Στις πλαγιές του Πηλίου, λίγο μακριά από το χωριό Μακρινίτσα, ορθώνεται γαλήνια η μονή της Αγίας Τριάδος της Σουρβιάς. Εκεί ζει ακόμη η μνήμη ενός οσίου που γέμισε τον τόπο με δάκρυα προσευχής και θαύματα της θείας χάριτος. Στη στρατιά των οσίων λαμπρή θέση κατέχει ο Όσιος Γεράσιμος ο Νέος ο Θαυματουργός, ο εκ Λεονταρίου της Πελοποννήσου. Ασκήτευσε στην Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος Σουρβιάς, την οποία είχε κτίσει εκ βάθρων ο Όσιος Διονύσιος του Ολύμπου περίπου εκατόν πενήντα χρόνια ενωρίτερα.

Ο Όσιος Γεράσιμος θεωρείται ως ο δεύτερος κτήτωρ της Ιεράς Μονής Σουρβιάς, και εκεί φυλάσσεται μέχρι σήμερα ο σεβάσμιος τάφος του. Γεννήθηκε στα μέσα του δεκάτου εβδόμου αιώνα στο χωριό Λεοντάριο Μεγαλοπόλεως της Πελοποννήσου, από γονείς τον Θεόδωρο και την Ευαγγελία. Όταν ο μικρός Γεώργιος, όπως ονομάστηκε αρχικά, έγινε οκτώ ετών, οι γονείς του τον παρέδωσαν σε δάσκαλο να μαθαίνει τα ιερά γράμματα. Από μικρός αγαπούσε ιδιαίτερα τους βίους των αγίων και διάβαζε με δίψα τους πνευματικούς αγώνες των οσίων ασκητών.

Έτσι μέσα στην παιδική ψυχή του φύτρωσε από νωρίς ο πόθος της μοναχικής ζωής και της αφιερώσεως στον Θεό. Οι γονείς του τον είχαν αναθρέψει με ευσέβεια και ορθόδοξο φρόνημα, και αυτό βοήθησε στη διαμόρφωση του πνευματικού του χαρακτήρα. Η Πελοπόννησος εκείνη την εποχή, αν και βρισκόταν κάτω από τη βαριά τουρκική σκλαβιά, διατηρούσε ζωντανή την ορθόδοξη παράδοση των πατέρων. Όταν μεγάλωσε αρκετά, ο νεαρός Γεώργιος αναχώρησε προς τη γνωστή μονή Φιλοσόφου, η οποία βρισκόταν κοντά στην ιδιαίτερη πατρίδα του.

Η μονή Φιλοσόφου ήταν τότε ένα σπουδαίο πνευματικό κέντρο της ελληνικής παιδείας και ορθόδοξης παράδοσης στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Εκεί έγινε μοναχός με το νέο όνομα Γεράσιμος, και όπως ήταν φυσικό απέκτησε σταδιακά πλούσια και βαθιά μόρφωση. Έχοντας θείο πόθο μέσα στην καρδιά του, μετέβη αργότερα στους Αγίους Τόπους για να προσκυνήσει τον Πανάγιο Τάφο. Γυρίζοντας στον ελλαδικό χώρο, ως άλλος απόστολος του Κυρίου, κήρυττε σε χωριά και πόλεις τον λόγο του Θεού στους σκλαβωμένους.

Έτσι έφτασε και στην ευλογημένη περιοχή της Μακρινίτσας, στη φημισμένη μονή Αγίας Τριάδος της Σουρβιάς, που είχε κτίσει ο Άγιος Διονύσιος Ολύμπου. Εδώ αποφάσισε να μείνει μόνιμα, αγωνιζόμενος τον καλόν αγώνα της πίστεως και της αγάπης προς τον αληθινό Θεό. Ανακαίνισε εκ βάθρων όλα τα οικοδομήματα της μονής και την επαναδιοργάνωσε σε αυστηρές ασκητικές και κοινοβιακές βάσεις. Τον ικανοποιούσε ιδιαίτερα το ήσυχο περιβάλλον της μονής και το καλό κλίμα της ευλογημένης αυτής περιοχής του Πηλίου.

