Μέσα στα πυκνά δάση του Σαρώφ, εκεί όπου το χιόνι σκεπάζει ολόκληρες σπηλιές για μήνες ολόκληρους, μια γυναίκα προσεύχεται μόνη της με δάκρυα στα μάτια. Με τα ίδια της τα χέρια έχει σκάψει μέσα στο σκληρό χώμα το πέτρινο καταφύγιό της, χωρίς να φοβάται την παγωνιά ή τα άγρια θηρία της ερημιάς. Η Οσία Παρασκευή προερχόταν από μία απλή και ταπεινή οικογένεια χωρικών της επαρχίας Ταμπώφ της κεντρικής Ρωσίας. Το όνομά της εκ γενετής ήταν Ειρήνη και ανατράφηκε μέσα στην απλή ευσέβεια του πιστού ρωσικού λαού.

Οι γονείς της την πάντρεψαν σε νεαρή ηλικία και έμεινε δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια έγγαμη, χωρίς όμως να αξιωθεί να αποκτήσει παιδιά. Μετά τον αναπάντεχο θάνατο του συζύγου της υπέφερε υπερβολικά πολύ και ένιωσε ολοκληρωτικά μόνη μέσα σε αυτόν τον κόσμο. Έκανε ένα μακρύ προσκυνηματικό ταξίδι στο ιερό Κίεβο, και εκεί αποφάσισε να αφιερωθεί πλέον ολόκληρη στον Θεό. Η μοναχική της κουρά πραγματοποιήθηκε στο ίδιο το ιερό Κίεβο, όπου έλαβε επίσημα το νέο μοναχικό της όνομα Παρασκευή.

Στη συνέχεια αναχώρησε για να ζήσει τριάντα ολόκληρα χρόνια στο απέραντο και άγριο δάσος του Σαρώφ, μέσα σε μια σπηλιά. Όπως είπαμε προηγουμένως, την είχε σκάψει εκείνη η ίδια με τα χέρια της, χωρίς καμία ανθρώπινη βοήθεια. Ήδη από εκείνον τον καιρό την θεωρούσαν δια Χριστόν σαλή όλοι οι άνθρωποι της περιοχής που τη γνώριζαν προσωπικά. Επειδή είχε λάβει και το διορατικό χάρισμα, πλήθος ανθρώπων κατέφευγαν σε αυτήν ζητώντας την βοήθειά της και τις προσευχές της.

Ο Θεός επέτρεψε εν τέλει να υποφέρει την ίδια ακριβώς δοκιμασία με τον μεγάλο Άγιο Σεραφείμ του Σαρώφ. Ληστές την χτύπησαν μέσα στο δάσος τόσο σκληρά, ώστε έφτασε πολύ κοντά στον θάνατο από τα φοβερά τραύματα. Τα τελευταία χρόνια της επίγειας ζωής της ζούσε για μακρά τακτικά διαστήματα μέσα στην ιερά Μονή του Ντιβέεβο. Είχε κάποιες παιδικές κούκλες, τις οποίες φρόντιζε ιδιαιτέρως με μεγάλη στοργή, σαν να ήταν δικά της αληθινά παιδιά. Η Παρασκευή ήταν πάντοτε εξαιρετικά καθαρή, φορούσε καθαρά και ανοιχτόχρωμα ρούχα, και διατηρούσε επιπλέον το κελί της σε άριστη κατάσταση.

Αυτό δεν συμβάδιζε με το σύνηθες τυπικό των υπόλοιπων δια Χριστόν σαλών, αλλά αποτελούσε δικό της προσωπικό χαρακτηριστικό γνώρισμα. Το κρεβάτι της το είχε στολισμένο με χοντρά μαξιλάρια και πολλές κούκλες, χωρίς όμως ποτέ να το χρησιμοποιεί. Κοιμόταν μόνο ελάχιστες ώρες κάθε μέρα, και δεν κατάκλινε ποτέ το σώμα της σε στρώμα ή κρεβάτι. Όταν έλεγε την Ευχή του Ιησού, συνήθιζε να πλέκει ταυτόχρονα και κάλτσες με τη βελόνα στα χέρια της. Ενώ έκοβε με το δρεπάνι τα χόρτα του αγρού, έκανε ακόμη πολλές εδαφιαίες μετάνοιες προς τον Κύριο.

Ο πνευματικός κόσμος ήταν πραγματικά ολάνοιχτος μπροστά της, και μπορούσε να βλέπει καθαρά τις ψυχές των επισκεπτών της. Διέκρινε επίσης τους κρυφούς λογισμούς και τις απόκρυφες σκέψεις εκείνων που έρχονταν να ζητήσουν τη συμβουλή της. Η Παρασκευή νουθετούσε και καθοδηγούσε ακόμη μια άλλη δια Χριστόν σαλή, την Οσία Μαρία Ιβάνοβνα του Ντιβέεβο. Στους επισκέπτες της συνήθιζε να βάζει μπόλικη ζάχαρη μέσα στο τσάι τους, όταν προέβλεπε κάτι κακό στο μέλλον.

Το έτος χίλια εννιακόσια τρία, όταν έγινε η ανακομιδή του ιερού λειψάνου του Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ, συνέβησαν θαυμαστά γεγονότα. Η Οσία Παρασκευή προφήτεψε τότε στον τσάρο Νικόλαο και στην τσαρίνα ότι θα γεννούσαν επιτέλους έναν διάδοχο. Παράλληλα όμως τους προείπε με σαφήνεια όλα τα αιματηρά γεγονότα που θα συνέβαιναν το έτος χίλια εννιακόσια δεκαεπτά. Είναι χαρακτηριστικό ότι γέμισε το φλυτζάνι του τσάρου με τόση ζάχαρη, ώστε να ξεχειλίζει επάνω στο τραπέζι.

Όσοι είδαν το πρόσωπο του τσάρου μετά την έξοδό του από το κελί της οσίας τον είδαν φανερά ταραγμένο. Λίγο πριν τον θάνατό της έκανε επανειλημμένες μετάνοιες μπροστά στο πορτραίτο του τσάρου, προβλέποντας έτσι την αγιότητά του. Η Ρωσική Εκκλησία τιμά τη μνήμη της κάθε χρόνο την εικοστή δευτέρα ημέρα του μηνός Σεπτεμβρίου. Την ημέρα αυτή κοιμήθηκε ειρηνικά το έτος χίλια εννιακόσια δεκαπέντε, σε ηλικία εκατόν είκοσι ολόκληρων χρόνων. Ταις πρεσβείαις της Αγίας Σου Οσίας Παρασκευής της δια Χριστόν Σαλής του Σαρώφ και Ντιβέεβο, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.