Στη μεθόρια γραμμή ανάμεσα στον χριστιανικό κόσμο και τη μουσουλμανική κατάκτηση, δύο νεαροί αδελφοί επέλεξαν να σταθούν αμετακίνητοι στην πατροπαράδοτη πίστη με κίνδυνο της ζωής τους. Οι Άγιοι Ισαάκ και Ιωσήφ γεννήθηκαν σε μουσουλμανική οικογένεια της Γεωργίας, μέσα σε μια ιστορική εποχή μεγάλων θρησκευτικών εντάσεων στις περιοχές αυτές. Η Γεωργιανή μητέρα τους όμως ήταν αληθινή χριστιανή και τους ανέθρεψε κρυφά σύμφωνα με την Ορθόδοξη παράδοση των πατέρων τους.

Από νεαρή ηλικία οι δύο αδελφοί αφομοίωσαν βαθιά τη χριστιανική πίστη και έδωσαν ολόκληρη την καρδιά τους στον Σωτήρα. Με την πάροδο των χρόνων η αφοσίωσή τους έγινε τόσο στέρεη, ώστε αποφάσισαν να μεταβούν στο Βυζάντιο. Ζήτησαν από τον αυτοκράτορα Νικηφόρο τον Πρώτο τον Φωκά να τους επιτρέψει να εγκατασταθούν στην ξακουστή Κωνσταντινούπολη. Ο ευσεβής αυτός αυτοκράτορας υποδέχθηκε τους αδελφούς με μεγάλη χαρά και θερμή πατρική αγάπη και τιμητική δοχή.

Οι δύο νέοι ήταν ήδη ευρέως γνωστοί και βαθιά σεβαστοί ανάμεσα στους ευγενείς της Θεοδοσιουπόλεως, της σημερινής πόλεως του Καρνού. Όταν ο εμίρης της Θεοδοσιουπόλεως πληροφορήθηκε την πρόθεσή τους, διέταξε να εμφανιστούν αμέσως μπροστά του για ανάκριση. Απαίτησε να μάθει τον λόγο που τους ωθούσε να πορευθούν προς την μακρινή πρωτεύουσα του χριστιανικού Βυζαντίου. Οι αδελφοί απάντησαν με ειλικρίνεια και παρρησία ότι ο μόνος λόγος ήταν η ομολογία της χριστιανικής τους πίστεως.

Ο εμίρης άκουσε την απάντηση και κυριεύθηκε από οργή, αλλά δίσταζε ακόμη να τους θανατώσει επί τόπου. Οι αδελφοί απολάμβαναν βαθύ σεβασμό από τους κατοίκους και ο εμίρης φοβόταν την αντίδραση του λαού. Αποφάσισε λοιπόν να τους μεταστρέψει από τη χριστιανική πίστη με συνδυασμένες δόλιες υποσχέσεις και τρομερές απειλές. Ο ηλικιωμένος πατέρας τους με δάκρυα τους ικέτευε σπαρακτικά να αρνηθούν δημόσια τον Χριστό και τη διδασκαλία του. Ο εμίρης τους υποσχόταν επίγεια τιμή και αμοιβή, αλλά απειλούσε με φρικτά βασανιστήρια και βίαιο θάνατο.

Οι Άγιοι αδελφοί απάντησαν με τα προφητικά λόγια του Ησαΐα για το χορτάρι και τα άνθη του αγρού. Διακήρυξαν ότι ούτε ο θάνατος ούτε η ζωή θα τους χώριζαν από την αγάπη του Χριστού. Η γενναία αυτή παρρησία εξαγρίωσε τον εμίρη, και διέταξε αμέσως την εκτέλεσή τους με τη σπάθη. Πριν παραδώσουν τις αγνές ψυχές τους στον Δημιουργό, γονάτισαν στη γη και προσευχήθηκαν με δάκρυα στον Κύριο. Παρακαλούσαν τον Πατέρα να τους δεχθεί ως άγια θυσία και να τους συναριθμήσει με τους μάρτυρες της Εκκλησίας.

Έσκυψαν τους τραχήλους τους κάτω από το ξίφος των δημίων και αποκεφαλίστηκαν σε εκείνη την ευλογημένη γη της Γεωργίας. Τη νύχτα τα ιερά λείψανά τους έλαμψαν με φως ολόλαμπρο, και τρόμαξαν οι άθεοι διώκτες της πίστεως. Διέταξαν τότε τους ντόπιους χριστιανούς να τους ενταφιάσουν, και αργότερα ανηγέρθη ναός πάνω στον τάφο τους. Ταις πρεσβείαις των αγίων μαρτύρων Ισαάκ και Ιωσήφ των εκ Γεωργίας, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.