζιασμένα ραβδιά για πολλή ώρα, χωρίς οίκτο και έλεος.

Έβαλε τον Αντωνίνο επάνω σε ένα γαϊδούρι και τον περιέφερε δεμένο μέσα στην πόλη, χλευάζοντάς τον δημόσια. Τον Πέτρο τον γύμνωσε και τον χτύπησε για πολλή ώρα με ραβδιά στα κόκαλα και στην κοιλιά. Τελικά αφού τους έκοψε όλα τα μέλη του σώματός τους, τα δύο παιδιά παρέδωσαν την αγία ψυχή τους στον Θεό. Ο δε πατέρας τους Ιωάννης παρέδωσε και αυτός ένδοξα την ψυχή του στον Θεό πάνω από τα σώματα των παιδιών του. Ο βάρβαρος Αβραχίμ τον άρπαξε με βία από τον λαιμό και του έχωσε ολόκληρο στο λαρύγγι το ξίφος του.

Μαζί τους ομολόγησε και ο Άγιος Ανδρέας, γέροντας στην ηλικία, που είχε επίσης συλληφθεί από τους Αγαρηνούς. Ο άρχοντας τον φυλάκισε για χρόνια και, βλέποντάς τον ακλόνητο, τον έβαλε στόχο και τον χτύπησε καλπάζοντας με το κοντάρι. Κατόπιν διέταξε να τον αποκεφαλίσουν με το ξίφος, και έτσι ο γέροντας Ανδρέας έλαβε ένδοξα το αμάραντο στεφάνι του μαρτυρίου του. Ταις πρεσβείαις των αγίων μαρτύρων Ιωάννου, Πέτρου, Αντωνίνου και Ανδρέου, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.