Στον τέταρτο αιώνα, την εποχή των τελευταίων μεγάλων διωγμών της Εκκλησίας, ζούσε στη Μικρά Ασία ο ευσεβής χριστιανός Ουαλέριος. Άλλοι τον αποκαλούν Ουαλέριο και άλλοι Ουαλεριανό, αλλά και τα δύο ονόματα αναφέρονται στον ίδιο γνήσιο ομολογητή της πίστης. Έζησε στα χρόνια της σκληρής βασιλείας του Λικινίου, τότε που οι πιστοί δίνονταν με γενναιότητα στο μαρτύριο. Ο ίδιος ο Ουαλέριος είχε στενή πνευματική και βαθιά αδελφική φιλία με τους Αγίους Γορδιανό, Σέλευκο και Μακρόβιο.

Μοιράζονταν την ίδια θερμή πίστη, τις ίδιες ορθόδοξες αρχές και τον ίδιο διακαή πόθο για την αιώνια ζωή πλάι στον Κύριο. Όταν όμως ξέσπασε ο διωγμός εναντίον των αγαπημένων του φίλων, ο Ουαλέριος έλειπε από τον τόπο τους. Έτσι δεν στάθηκε δίπλα τους όταν εκείνοι ομολόγησαν τον Χριστό και βάδισαν θαρρετά προς τη γενναία τους τελείωση. Όταν αργότερα γύρισε από το ταξίδι του και έμαθε με βαθιά οδύνη το άγιο τέλος των τριών συνοδοιπόρων του, η καρδιά του γέμισε αφάνταστα από πένθος και ιερό πόθο.

Έτρεξε χωρίς καθυστέρηση στον τάφο, όπου είχαν αποτεθεί τα τίμια λείψανα των αγίων μαρτύρων αδελφών του. Εκεί έπεσε με δάκρυα μετανοίας στο μνήμα και προσευχήθηκε ολόψυχα στον Κύριο για το τέλος του. Ο Θεός άκουσε αμέσως τη θερμή προσευχή του και τον αξίωσε ένδοξα να παραδώσει την ψυχή του πάνω στον ίδιο τόπο. Έτσι ο μακάριος Ουαλέριος ενώθηκε αιώνια με τους αγαπημένους του φίλους και μάρτυρες στη βασιλεία των ουρανών. Ταις πρεσβείαις του αγίου Ουαλερίου του φίλου των μαρτύρων, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, αμήν.