Στα μέσα του έβδομου αιώνα, η Εκκλησία ταλαντευόταν από το μονοθελητικό φρόνημα των αυτοκρατόρων του Βυζαντίου. Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής στάθηκε στύλος της Ορθοδοξίας και είχε γύρω του πιστούς και ένθεους μαθητές. Ξεχωρίζουν τέσσερις γενναίοι ομολογητές: ο Ευπρέπιος, ο Θεόδωρος και οι δύο Αναστάσιοι, που μοιράστηκαν τον δρόμο του μαρτυρίου. Οι δύο Αναστάσιοι εξορίστηκαν αρχικά από τον αιρετικό βασιλιά Κώνσταντα τον Δεύτερο μέσα στη μακρινή και τραχιά Θράκη.

Υπέστησαν εκεί πολλές και βαριές ταλαιπωρίες για χάρη της ορθής πίστεως, χωρίς ποτέ να λυγίσουν στο φρόνημά τους. Επειδή επέμεναν στο ορθόδοξο φρόνημά τους και αρνούνταν την αίρεση, τους έφεραν δεμένους πίσω στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί συνεκλήθη αιρετική Σύνοδος, η οποία τους καταδίκασε με σκληρότητα και τους παρέδωσε στον έπαρχο για να τιμωρηθούν. Αυτός, μαζί με τον δάσκαλό τους Μάξιμο, διέταξε να τους κόψουν με σκληρότητα τη γλώσσα και το δεξί τους χέρι.

Ο Αναστάσιος ο πρεσβύτερος πέθανε εξόριστος στη μακρινή και κρύα Λαζική μετά από είκοσι ολόκληρα χρόνια εξορίας. Ο νεότερος Αναστάσιος κοιμήθηκε σε κάποιο φρούριο της Θράκης, σιωπηλός αλλά βροντερός κήρυκας της Ορθόδοξης αλήθειας και ζωής. Τα ίδια ακριβώς έπαθαν και οι άλλοι δύο μαθητές του Μαξίμου, ο Θεόδωρος και ο Ευπρέπιος οι Ομολογητές. Ο Θεόδωρος παρέδωσε την αγία ψυχή του στον Κύριο μετά από είκοσι χρόνια εξορίας, ενώ ο Ευπρέπιος κοιμήθηκε εξόριστος μετά από έναν μόλις χρόνο. Ταις πρεσβείαις των αγίων ενδόξων ομολογητών Ευπρεπίου, των δύο Αναστασίων και Θεοδώρου, των πιστών μαθητών του Αγίου Μάξιμου του Ομολογητού, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.