Στον δέκατο έβδομο αιώνα η μαρτυρική γη της Γεωργίας στέναζε κάτω από την περσική βία και τη μανία των αλλόθρησκων αρχόντων. Οι Πέρσες κατακτητές κατέστρεψαν τις εκκλησίες και τα μοναστήρια, και ξερίζωσαν χιλιάδες γεωργιανές οικογένειες στις απομακρυσμένες επαρχίες της Περσίας. Στα έρημα εδάφη εγκαταστάθηκαν τουρκικές νομαδικές φυλές από την κεντρική Ασία, και η ζωή των πιστών έγινε δύσκολη και άχαρη. Στο γεωργιανό χρονικό της Ζωής του Καρτλί διασώζεται ότι το όνομα του Χριστού δεν επιτρεπόταν να προφέρεται πλέον.

Μόνον σε λίγες ορεινές περιοχές, την Τουσέτη, την Πσάβι και την Κχεβσουρέτι, οι κάτοικοι εξακολουθούσαν να ομολογούν την πίστη τους ελεύθερα. Όμως ο πανάγαθος Κύριος ξύπνησε στον γενναίο πρίγκιπα Μπιτζίνα Τσολοκασβίλι του Κακέτι ισχυρή επιθυμία απελευθερώσεως του γεωργιανού λαού. Μαζί με τον Σαλβά και τον θείο του Ελιζμπάρ, πρίγκιπες των επαρχιών Αραγκβί και Ξάνι, ανέλαβαν τον αγώνα της λυτρώσεως. Ο Σαλίμ Χαν ο Πέρσης διοικητής του Κακέτι ενθάρρυνε τους Τατάρους νομάδες να βεβηλώνουν τους ιερούς ναούς.

Φοβούμενοι ότι ο εχθρός θα κυριαρχούσε σύντομα και στο Καρτλί, οι τρεις πρίγκιπες ένωσαν τις δυνάμεις των δύο περιοχών για την αντεπίθεση. Μετά από σκέψη, ο Μπιτζίνα αποκάλυψε την πρόθεσή του στον πενθερό του, τον πρίγκιπα Ζαάλ του Αραγκβί, ο οποίος δέχθηκε ευχαρίστως να βοηθήσει αναζητώντας μυστικά την ελευθερία. Τη νύχτα της δέκατης πέμπτης Σεπτεμβρίου του χιλίου εξακοσίου πενήντα εννέα, εορτή της εκκλησίας του Αλαβέρντι, ο γεωργιανός στρατός συγκεντρώθηκε για την αντεπίθεση.

Πέρασαν τα βουνά, διέσχισαν το χωριό Αχμέτα και εξαπέλυσαν αιφνιδιαστική επίθεση κατά των Περσών από το φρούριο Μπαχτριόνι και τον ναό του Αλαβέρντι. Τα στρατεύματα του εισβολέα συντρίφθηκαν τόσο ολοκληρωτικά, ώστε ο αρχηγός τους Σαλίμ Χαν με δυσκολία διέφυγε από τους τιμωρούς. Εγκατέλειψε μάλιστα την οικογένεια και τον στρατό του μέσα στη δίνη της φοβερής εκείνης συντριπτικής ήττας. Ο νικητής γεωργιανός στρατός προσέφερε ευχαριστήριες δεήσεις στον Κύριο και στον μεγαλομάρτυρα Γεώργιο, προστάτη του γεωργιανού λαού.

Ο άγιος εμφανίσθηκε ορατά σε όλους κατά τη διάρκεια της μάχης, καβάλα στον λευκό του ίππο σαν αστραπή φοβερή. Οδήγησε με θεϊκή δύναμη τους Γεωργιανούς πολεμιστές προς τη νίκη και τη λευτεριά της αγαπημένης πατρίδας τους. Η χαρά όμως της νίκης υπήρξε μεγάλη αλλά πολύ σύντομη μέσα στις τραγικές περιστάσεις της σκλαβωμένης Γεωργίας. Ο εξοργισμένος σάχης Αμπάς ο Δεύτερος διέταξε τον βασιλιά Βαχτάνγκ του Πέμπτο του Καρτλί να παραδώσει τους υποκινητές της εξεγέρσεως.

Βέβαιοι ότι δεν θα έβρισκαν έλεος από τον σάχη, οι ηρωικοί ελευθερωτές της Γεωργίας ξεκίνησαν εν τούτοις για την Περσία χωρίς γογγυσμό. Στάθηκαν εκούσιοι μάρτυρες και πρόθυμοι θύτες της ίδιας τους της ζωής, μπροστά στον Χριστό τον αρχηγό της ζωής. Ο σάχης τους υποδέχθηκε με σεβασμό και τους δώρισε γενναιόδωρα δώρα, όμως απαίτησε να αρνηθούν την πίστη του Χριστού. Ούτε η δωροδοκία ούτε η κολακεία λύγισαν τη θέλησή τους ή ξεθώριασαν τη φλόγα της ορθόδοξης ομολογίας τους.

Τότε διέταξε τους υπηρέτες του να τους συλλάβουν, να τους γυμνώσουν, και να τους ρίξουν δεμένους κάτω από τον καυτό ήλιο. Βασανισμένοι από τη δίψα και τα τσιμπήματα των εντόμων, οι μάρτυρες ξεπέρασαν με τη χάρη του Θεού κάθε δαιμονικό πειρασμό αρνήσεως. Ο εξοργισμένος Σαλίμ Χαν διέταξε τον αποκεφαλισμό του Ελιζμπάρ και του Σαλβά, ελπίζοντας να λυγίσει την απόφαση του Μπιτζίνα. Ωστόσο οι προσπάθειές του απέβησαν μάταιες, και ο Μπιτζίνα διακήρυξε ότι τίποτε δεν είναι γλυκύτερο από τον θάνατο για χάρη του Χριστού.

Οι πρίγκιπες της Ξάνι έσκυψαν ήρεμα τα κεφάλια τους, όμως οι κοντοί δήμιοι δεν έφταναν τους ψηλούς. Έτσι έκοψαν πρώτα τα πόδια τους στα γόνατα, και έπειτα τους αποκεφάλισαν μόλις έπεσαν στο έδαφος. Ο σάχης διέταξε να ντύσουν τον Μπιτζίνα με γυναικείο πέπλο, να τον καθίσουν σε γαϊδούρι, και να τον περιφέρουν εμπαικτικά. Έπειτα του έκοψαν με βάρβαρο τρόπο τα δάχτυλα, τα χέρια, τα πόδια, ώσπου να μείνει μόνο το κεφάλι. Στο τέλος ένας από τους διώκτες του τρύπησε την καρδιά με δόρυ, το χίλιο εξακόσιο εξήντα ένα. Ταις πρεσβείαις των αγίων ενδόξων μαρτύρων Μπιτζίνα, Ελιζμπάρ και Σαλβά, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.