Σε κοντινή απόσταση βρήκε ένα ήσυχο σπήλαιο όπου περνούσε ώρες ολόκληρες ησυχίας, προσευχής και πολλών δακρύων για τη σωτηρία του και όλων των ανθρώπων. Με τους πνευματικούς αυτούς αγώνες έγινε δοχείο της θείας χάριτος και πραγματικός φωτοδότης της εποχής του. Ο Θεός στόλισε τον δούλο του με το πλούσιο χάρισμα της θαυματουργίας, ως ανταμοιβή για τους ασκητικούς αγώνες του. Από τη μονή έβγαινε συχνά χάριν αγάπης προς τους σκλαβωμένους αδελφούς Έλληνες των γύρω περιοχών Μακρινίτσας, Βελεστίνου και Αγιάς.

Στα μέρη αυτά κήρυττε με ζήλο τον λόγο του Θεού, εξομολογούσε τους πιστούς και ανέπαυε τις κουρασμένες από τα πάθη ψυχές. Τους στήριζε όλους με πατρική φροντίδα να μην αλλαξοπιστήσουν και να μείνουν σταθεροί στην αγία ορθόδοξη πίστη των πατέρων τους. Στο Βελεστίνο, κοντά στην εκκλησία του Αγίου Αθανασίου, διατηρούσε ένα μικρό κελλί για να ξεκουράζεται κατά τις περιοδείες του. Το κελλί εκείνο μαζί με τον ναό κάηκαν αργότερα στην επιδρομή του Δράμαλη τον Μάιο του χίλια οκτακόσια είκοσι ένα.

Η επιδρομή αυτή κατέπνιξε τότε την επανάσταση που είχε ξεσπάσει στη Θεσσαλία κατά της τουρκικής σκλαβιάς. Στις αρχές του χίλια επτακόσια σαράντα, ενώ βρισκόταν στο Βελεστίνο, προαισθάνθηκε με θεία αποκάλυψη το τέλος του βίου του. Επέστρεψε αμέσως στη μονή για να αφήσει την τελευταία πνοή του ανάμεσα στους πνευματικούς του αδελφούς. Σύναξε με συγκίνηση όλη την αδελφότητα γύρω του και άρχισε να τους δίνει τις τελευταίες πατρικές νουθεσίες του. Πέρασε γαλήνια στην αιώνια ζωή τη δεκάτη τετάρτη Σεπτεμβρίου του χίλια επτακόσια σαράντα, παραδίδοντας ειρηνικά την αγία ψυχή του στον Κύριο.

Τα τελευταία λόγια του προς τους μοναχούς ήταν γεμάτα τρυφερότητα και βαθιά πνευματική σοφία για τους πιστούς. Τους παρακάλεσε να ενθυμηθούν την εντολή του Κυρίου που λέει «αφήσατε και αφεθήσεται ημίν», ώστε να συγχωρήσουν εκείνον. Τους νουθέτησε με αγάπη να μην παραβαίνουν τις εντολές του Θεού και να αγαπούν την προσευχή ως ομιλία ανθρώπου. Τους είπε επίσης να μην αμελούν τον μοναχικό κανόνα τους και να έχουν αγάπη ειλικρινή μεταξύ τους. Τους τόνισε ιδιαίτερα ότι η εξομολόγηση είναι το κλειδί του παραδείσου, χωρίς το οποίο δεν ανοίγει η θύρα της βασιλείας.

Έζησε στη γη αυτή ως ουράνιος άνθρωπος και επίγειος άγγελος, αφιερωμένος ολοκληρωτικά στην αγάπη του Χριστού. Με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος που φέρουν τα ιερά λείψανά του και κυρίως η τίμια κάρα του, αναβλύζουν πολλά θαύματα. Πολλοί δαιμονισμένοι έγιναν υγιείς και γυναίκες που δεν τεκνοποιούσαν απέκτησαν παιδί με τις πρεσβείες του Οσίου. Κάτοικοι των γύρω περιοχών γλίτωσαν κατόπιν λιτανείας της αγίας κάρας του από πλήθος ακρίδων που κατέτρωγαν τα χωράφια τους.

Στη Σκόπελο γλίτωσαν από φοβερό λοιμό και από καταστροφική ασθένεια που είχε προσβάλει τα αμπέλια τους. Στις Πινακάτες έπαυσε ο Άγιος μεγάλο θανατικό, και στο Στεφανοβίκειο εξαφάνισε αρουραίους που κατέτρωγαν τα σπαρτά τους. Ταις πρεσβείαις του οσίου πατρός ημών Γερασίμου του Νέου του εκ Λεονταρίου, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.